ของขวัญวันเกิด

"ถอดหูฟังเดี๋ยวนี้... เรน! เธอได้ยินฉันไหม ถอดมันออกก่อนที่มันจะเจาะเข้าระบบเราทั้งหมด!" เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวผ่านไมค์คอนเดนเซอร์ที่ยังเปิดค้างไว้ มันไม่ใช่แค่เสียงลอดผ่านสตรีม แต่มันคือเสียงคำรามด้วยความเดือดดาลของคิว หนุ่มวิศวะฯ ผู้ขึ้นชื่อว่าคุมสตินิ่งสงบเสมอในทุกสมรภูมิเกม แต่วินาทีนี้ น้ำเสียงทุบทุ้มที่มักจะกวนประสาทเธอกลับสั่นพร่าด้วยความร้อนรน เรนเบิกตากว้างจนแทบถסתตาไม่ไหว หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์เกม *Realm of Legends* ตรงหน้าเริ่มกระพริบเป็นเส้นสีแดงเลือด โค้ดแปลกประหลาดนับร้อยบรรทัดไหลทะลักลงมาเหมือนน้ำตก กราฟิกตัวละครในกิลด์ของเธอค่อยๆ ดับมืดลงทีละตัว "คะ... คิวเกิดอะไรขึ้น ระบบกิลด์เราโดนแฮกเหรอ?" เรนละล่ำละลักถาม มือบางที่สั่นเทาเผลอควFเมาส์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ไม่ใช่แค่แฮก... ไทป์มันเล่นสกปรก มันฝังโทรจันตัวใหม่มากับแพทช์อัปเดตของขวัญกิลด์ที่พวกเราเพิ่งกดรับเมื่อกี้" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังลอดมาจากห้องฝั่งตรงข้าม ตามมาด้วยเสียงรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดที่ดังระรัวยิ่งกว่าเสียงฝนตกหนัก "เป้าหมายของมันคือฐานข้อมูลดิสคอร์ดและไอดีสตรีมหลักของฉัน... แต่ถ้ามันเจาะเข้ามาถึงเซิร์ฟเวอร์หลักของเธอ ไอดี 'Raindrop' ที่เธอซ่อนตัวมาตลอดจะถูกเปิดโปงแบบเรียลไทม์!" คำว่า 'เปิดโปงตัวจริง' ทำให้ลมหายใจของเรนสะดุดกึก ความกลัวที่ฝังรากลึกในใจมาตลอดการเป็นสตรีมเมอร์พุ่งทะยานขึ้นมาจุกอก ภาพของคอมเมนต์บูลลี่ ภาพคำดูถูกเหยียดหยาม หรือแม้แต่สายตาของคนที่รู้ว่าเด็กสาวขี้อายคนนี้คือ 'เรน ตัวตึงสายโหด' วิ่งวนเข้ามาในหัวจนมืดแปดด้าน หากตัวจริงของเธอถูกเปิดเผยในวันที่ศัตรูคู่อาฆาตอย่างไทป์กุมความได้เปรียบ เธอกับคิวจะไม่เหลืออะไรเลย "ฉัน... ฉันจะตัดการเชื่อมต่อเดี๋ยวนี้!" เรนพยายามจะเอื้อมมือไปดึงปลั๊กไฟออก ทว่าหน้าจอคอมพิวเตอร์กลับล็อกค้าง หน้าต่างแชทสีดำมืดสนิทปรากฏตัวอักษรวิ่งช้าๆ ด้วยฟอนต์ชวนขนลุก *[System Alert: Too late, little raindrop. Your secrets are mine now.]* "อย่ากดอะไรทั้งนั้น!" เสียงตวาดของคิวลอดผ่านไมค์ดังลั่นจนเรนสะดุ้งสุดตัว "นั่งเฉยๆ มองหน้าจอฉันไว้... ฉันกำลังเขียนโค้ดบล็อก IP Address ของมันอยู่ อย่าเพิ่งหายไปไหนนะเรน ได้ยินฉันไหม!" ภายในห้องนอนที่ปิดทึบ มีเพียงแสงไฟนีออนสีม่วงจากเคสคอมพิวเตอร์ที่สาดกระทบใบหน้าตื่นตระหนกของเรน เม็ดเหงื่อผุดพรายซึมตามไรผมและกรอบหน้าเรียวเล็ก เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกไร้หนทางบีั้นหัวใจเธอจนเจ็บหนึบ แม้ในเกมเธอจะเป็นนักฆ่าไร้พ่ายที่กวาดชัยชนะมานับไม่ถ้วน แต่ในโลกความจริง เธอก็เป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งที่กำลังหวาดกลัวการสูญเสียพื้นที่ปลอดภัยสุดท้ายในโลกออนไลน์ ผ่านไปสามนาทีที่ยาวนานราวกับสามชั่วโมง เสียงรัวแป้นพิมพ์ฝั่งตรงข้ามค่อยๆ สงบลง ตามด้วยเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด "รอดแล้ว... เซิร์ฟเวอร์หลักปลอดภัย ข้อมูลเธอยังไม่รั่วไหล" น้ำเสียงของคิวอ่อนลง แต่ยังคงมีความเคร่งเครียดเจืออยู่จางๆ "ไทป์มันแค่ขู่ให้เราไขว้เขวเฉยๆ แต่ไอ้เวรนั่น... มันจงใจเลือกวันนี้ วันเกิดของเธอ เพื่อทำลายบรรยากาศนี้สินะ" เรนกะพริบตาช้าๆ ไล่หยาดน้ำตาที่คลอหน่วยออกไป "นาย... รู้ได้ยังไงว่าวันนี้วันเกิดฉัน?" เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของคัวดังขึ้น ทว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความขบขันเลยแม้แต่น้อย "คิดว่าฉันเป็นใครล่ะ สตรีมเมอร์แถวหน้าคนนี้สืบประวัติเธอมาตั้งแต่ตอนที่เราตีกันครั้งแรกในดิสคอร์ดแล้วน่า... แค่วันเกิดยัยเด็กขี้แย ทำไมฉันจะไม่รู้" แม้จะโดนแซw แต่เรนกลับรู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นบางเบาที่ไหลย้อนกลับเข้ามาในอก ความตึงเครียดที่เกาะกุมหัวใจเริ่มคลายตัวลงช้าๆ เมื่อได้ยินเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคย คิวไม่ได้ทิ้งเธอไปไหน เขายังคงอยู่ตรงนั้น แม้จะคั่นกลางด้วยกำแพงห้องและหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่ไมโครโฟนตัวน้อยได้ทำหน้าที่เชื่อมโยงหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกันอย่างแนบแน่น "แล้ว..." เรนสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติที่สุด "ไหนล่ะของขวัญวันเกิดที่นายอุตส่าห์คุยนักคุยหนาว่าจะให้ในสตรีมวันนี้? โดนแฮกจนระบบพังหมดแบบนี้ คงอดแล้วมั้งคะคุณวิศวะกร" เงียบไปชั่วอึดใจ... ก่อนที่เสียงดนตรีประกอบแบ็คกราวด์ในเกม *Realm of Legends* จะเปลี่ยนทำนองจากเสียงเพลงต่อสู้ดุเดือด กลายเป็นเสียงบรรเลงเปียโนนุ่มนวลและอ่อนหวานที่ถูกเปิดขึ้นผ่านซาวด์การ์ดของคิว หน้าจอของเรนที่เคยค้างเติ่ง กลับรีเฟรชตัวเองใหม่อัตโนมัติ หน้าจอโหลดเข้าสู่พื้นที่พิเศษ 'Secret Garden' แผนที่ลับระดับแรร์ที่ไม่มีผู้เล่นคนไหนเคยปลดล็อกได้มาก่อน กลีบดอกกุหลาบสีขาวและสีรุ้งนับพันกลีบโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืนในเกม ตัวละครอวาตาร์ของคิว (ที่แต่งตัวด้วยชุดสูทพรีเมียมสีดำสนิท) ค่อยๆ เดินถือช่อดอกไม้คริสตัลเรืองแสงเข้ามาหาตัวละคร 'Raindrop' ของเธออย่างช้าๆ "ใครบอกว่าอดล่ะ..." เสียงของคิวทุ้มนุ่ม ละมุนละไมจนคนฟังรู้สึกวูบวาบในท้อง "ของขวัญชิ้นนี้... ฉันเตรียมไว้ให้เธอคนเดียว ตั้งแต่วินาทีที่เราเริ่มจูนคลื่นความถี่เดียวกันผ่านหน้าจอเมื่อหลายเดือนก่อนแล้ว" เรนมองภาพในเกมด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอก แต่มันไม่ใช่เพราะความกลัวอีกต่อไปแล้ว ความใส่ใจและความพยายามที่คิวซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางปากร้ายและกวนประสาท ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในเกม ทั้งดอกไม้ที่เธอชอบ ไอเทมพิเศษที่ต้องใช้เวลาฟาร์มข้ามเดือน และที่สำคัญที่สุดคือความปลอดภัยที่เขาปกป้องเธอจากเงื้อมมือของไทป์ "นายมัน... เจ้าเล่ห์ชะมัด" เรนพึมพำผ่านไมค์ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความซาบซึ้ง "ทำไมต้องทำให้อะไรมันโรแมนติกขนาดนี้ด้วยเนี่ย ฉันตั้งตัวไม่ทันนะ" "ก็เพราะอยากให้เธอรู้ไงว่า..." คิวหยุดเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดผ่านไมโครโฟนใกล้ริมฝีปาก จนเรนรู้สึกเหมือนเขากำลังยืนกระซิบอยู่ข้างหูจริงๆ "ต่อให้โลกออนไลน์มันจะแย่แค่ไหน หรือต่อให้ไอ้ไทป์มันจะส่งไวรัสมากี่ตัว... พื้นที่ตรงนี้ ข้างๆ หน้าจอของฉัน จะมีเธอเป็นคนพิเศษเสมอ" บรรยากาศในห้องเงียบสงบลง มีเพียงเสียงดนตรีเปียโนเบาๆ และเสียงลมหายใจของกันและกันที่เชื่อมโยงความรู้สึกผ่านสายเคเบิล หัวใจของเรนเต้นโครมครามจนกลกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันผ่านไมค์ ความรู้สึกเขินอายตีรวนขึ้นมาจนหน้าแดงก่ำ เธอกำลังจะพิมพ์ตอบกลับความหวานเลี่ยนนั้นด้วยคำพูดกวนๆ ตามสไตล์ของเธอเอง ทว่า... ก่อนที่นิ้วเรียวจะได้แตะลงบนแป้นพิมพ์ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวมาจากหน้าห้องนอนของเรน ตามด้วยเสียงไขกลอนประตูที่ดัง 'คลิก' ขึ้นอย่างกะทันหัน ทั้งที่เธอจำได้แม่นว่าตัวเองล็อกกลอนไว้เรียบร้อยแล้วก่อนเริ่มสตรีม! เรนหันขวับไปมองที่ประตูห้องนอนด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อบานประตูสีขาวค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่ตรงกรอบประตู ท่ามกลางความมืดมิดของทางเดินด้านนอก และก่อนที่เรนจะทันได้ส่งเสียงกรีดร้อง เสียงทุ้มเย็นเยียบอันคุ้นเคยอย่างยิ่งจากคนแปลกหน้าคนนั้น ก็เอ่ยทักทายเธอขึ้นมาเสียงดังลั่นห้อง "สุขสันต์วันเกิดนะ... น้องสาวตัวแสบ ไม่คิดเลยสินะว่าฉันจะหาทางเข้ามาจนได้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมหัวจมท้ายมาถึงตอนนี้นะคะ!