การโต้ตอบที่แนบเนียน

"อย่าเพิ่งขยับค่ะ..." เสียงกระซิบของคิวแหบพร่าและสั่นน้อยๆ จนคนฟังอย่างเรนสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของเเรนสว่างวาบด้วยภาพจากกล้องวงจรปิดอัจฉริยะที่ติดตั้งไว้มุมห้องรับแขก ภาพนั้นบาดลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยจนแทบหยุดหายใจ—โซฟาสีครีมที่เธอเคยนั่งเล่นเกมสตรีมจนดึกดื่น บัดนี้มีเงาร่างของใครบางคนกำลังนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ แม้ความคมชัดของเลนส์จะถูกจำกัดด้วยแสงสลัวยามค่ำคืน แต่สรีระและท่าทางเย่อหยิ่งแบบนั้น... มันไม่ใช่โจรขึ้นบ้านธรรมดาแน่นอนค่ะ คิวหันขวับมามองเธอ ดวงตาคมกริบของหนุ่มวิศวะฯ สตรีมเมอร์ชื่อดังฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด มือหนาเอื้อมมาแตะข้อศอกเรียวของเรนโดยอัตโนมัติเพื่อดึงเธอให้ถอยหลังไปหลบหลังเสาปูนของร้านกาแฟ "เรน... บ้านเธอไม่ได้อยู่คนเดียวใช่ไหมคะ?" คิวถามเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียนที่ตอนนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด "ม...ไม่ค่ะ เรนอยู่คนเดียว แม่ไปต่างจังหวัดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว..." เรนพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่มันยากเหลือเกินค่ะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความกลัวจับขั้วหัวใจแล่นริ้วขึ้นมาจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ ภาพในหัวย้อนกลับไปถึงตอนที่เธอล็อคกลอนประตูถึงสองชั้นก่อนออกมาสตรีมกับคิวที่คาเฟ่นี้ คำถามตัวโตผุดขึ้นมาในหัวทันที—*ถ้าประตูไม่ได้ถูกงัด แล้วหมอนั่นเข้ามาได้ยังไง? หรือว่า...* ก่อนที่ความคิดฟุ้งซ่านจะดึงเรนดิ่งลงสู่ก้นบึ้งแห่งความตื่นตระหนก สติสัมปชัญญะของเกมเมอร์สาวสายแทงค์ก็เริ่มทำงานค่ะ ในเกมเธอมักจะเป็นคนวางแผนรับมือกับพวกซุ่มโจมตีเสมอ สถานการณ์นี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการเจอแก๊งซุ่มยิงในมุมอับสายตา เรนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกความกล้า "เดี๋ยวค่ะคิว... อย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม" เรนเอ่ยเบาหวิวแต่แววตาเริ่มเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ เธอรีบแตะหน้าจอโทรศัพท์เพื่อซูมภาพจากกล้องวงจรปิดให้ใกล้ขึ้นอีกนิด นิ้วเรียวเลื่อนไปมาบนหน้าจอจนภาพไปหยุดอยู่ที่โต๊ะกระจกหน้าโซฟา สิ่งที่ปรากฏบนจอทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม บนโต๊ะนั้น... มีแก้วกาแฟกระดาษยี่ห้อโปรดของใครบางคนวางอยู่ และข้างๆ กันคือโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่เปิดหน้าจอค้างไว้ หน้าจอที่เรนคุ้นตาดีเสียยิ่งกว่าอะไร เพราะมันคือโลโก้ช่องสตรีมมิ่งเกมชื่อดังของคู่แข่งตัวฉกาจ—*ไทป์* "ไทป์..." เรนพึมพำชื่อนี้ออกมาลอดไรฟัน ความตกใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธกรุ่นที่พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ คิวชะوะงكไปนิด ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนั้น ก่อนที่ความเข้าใจทั้งหมดจะกระจ่างชัดในสมองอันชาญฉลาดของเขา "ไอ้ไทป์... มันกล้าบุกรุกบ้านเธอเลยเหรอวะ มันล้ำเส้นเกินไปแล้วนะ!" คิวสบถเบาๆ ด้วยความหัวเสีย สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความหึงหวงและความโกรธแค้นผสมปนเปกันอยู่ในอกจนเขารู้สึกร้อนรุ่มไปหมด "ใจเย็นก่อนค่ะคิว ถ้าเราโวยวายตอนนี้ หรือแจ้งตำรวจทันที มันอาจจะทำลายหลักฐานสำคัญ หรือที่แย่กว่านั้น... มันอาจจะถ่ายคลิปหรือรื้อค้นห้องสตรีมลับของเรนไปก็ได้นะคะ" เรนหันมาสบตาคิว เธอดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว สมองทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อหาทางออกที่แนบเนียนที่สุด เธอไม่อยากให้ตัวตนที่แท้จริงของ 'RainDrop_Official' ต้องถูกเปิดเผยผ่านการกระทำต่ำช้าแบบนี้ คิวจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้มีความเด็ดเดี่ยวฉายชัดอยู่เต็มเปี่ยม หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความทึ่งและหลงใหลในตัวเธอ ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่น่ารักน่าทะนุถนอมในยามปกติ แต่ในยามวิกฤตเธอกลับมีความนิ่งและไหวพริบที่ดีเยี่ยม สมกับที่เป็นสตรีมเมอร์สาวสายโหดที่เขาตกหลุมรักจริงๆ ค่ะ "แล้วเธอจะทำยังไงคะ จะปล่อยให้มันนั่งลอยชายอยู่ในบ้านเธอแบบนั้นเหรอ?" คิวถามเสียงเข้ม น้ำเสียงเจือความห่วงใยและไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด เรนมุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความขบขันเลยแม้แต่น้อย แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เตรียมตลบหลังเหยื่อต่างหากค่ะ "เปล่าค่ะ... เรนไม่ได้จะปล่อยมันไป เรนจะเล่นเกมกับมันสักตาต่างหาก" พูดจบ เรนก็กดสลับหน้าจอจากกล้องวงจรปิดไปที่แอปพลิเคชันแชทลับทันที นิ้วเรียวรัวพิมพ์ข้อความส่งตรงไปยังเป้าหมายที่กำลังนั่งรอเธออยู่บนโซฟาบ้านตัวเองอย่างใจเย็น ท่ามกลางสายตาที่มองมาด้วยความงุนงงแต่ก็ยอมยืนนิ่งเป็นเกราะกำบังให้เธอของคิว *ห้องรับแขกบ้านเธอนี่แอร์เย็นดีนะเรน... ไม่คิดว่าเธอจะต้อนรับแขกแบบเซอร์ไพรส์ขนาดนี้* — ข้อความจากบัญชีปริมาณที่ถูกส่งเข้ามาในแชทส่วนตัวของเรน พร้อมกับสติกเกอร์รูปยิ้มเยาะเย้ย เรนแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความเจ้าเล่ห์ เธอไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกไปเลยแม้แต่น้อย เธอกลับพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง ชนิดที่เรียกว่าตอกกลับแบบนิ่มๆ แต่เจ็บแสบถึงทรวงใน *โทษทีนะคะ พอดีติดธุระสำคัญข้างนอก... แต่ถ้าคุณชอบโซฟาบ้านฉันมากขนาดนั้น ฉันเกรงใจจังค่ะ กลัวว่านั่งนานๆ แล้วจะติดใจจนไม่อยากลุก... อ้อ ระวังแจกันโบราณบนชั้นวางของด้วยนะคะ พอดีอันนั้นคุณแม่หวงมาก ถ้ามันตกแตกขึ้นมา... ฉันเกรงว่าหลักฐานการบุกรุกยามวิกาลของคุณ อาจจะชัดเจนพอที่จะทำให้คุณไม่ต้องจัดสตรีมไปอีกนานเลยล่ะค่ะ* เรนกดส่งข้อความนั้นไป พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองภาพจากกล้องวงจรปิดอีกครั้งเพื่อรอดูการโต้ตอบ ผ่านไปเพียงสามวินาที... ภาพในหน้าจอกล้องวงจรปิดก็ทำให้คิวและเรนต้องหลุดยิ้มออกมาพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งของไทป์ที่เคยนั่งไขว่ห้างวางมาดผู้ชนะ สะดุ้งโหยงจนเกือบตกโซฟา เขารีบผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเก๊กหล่ออยู่เสมอกลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขารีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องรับแขกราวกับระแวงว่าจะมีกล้องซ่อนอยู่ทุกซอกทุกมุม (ซึ่งมันก็มีจริงๆ นั่นแหละค่ะ) ก่อนที่มือไม้จะลนลานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความตอบกลับมาแทบไม่ทัน *เธอ... เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่? แล้วแจกันอะไร บ้าจริง!* — ข้อความของไทป์ส่งมาด้วยความร้อนรน ผิดกับมาดนิ่งเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง เรนพิมพ์ตอบกลับไปทันทีด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเหนือกว่าแบบสุดๆ *อยากรู้ไหมล่ะคะว่ารู้ได้ยังไง? ทางที่ดี... รีบเดินออกทางประตูเดิมที่คุณแอบเข้ามา แล้วไสมหัวออกไปจากบ้านฉันซะ! ก่อนที่ฉันจะกดปุ่มส่งคลิปทั้งหมดนี้ให้ตำรวจและสื่อเกมมิ่งทุกสำนัก... ถือว่าฉันเตือนคุณด้วยความหวังดีนะคะ 'คุณไทป์'* ทางด้านคิวที่ยืนมองหน้าจอโทรศัพท์ของเรนอยู่เงียบๆ ถึงกับแอบอมยิ้มกริ่มอย่างภูมิใจในตัวแฟนสาว (ในอนาคต) คนนี้ ไหวพริบและการโต้ตอบที่แนบเนียนของเรนทำให้เกมนี้พลิกกลับมาอยู่ในมือเธออย่างสมบูรณ์แบบ ไทป์ที่คิดว่าจะมาเหนือเมฆ กลับกลายเป็นฝ่ายตกเป็นเบี้ยล่างและหวาดกลัวจนหัวหดเสียเอง ในกล้องวงจรปิด ไทป์รีบคว้าโทรศัพท์และกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาด้วยท่าทางลนลาน เขาสบถออกมาเสียงดัง (แม้จะไม่ได้ยินเสียงผ่านไมค์แต่ดูจากปากก็พอจะเดาได้) ก่อนจะรีบวิ่งจาร์Gออกไปทางประตูหน้าบ้านอย่างรวดเร็วราวกับเห็นผี ปิดประตูตามหลังเสียงดังปัง! จนกล้องวงจรปิดสั่นไหวเล็กน้อย เรนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความตึงเครียดที่เกาะกุมหัวใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น ร่างบางทรุดตัวลงพิงกับไหล่กว้างของคิวโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าและอาการadrenaline rushทำให้เธอรู้สึกเข่าอ่อนขึ้นมาดื้อๆ คิวรีบโอบเอวบางไว้แน่น มือใหญ่อีกข้างลูบศีรษะของเธอเบาๆ อย่างทะนุถนอม ความรู้สึกโล่งอกฉายชัดอยู่ในแววตาของเขา "เก่งมากค่ะคนดี... เธอจัดการมันได้เนียนและเจ็บแสบเป็นบ้าเลย" เรนเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา รอยยิ้มโล่งใจระบายอยู่บนใบสวย แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้พูดอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความแปลกปลอมก็ดังขึ้นมาจากมือถือของคิวที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟ... คิ้วหนาขมวดมุ่น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่เคยบันทึกไว้ ส่งรูปถ่ายใบเสร็จการสั่งซื้ออุปกรณ์สลับสัญญาณภาพ (Capture Card) รุ่น Limited Edition ที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลก—ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่เรนใช้สตรีมลับเฉพาะตัว... และส่งตรงมาที่เครื่องของคิว! พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาทั้งคู่ต้องหน้าถอดสีอีกรอบ: *ฝากบอกยัยเรนด้วยนะคิว... ว่าฉันไม่ได้มีแค่ภาพจากในบ้านเธอหรอกนะ... แต่ฉันรู้ด้วยซ้ำว่าตัวจริงของ 'RainDrop_Official' ซ่อนอยู่ที่ไหน!* -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาสัมผัสความระทึกและฟินไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - ลูกกวาดสีรุ้ง