กิจกรรมนอกตาราง

"นายว่า... คนที่ส่งข้อความมานี่ มันเห็นเราตั้งแต่ตอนไหน?" เรนเอ่ยถามเสียงเบาหวิวขณะที่นิ้วเรียวเล็กกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะไม้ในร้านอาหารเกาหลีใต้หอพัก บรรยากาศรอบข้างที่ควรจะคึกคักไปด้วยเสียงเพลง K-Pop กลับกลายเป็นความเงียบงันที่แผ่ขยายอยู่ระหว่างเธอกับคิว คิวไม่ได้ตอบในทันที เขาวางตะเกียบลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบที่เคยดูขี้เล่นยามสตรีมเกม ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นแววตาที่ดุดันและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ เสียงลมหายใจของเขาสม่ำเสมอจนเรนรู้สึกได้ถึงความกดดันที่พุ่งสูงขึ้น "อย่าเพิ่งคิดเรื่องนั้นเลยเรน ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ 'ความปลอดภัย' ของเธอ" คิวลดเสียงลงต่ำจนเกือบเป็นกระซิบ "ฉันเช็กไอพีที่ส่งมาแล้ว มันเป็นการสุ่มผ่าน Proxy หลายชั้น ไอ้คนส่งมันเตรียมตัวมาดีกว่าที่เราคิด และที่สำคัญ... มันตั้งใจจะปั่นหัวเราให้เสียสมาธิ" "แต่มันพูดถึงบ้านฉันนะคิว... บ้านที่ฉันอยู่คนเดียวในวันธรรมดา" เรนเม้มปากแน่น ความหวาดหวั่นที่พยายามกดไว้เริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก เธอไม่ใช่คนขี้ขลาดในโลกของเกม แต่กับชีวิตจริงที่ถูกคุกคามแบบไร้เงา มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังโดนบอสลับที่มองไม่เห็นล้อมกรอบจากทุกทิศทาง คิวเอื้อมมือมาวางทาบบนหลังมือของเรน สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้อัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วของเธอเริ่มสงบลงเล็กน้อย "ฉันอยู่ตรงนี้แล้วไง จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอเด็ดขาด ต่อให้ต้องงัดหน้ากากพวกมันออกมาประจานกลางไลฟ์ ฉันก็พร้อมจะทำ" "ทำไมต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้..." เรนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอสั่นไหว "นายก็รู้นี่ว่าการยุ่งกับเรื่องนี้มันเสี่ยงแค่ไหน ถ้าไทป์รู้ว่านายพัวพันกับเรื่องสตอล์กเกอร์ของฉัน เขาจะเอาเรื่องนี้ไปดิสเครดิตนายจนพังไม่เป็นท่าเลยนะ" คิวแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาเขาสะท้อนความเย้ยหยัน "ไทป์เหรอ? สำหรับฉัน มันก็แค่พวกขี้แพ้ที่ชอบเล่นสกปรก การที่ฉันจะปกป้องคนที่ฉัน... แคร์ มันสำคัญกว่ายอดโดเนทหรือยอดวิวเฮงซวยพวกนั้นตั้งเยอะ" เขากำลังจะพูดคำว่า 'ชอบ' แต่สุดท้ายก็กลืนมันลงคอไป เปลี่ยนเป็นคำที่ดูปลอดภัยกว่า แต่แววตาของเขากลับฟ้องชัดเจนว่าเขารู้สึกมากกว่านั้น บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อพนักงานนำชุดหมูย่างมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อที่วางลงบนเตาร้อนๆ ช่วยดึงบรรยากาศให้กลับมาเป็นปกติได้ชั่วคราว คิวเริ่มพลิกเนื้อบนเตาอย่างคล่องแคล่ว ท่าทีของเขาเปลี่ยนจากชายหนุ่มผู้ดุดันมาเป็นสุภาพบุรุษที่คอยบริการเธออย่างเคยชิน "กินซะ อย่ามัวแต่คิดมาก เรื่องยัยเรนตัวจริงน่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" คิวคีบเนื้อชิ้นที่สุกพอดีวางบนจานเธอ "พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปคุยกับฝ่ายไอทีของแพลตฟอร์มให้เขาสแกนประวัติการล็อกอินย้อนหลังทั้งหมด ถ้ามีใครล็อกอินเข้ามาในพื้นที่ใกล้เคียงกับเรา มันต้องทิ้งร่องรอยไว้บ้างล่ะ" "ขอบใจนะคิว" เรนยิ้มออกมาได้ในที่สุด แต่ทว่ารอยยิ้มนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อโทรศัพท์ของคิวที่วางอยู่ข้างๆ สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้น คิวปรายตามองหน้าจอ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบตึงในทันที ก่อนที่เขาจะหันมามองเรนด้วยสีหน้าที่ดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ "มีอะไรเหรอ?" เรนถามด้วยความสังหรณ์ใจ คิวไม่ตอบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเปิดข้อความที่เด้งขึ้นมาใหม่ ข้อความนั้นสั้นแต่ทรงพลังจนเรนที่แอบมองอยู่ถึงกับหน้าถอดสี ข้อความระบุว่า: *'อาหารมื้อนี้ดูอร่อยดีนะคิว... แต่ระวังอย่ากินเพลินจนลืมไปว่า ตอนนี้ไม่ได้มีแค่พวกเธอสองคนที่นั่งอยู่ในร้านนี้'* คิวรีบหันขวับไปมองรอบร้านอย่างรวดเร็ว สายตาของเขากวาดผ่านลูกค้าโต๊ะต่างๆ ที่ดูเหมือนจะไม่มีใครผิดสังเกต แต่ทว่า... เมื่อเขามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสของร้าน เขาเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนสวมฮู้ดสีดำสนิท กำลังยืนนิ่งอยู่ใต้เสาไฟฝั่งตรงข้าม และที่สำคัญที่สุด... ในมือนั้นถือกล้องถ่ายรูปเลนส์เทเลโฟโต้ที่กำลังเล็งตรงมาที่โต๊ะของพวกเขาพอดี "อย่าหันไปมอง!" คิวคำรามเบาๆ เขาคว้ามือเรนแล้วลุกขึ้นยืนทันที "เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้!" แต่ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินไปที่ประตูร้าน เสียงแจ้งเตือนจากโซเชียลมีเดียของคิวก็ดังขึ้นพร้อมกันรัวๆ จนเครื่องค้าง หน้าจอแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ฉายภาพไลฟ์สดของ 'ไทป์' ที่เพิ่งเปิดขึ้นกะทันหัน พร้อมกับพาดหัวข่าวในช่องแชทที่ทำเอาเรนแทบหยุดหายใจ: *'เปิดโปงความลับ! สตรีมเมอร์ชื่อดังแอบนัดเดทกับสตอล์กเกอร์สาวจอมลวงโลก!'* คนในร้านเริ่มหันมามองที่โต๊ะของพวกเขา คิวพยายามดึงเรนออกไป แต่หน้าประตูร้านกลับมีกลุ่มคนที่ดูเหมือนแฟนคลับของไทป์ยืนล้อมอยู่ พร้อมกับกล้องที่เปิดรอถ่ายรูปทุกย่างก้าวของพวกเขา "ดูเหมือนเกมนี้... เราจะโดนต้อนเข้ามุมเสียแล้วสินะเรน" คิวพึมพำขณะมองไปที่กลุ่มคนที่กรูเข้ามา หวังว่าเนื้อหาในตอนนี้จะถูกใจนักอ่านที่รักของลูกกวาดสีรุ้งทุกคนนะคะ