การเผชิญหน้าในมหาลัย

“ฉันบอกแล้วไงว่าโปรเจกต์นี้ต้องเน้น Data-Driven ไม่ใช่แค่ใช้กราฟิกสวยๆ ไปวันๆ ถ้าจะเอาแค่ดูดีก็นู่น... ไปทำพอร์ตโฟลิโอส่งครูศิลปะ อย่ามาทำให้งานของฉันต้องด่างพร้อยไปด้วยความมักง่ายแบบนั้น” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรำคาญใจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องสมุดรวม เรนก้มหน้านิ่ง สองมือสั่นระริกอยู่ใต้โต๊ะ ขณะที่สายตาของเพื่อนร่วมคลาสหลายคู่กำลังจับจ้องมาที่โต๊ะมุมอับนี้ คิว... ชายหนุ่มเจ้าของฉายา 'Q_TheKing' บนหน้าจอทวิตช์ กำลังนั่งเท้าคางมองเธอด้วยสายตาเย็นชาผิดกับตอนที่เขาเป็นคนคอยซัพพอร์ตเธอในเกมโดยสิ้นเชิง มือหนาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเหมือนกำลังนับถอยหลังความอดทนของตัวเอง “เรน... ฉันกำลังคุยกับเธออยู่นะ ไม่ใช่ตุ๊กตาที่ตั้งโชว์” คิวขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขากระทบจมูกจนเรนแทบจะกลั้นหายใจ เธอรู้ดีว่านี่คือ 'ตัวจริง' ของผู้ชายที่คนทั้งมหาวิทยาลัยหวาดเกรง ไม่ใช่ 'คิว' คนเดิมที่คอยพิมพ์บอกฝันดีเธอทุกคืนผ่านดิสคอร์ด “ฉัน... ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ทำ แต่ข้อมูลที่นายเอามามันเป็นคนละชุดกับที่อาจารย์สั่ง หัวข้อวิจัยเราคือการวิเคราะห์พฤติกรรมผู้ใช้ แต่ที่นายสรุปมามันคือการวิเคราะห์โครงสร้างระบบ ถ้าเราเอาอันนี้ไปพรีเซนต์ เราโดนหักคะแนนเละแน่ค่ะ” เรนรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก คิวนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายความประหลาดใจวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉย “รู้ดีเหมือนกันนี่... นึกว่าวันๆ เอาแต่ซุ่มเล่นเกมเก็บแรงค์จนลืมบทเรียนไปหมดแล้ว” “คนเรามันมีหลายด้านนะคะ นายเองก็เหมือนกัน... ในเกมกับชีวิตจริงต่างกันลิบลับ ฉันไม่ได้หัดสังเกตคนแค่ในเกมหรอกค่ะ” เรนตอบกลับพลางเม้มปากแน่น ความรู้สึกอึดอัดใจตีรวนไปหมด เธออยากจะตะโกนบอกเขาไปตรงๆ ว่า 'นี่ฉันเอง! เรนนี่ที่นายชอบแกล้งในเกมไง!' แต่ความกลัวที่จะสูญเสียความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้ทำให้เธอต้องก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ “งั้นลองเสนอมา” คิวเปลี่ยนท่านั่ง เขาหยิบแท็บเล็ตของตัวเองมาวางตรงหน้าเธอ “ถ้าเธอคิดว่างานของฉันมันห่วยนัก ก็ลองพิสูจน์ให้ดูหน่อยว่า ‘เรนนี่’ ที่ฉันคิดว่าเก่งนักเก่งหนาในโลกเสมือน จะทำงานกลุ่มให้รอดในโลกความเป็นจริงได้แค่ไหน” คำว่า ‘เรนนี่’ ที่เขาหลุดปากออกมาทำให้เรนชะงัก เธอรีบก้มหน้าซ่อนความตื่นตระหนก “นาย... นายพูดอะไรนะคะ?” “ฉันบอกว่า... ถ้าเธอเก่งจริง ก็โชว์ให้เห็นสิ” คิวพูดกลบเกลื่อนแต่สายตากลับจดจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเธออย่างพิจารณา “หรือว่าจริงๆ แล้วที่เล่นเกมเก่งๆ น่ะ เป็นเพราะมีคนช่วยโกงอยู่ข้างหลังกันแน่?” บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินตรงมาทางโต๊ะของพวกเขา เรนเงยหน้าขึ้นเห็นไทป์ ศัตรูคู่อาฆาตของคิวในวงการสตรีมเมอร์ ยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างโต๊ะในมือถือแก้วกาแฟที่ดูเหมือนจะล้นออกมาเล็กน้อย “ไง... คู่หูคู่กัดประจำเซิร์ฟ มานั่งสุมหัวทำรายงานกันแบบนี้ ระวังคนอื่นจะหมั่นไส้นะครับคิว โดยเฉพาะคนที่มีข่าวลือว่าแอบ ‘ปั๊มแรงค์’ ให้ผู้หญิงอยู่น่ะ” ไทป์จงใจเน้นเสียงคำว่าปั๊มแรงค์จนคนรอบข้างหันมามองเป็นตาเดียว คิวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันรอบตัวเขาแผ่ขยายออกมาจนเรนรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบ “มึงมีปัญหาอะไรกับงานของกู หรือมีปัญหาที่กูไม่เล่นกับมึง ไทป์?” “ฉันแค่หวังดี” ไทป์ยักไหล่พลางปรายตามองเรนด้วยสายตาดูถูก “ว่าอย่าเอา ‘ของเล่น’ ในเกมมาปนกับ ‘งาน’ ในโลกจริง เพราะถ้าผู้หญิงคนนี้ทำโปรเจกต์มึงพังขึ้นมา… ยอดฟอลโลเวอร์มึงอาจจะร่วงตามเกรดเฉลี่ยไปด้วยนะ” เรนกำปากกาในมือแน่น เธอรู้ดีว่าไทป์จงใจจะทำลายความมั่นใจของเธอ แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่าคือการที่คิวยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดที่ว่าเธอเป็น ‘ของเล่น’ นั้นเลย “นายจะเงียบแบบนี้จริงๆ เหรอคะ?” เรนถามเสียงแผ่ว ทั้งที่ใจข้างในเริ่มแตกสลาย คิวหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนแรก แต่มันมีความสับสนและความเจ็บปวดบางอย่างซ่อนอยู่ “นั่นสินะ... จะให้ฉันเงียบ หรือจะให้ฉันทำอะไรให้เธอเห็นล่ะ?” คิวคว้ามือของเรนขึ้นมาแล้วดึงให้เธอลุกขึ้นท่ามกลางสายตาคนนับสิบ เขาพาเธอเดินออกจากห้องสมุดโดยไม่สนใจไทป์ที่ยังคงยืนเหวออยู่ด้านหลัง แรงบีบที่มือของเขาทั้งแน่นและร้อนผ่าวจนเรนใจเต้นรำ พวกเขาสั่งหยุดที่มุมลับตาคนหลังตึกคณะวิศวะฯ คิวปล่อยมือเธอทันทีแล้วหันหลังให้ “เธอได้ยินสิ่งที่มันพูดแล้วใช่ไหม?” “ค่ะ... ฉันได้ยิน” เรนตอบเสียงสั่น “แล้วเธอคิดว่าไง... ฉันควรจะปกป้องเธอ หรือควรจะปล่อยให้คนอื่นตราหน้าว่าเธอเป็นแค่เกมเมอร์กระจอกๆ ที่ฉันคอยชุบเลี้ยง” คิวหันกลับมาประจันหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร เขาก้มลงมาจนเรนได้กลิ่นจางๆ ของกาแฟบนลมหายใจเขา “ตอบมาเรน... ถ้าฉันประกาศกลางสตรีมคืนนี้ว่าเธอคือคนเดียวที่ฉันยอมให้แบกหลังในชีวิตจริง เธอจะกล้าพอที่จะเปิดไมค์ตอบรับฉันไหม?” เรนเบิกตากว้าง หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อคิวหยิบมือถือออกมาแล้วกดเข้าแอปฯ สตรีมเมอร์ หน้าจอของเขากำลังรอการอัปโหลดสถานะที่ทุกคนทั่วประเทศกำลังจับตามอง “ถ้าฉันตอบไป... เรื่องทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตลอดกาลนะคะ” เรนกระซิบ คิวแสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่น่ากลัว “ก็เพราะมันจะเปลี่ยนไปตลอดกาลนั่นแหละ... ถึงได้ต้องถามเธอตอนนี้ ก่อนที่ฉันจะกดปุ่มนั้น” คิวใช้นิ้วโป้งจ่อบนหน้าจอ กดปุ่มเปิดสตรีมสดทันที เสียงการแจ้งเตือนจากมือถือของเรนและทุกคนในรัศมีนั้นดังขึ้นพร้อมกัน! หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้เรนตัดสินใจในสิ่งที่ถูกต้องและรักในสิ่งที่ควรจะเป็นไปกับคิวนะคะ ลูกกวาดสีรุ้งสัญญาว่าจะจัดเต็มความฟินให้แน่นอนค่ะ!