พักเบรกจากโลกออนไลน์

เสียงยางล้อรถสปอร์ตคันหรูครูดไปกับพื้นถนนจนเกิดเสียงแหลมสูง เรนแทบจะจิกเล็บลงบนเบาะหนังสีดำสนิทเพื่อระงับอาการสั่นสะท้าน หัวใจของเธอยังคงเต้นแรงดั่งกลองรัวจากการหนีออกมาจากคฤหาสน์ของตระกูลที่เปรียบเสมือนกรงขังทองคำนั่น "หายใจลึกๆ เรน... เธอปลอดภัยแล้ว" คิวพูดพลางหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ซอยแคบที่ไร้แสงไฟจากเสาไฟฟ้า สายตาของเขาจ้องมองถนนเบื้องหน้าอย่างมุ่งมั่น ทว่าสันกรามที่ขบแน่นจนนูนชัดบ่งบอกว่าเขากำลังโกรธจัดไม่ต่างกัน เรนหันไปมองข้างกาย ความเงียบในรถอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เธออยากจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อทำลายความตึงเครียดนี้ แต่ดูเหมือนว่าทุกคำพูดจะจุกอยู่ที่ลำคอ เมื่อรถหยุดสนิทในที่ลับตาคน คิวก็ปิดสวิตช์เครื่องยนต์ทันที ความมืดเข้าปกคลุมห้องโดยสาร มีเพียงแสงไฟจากแผงหน้าปัดที่กะพริบเป็นจังหวะเหมือนลมหายใจของพวกเขา "ทำไม... ทำไมถึงทำขนาดนี้คะคิว?" เรนถามเสียงสั่น เธอไม่ได้หมายถึงแค่การช่วยเธอออกมา แต่หมายถึงการที่เขานำตัวเองมาเสี่ยงกับอิทธิพลของพี่ชายเธอ คิวไม่ได้หันมามอง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาแล้ววางลงบนหน้าตักเรน "ตอนนี้เรายังคุยกันไม่ได้หรอก เพราะถ้ามีคนดักฟัง... ทุกอย่างจะจบ" เขาส่งสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งก่อนจะเลื่อนหน้าจอเปิดแอปพลิเคชันแชทที่เข้ารหัสลับขึ้นมา นิ้วเรียวยาวของเขาพิมพ์ประโยคแรกส่งเข้ามาในเครื่องของเรนทันที [Q: อย่าเพิ่งพูดอะไรนะ แค่พิมพ์บอกฉัน... ว่าเธอโอเคไหม] เรนเหลือบมองข้อความบนหน้าจอก่อนจะพิมพ์ตอบด้วยนิ้วที่สั่นเทา [Rain: ฉันกลัว... ถ้าเขารู้ว่าฉันอยู่กับพี่ มันต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ] คิวหันมามองเธอในความมืด ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายอ่อนโยนที่ต่างจากตอนไลฟ์สตรีมโดยสิ้นเชิง เขาพิมพ์ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว [Q: เรื่องใหญ่แค่ไหนฉันก็พร้อมชน ถ้ามันหมายถึงการที่ฉันต้องเสียเธอไปให้คนพวกนั้น เรน... ฉันไม่ใช่พระเอกในนิยายที่จะทำอะไรเท่ๆ ได้ทุกอย่าง แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีก] เรนอ่านข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจที่เคยหวาดระแวงเริ่มผ่อนคลายลง ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเครียดที่ติดตัวเขามา มันเป็นความรู้สึกที่ดิบและจริงใจกว่าการสื่อสารผ่านไมโครโฟนหลายเท่าตัว [Rain: ขอบคุณนะที่เชื่อใจกัน... แต่ทำไมต้องเป็นแชทคะ? คุยกับฉันตรงๆ ไม่ได้เหรอ?] คิวเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความยาวเหยียดที่ทำให้เรนต้องเม้มปากแน่น [Q: เพราะถ้าฉันมองหน้าเธอ แล้วพูดสิ่งที่ฉันรู้สึกจริงๆ ตอนนี้ ฉันอาจจะเผลอจูบเธอ... และฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้นในวันที่เธอยังไม่พร้อมจะรับผิดชอบชีวิตตัวเองจากคนพวกนั้น] ใบหน้าของเรนร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอทำตัวไม่ถูก ได้แต่เหลือบมองใบหน้าด้านข้างของคิวที่ดูเคร่งขรึมในเงาแสงสลัว พวกเขานั่งอยู่ข้างกันในรถคันเดิม แต่ระยะห่างทางกายภาพกลับดูไกลสุดเอื้อม เพราะมีทั้งความลับและอันตรายที่มองไม่เห็นกั้นกลาง [Rain: แล้วถ้าฉันบอกว่า... ฉันพร้อมที่จะเสี่ยงไปกับพี่แล้วล่ะคะ?] ทันใดนั้น คิวก็วางโทรศัพท์ลง เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเอื้อมมือมาแตะที่หน้าจอโทรศัพท์ของเรนเบาๆ นิ้วของเขาไล้ผ่านหน้าจอเหมือนกำลังสัมผัสใบหน้าของเธอจริงๆ [Q: งั้นคืนนี้... กลับบ้านฉันนะ ที่นั่นเป็นที่เดียวที่ไทป์ไม่มีวันหาเธอเจอ และเราจะได้คุยกันจริงๆ เสียทีโดยไม่ต้องพึ่งแชทบ้าบอนี่อีก] บรรยากาศในรถเปลี่ยนจากความเครียดเป็นความอบอุ่นที่ชวนให้ใจสั่น แต่ทว่า... ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นจากโทรศัพท์ของคิว ไม่ใช่การแจ้งเตือนแชททั่วไป แต่เป็นสัญญาณเตือนจากโปรแกรมสตรีมมิ่งที่เขาติดตั้งไว้ในรถ บนหน้าจอแสดงผลตำแหน่งพิกัด GPS ของรถสปอร์ตคันนี้กำลังถูกรีโมทเข้าถึงโดยมือที่สามที่เรนรู้จักดี คิวหน้าถอดสี เขาหันมาคว้ามือเรนแน่น "เรน... พวกมันรู้พิกัดเราแล้ว!" ยังไม่ทันที่เรนจะตั้งตัว เสียงเบรกของรถยนต์หลายคันที่พุ่งเข้ามาล้อมกรอบรถของพวกเขาก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสูงจากรถคันหลังส่องเข้ามาจนเรนต้องหลับตาแน่น เสียงประตูกระแทกเปิดออกพร้อมกับร่างของชายชุดดำหลายคนที่กรูเข้ามา แต่คนที่เดินนำหน้าออกมาจากความมืดนั้นคือ 'ไทป์' คู่แข่งคนสำคัญที่คิวเกลียดชังเข้าไส้ ไทป์เคาะกระจกรถเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มรีโมทที่เขามีอยู่ในมือเพื่อปลดล็อกประตูรถจากภายนอก "พักเบรกสตรีมพอหรือยังครับ คิว? ถึงเวลาที่นางเอกต้องกลับไปเข้าฉากของตัวเองแล้วนะ" ลูกกวาดสีรุ้งหวังว่านักอ่านทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้เรนกับคิวผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้นะคะ!