เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

“อย่ากดนะเรน… ถ้ากด ความลับที่เธอเก็บไว้ใต้หมอนนั่นจะถูกเปิดเผยให้ทั้งมหาลัยรู้ทันที!” เสียงของไทป์ดังก้องผ่านลำโพงบลูทูธราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ของเรน น้ำเสียงนั่นไม่ได้มีความขบขันแม้แต่น้อย มันคือการข่มขู่ที่ชัดเจนที่สุดในรอบปี หัวใจของเรนเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นิ้วเรียวที่กำลังจะคลิกปุ่ม ‘ยอมรับคำท้า’ ในเกมออฟไลน์ตัวท็อปชะงักค้างกลางอากาศ เรนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาจ้องเขม็งไปยังไอคอนรูปกุญแจบนหน้าจอเดสก์ท็อปที่เธอตั้งชื่อไว้ว่า ‘Project R’ — มันคือไฟล์ลับที่ถ้าหลุดออกไป ชีวิตในฐานะนักศึกษาปีสองของเธอคงจบเห่แน่ๆ เธอหันไปมองมินนี่ที่นั่งกุมขมับอยู่ข้างๆ เพื่อนสนิทของเธอหน้าซีดเผือดไม่ต่างกัน “มันรู้ได้ยังไงวะว่าเรามีไฟล์นั่น?” มินนี่กระซิบ เสียงสั่น “เรน อย่าเพิ่งกด ถ้ากดตอนนี้ไอพีแอดเดรสของเธอจะโชว์ในสตรีมของมันทันที แล้วระบบมันจะลิงก์ข้อมูลไปหาฐานข้อมูลมหาลัย...” “ฉันรู้แล้ว!” เรนสวนกลับด้วยน้ำเสียงหอบพร่า เธอกำเมาส์แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว “แต่ถ้าไม่กด... คะแนนกิลด์เราจะโดนหักจนร่วงอันดับหนึ่ง คิวจะมองยังไงถ้าเห็นฉันทำตัวขี้ขลาดแบบนี้” ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งสูงถึงขีดสุด หน้าจอเกมที่พวกเขาทั้งคู่กำลังเฝ้ารอคอยการอัปเดตแพตช์ใหม่เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง เสียงเพลงประกอบเกมที่เคยเร้าอารมณ์ค่อยๆ บิดเบี้ยวเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ก่อนที่ข้อความสีแดงฉานจะเด้งขึ้นมากลางจอ: *‘Server Connection Lost: Critical Failure in Mainframe’* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสตูดิโอขนาดเล็กของเรนทันที แม้แต่เสียงพัดลมระบายความร้อนของคอมพิวเตอร์ก็ดูเหมือนจะเบาลงไปถนัดตา “เซิร์ฟเวอร์ล่ม?” เรนอุทานพลางกดรีเฟรชรัวๆ “เป็นไปไม่ได้! วันนี้มีอีเวนต์ใหญ่นะ ทำไมถึงล่มเอาดื้อๆ แบบนี้ล่ะ?” “บางที... อาจจะเป็นฝีมือของพวกที่อยู่เบื้องหลังไทป์ก็ได้” มินนี่เริ่มคาดเดา ดวงตาเบิกกว้าง “มันต้องการตัดการสื่อสารระหว่างเธอ กับคิวไงเรน! ถ้าคิวไม่เห็นเธอออนไลน์ในเวลาที่กำหนด เขาจะเข้าใจผิดว่าเธอหนี หรือแย่กว่านั้น... เขาอาจจะคิดว่าเธอไปร่วมมือกับฝั่งตรงข้าม” เรนไม่รอฟังคำตอบ เธอรีบคว้าหูฟังมาสวมแล้วกดโทรหาคิวทันที เสียงสัญญาณรอสายดังก้องอยู่ในหัวของเธอราวกับเสียงกลองศึกที่รอวันพ่ายแพ้ *“ว่าไงเรน?”* เสียงของคิวที่ตอบกลับมานั้นนิ่งสนิท แต่มันแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน *“เธอเห็นประกาศหรือยัง? ระบบล่มทั้งเซิร์ฟเวอร์หลัก ตอนนี้ทีมพัฒนาแจ้งว่าข้อมูลผู้เล่นระดับสูงบางส่วน... กำลังถูกแทรกแซง”* “คิว! ฟังนะ อย่าเพิ่งไปเชื่อสิ่งที่ไทป์จะบอก” เรนพูดสวนขึ้นมาด้วยความร้อนรน “ไทป์มันรู้เรื่องไฟล์... เรื่องความลับของฉัน และตอนนี้ฉันคิดว่ามันกำลังพยายามจะทำลายทุกอย่างที่เราสร้างมา” คิวเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงลมหายใจของเขาผ่านไมค์ดังสม่ำเสมอ จนกระทั่งเขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว “ฉันไม่ได้เชื่อไทป์หรอกเรน... แต่ฉันเห็นไอพีของเธอโผล่ขึ้นมาในระบบสตรีมของเขาเมื่อนาทีก่อน... ตอนที่เซิร์ฟเวอร์กำลังจะล่ม” หัวใจของเรนหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนคว้าง ความไว้วางใจที่เธอพยายามถักทอมาตลอดหลายเดือนดูเหมือนจะกำลังพังทลายลงในพริบตาเพียงเพราะกับดักห่วยๆ ของคนอื่น “มันไม่ใช่แบบนั้นนะคิว! ฉันสาบานได้!” “ฉันรู้ว่าไม่ใช่” คิวเปลี่ยนโทนเสียงให้ดูอ่อนลง แต่มันกลับทำให้เรนรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าเดิม “แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว เรน... ที่บ้านฉันตอนนี้ พี่ชายของฉันนั่งอยู่ข้างๆ และเขากำลังดูสิ่งที่ไทป์กำลังจะ ‘แฉ’ ในอีกสามนาทีข้างหน้า... เธอต้องหนีไปจากที่นั่น เดี๋ยวนี้” “หนี? ฉันจะหนีไปไหนได้!” “ไปที่จุดนัดพบ... ที่ที่เราเจอกันครั้งแรก ในเกมเวอร์ชันออฟไลน์ที่ฉันส่งโค้ดให้เธอเมื่อวาน ถ้าเธอเปิดมันได้ เราจะคุยกันผ่านช่องทางที่ไม่มีใครแกะรอยได้... และถ้าเธอไม่มา ภายในห้านาทีนี้ ชื่อของเธอจะถูกประกาศให้โลกรู้ในฐานะ ‘สายลับ’ ที่ทรยศต่อวงการสตรีมเมอร์” เรนมือไม้สั่นระริก เธอละมือจากเมาส์มาวางบนคีย์บอร์ดด้วยความลนลาน ขณะที่มินนี่เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบนหน้าจอโน้ตบุ๊กของตัวเอง “เรน! ดูนี่! ไทป์มันกำลังสตรีมสด! มันกำลังเปิดโฟลเดอร์... โฟลเดอร์ที่หน้าตาเหมือนไฟล์ในคอมพิวเตอร์เธอเปี๊ยบเลย!” ภาพในหน้าสตรีมของไทป์เผยให้เห็นหน้าต่างโฟลเดอร์ที่ค่อยๆ ถูกกดเปิดทีละชั้น เสียงหัวเราะของไทป์ดังแทรกเข้ามาในห้องของเรนผ่านลำโพงของมินนี่อย่างย่ามใจ “เอาล่ะทุกคน... มาดูกันว่า ‘ราชินีสายโหด’ ของกิลด์เรา มีความลับอะไรซ่อนไว้ใต้ใบหน้าที่ดูเรียบร้อยแบบนั้น!” เมาส์ของไทป์จ่ออยู่ที่ไฟล์ชื่อ *‘Rain_Secret_Identity.docx’* เรนแทบหยุดหายใจ เธอรู้ดีว่าถ้าไฟล์นั้นถูกเปิดออก ทุกอย่างจบลงแน่ๆ แต่ในวินาทีที่นิ้วของไทป์กำลังจะคลิกซ้าย หน้าจอการสตรีมของเขากลับกระพริบเป็นสีดำสนิท ตามมาด้วยเสียงสบถคำโตของไทป์ที่ดังลอดออกมา “ไอ้เหี้ย! เกิดอะไรขึ้น! ใครแม่งเจาะระบบกู!” เรนมองหน้าจอของตัวเองด้วยความมึนงง ก่อนที่หน้าต่างแชตลับจะเด้งขึ้นมาเพียงบรรทัดเดียวจากผู้ใช้งานที่ไม่มีชื่อ: *‘วิ่งไปที่ประตูหลัง... คนของฉันรออยู่แล้ว อย่าหันหลังกลับมามองเด็ดขาด’* เรนคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจแล้วลุกขึ้นยืนทันที “มินนี่... ไปกันเถอะ” “ไปไหน? จะไปหาสตรีมเมอร์นิรนามคนนั้นเนี่ยนะ?” “ใช่... เพราะถ้าฉันอยู่ที่นี่ ฉันก็แค่เหยื่อ แต่ถ้าฉันไปที่นั่น อย่างน้อยฉันก็มีโอกาสจะกู้ทุกอย่างคืนมา” เรนวิ่งออกไปจากห้องสตูดิโอโดยไม่หันกลับมามองคอมพิวเตอร์ที่ยังคงส่งเสียงแจ้งเตือนเตือนภัยไม่หยุดหย่อน ลมหนาวข้างนอกปะทะใบหน้าขณะที่เธอก้าวเท้าออกจากหอพัก แต่ทว่า ทันทีที่เธอพ้นประตูรั้วมหาวิทยาลัย แสงไฟหน้ารถสปอร์ตคันหรูคันหนึ่งก็สาดส่องเข้ามาจนเธอต้องยกมือขึ้นบังหน้า กระจกข้างรถค่อยๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าที่เรนรู้จักดีที่สุดในโลกของเกม แต่กลับเป็นใบหน้าที่เธอไม่คิดว่าจะมาเห็นในจุดนี้... ที่หน้าหอพักของเธอเอง คิวไม่ได้อยู่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างที่เธอเข้าใจ... เขานั่งอยู่ในรถคันนี้ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเคร่งเครียดและดวงตาที่จับจ้องเธอราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงวิญญาณ “ขึ้นรถซะเรน ก่อนที่คนของพี่ชายฉันจะรู้ตัวว่าฉันพาเธอออกมาจากกรงเล็บนั่นแล้ว” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของเรนและคิวมาถึงตอนนี้นะคะ ขอให้สนุกกับตอนถัดไปค่ะ!