ความลับในกระเป๋าใบเก่า

"ถอยไปให้พ้น! นังสารเลว หลินฮวา แกกล้าดียังไงถึงเอาเงินไปซ่อนไว้กินคนเดียว ปล่อยให้ตระกูลจางต้องอดอยากปากแห้ง!" เสียงแผดแหลมแสบแก้วหูของป้าสะใภ้ใหญ่ดังแหวกอากาศยามบ่าย ทะลุทะลวงเข้ามาในร้านอาหารเล็กๆ ของเถ้าแก่เหลียงจนลูกค้าที่กำลังเอร็ดอร่อยกับบะหมี่น้ำซุปกระดูกหมูถึงกับชะงักตะกอนค้างคาปาก หลินโม่น้องชายตัวแสบในชุดเสื้อผ้าสกปรกมอมแมม ยืนถือท่อนไม้หนาเท่าขาโต๊ะ ทำท่าจะฟาดลงบนโต๊ะไม้สักขัดมันจนเกิดเสียงดังสนั่น *โครม!* หลินฮวายืนนิ่ง ใบหน้ารูปไข่ไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางแค่นยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างอันตราย สมองของนางหมุนวนอย่างรวดเร็ว—คนพวกนี้ตามกลิ่นเงินในกระเป๋าของนางมาไวกว่าสุนัขล่าเนื้อเสียอีก ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ นั้นเอง... ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยที่ยืนเงียบอยู่มุมห้องมาตลอด ก็ก้าวออกมายืนบังหน้านภาร I ร่างหนาราวกับภูเขาผาขวางกั้นระหว่างภรรยากับสองน้ำมือมาร แม้เขาจะเป็นใบ้และพูดไม่ได้สักคำ แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังกว้างกลับทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่ถึงกับผถะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว หลินโม่ที่ถือท่อนไม้อยู่ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีที่จ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "เห้ย! ไอ้ใ ใบ้... แก กล้าดียังไงมาขวางทางพวกฉัน หลีกไปซะ ไม่งั้นหัวแกได้แบะแน่!" หลินโม่ตะโกนเสียงสั่นเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว จางเหว่ยไม่แม้แต่จะปริปาก เขายกมือขึ้นช้าๆ แล้วบิดข้อมือเพียงนิดเดียว เสียงกระดูกลั่นกรอบเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ก่อนที่เขาจะคว้าท่อนไม้ในมือของหลินโม่ด้วยมือเปล่าเพียงข้างเดียว แล้วออกแรงบีบ... *แคร็ก!* ท่อนไม้เนื้อแข็งหักคามือราวกับเป็นเพียงกิ่งไม้แห้งๆ สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้คนในร้านจนอ้าปากค้าง เถ้าแก่เหลียงที่ยืนอยู่ข้างเคียงรีบก้าวเข้ามาประสานมือ "นี่มันเรื่องอะไรกัน! มาอาละวาดพังร้านค้าในเขตตลาดเช่นนี้ อยากจะไปนอนในคุกสถานีตำรวจสักคืนใช่ไหม ถึงได้กล้าหาญชาญชัยนัก!" ประโยคคำขู่เรื่องสถานีตำรวจได้ผลชะงัก ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือดลงทันที นางรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นตีโพยตีพาย นั่งลงกับพื้นแล้วตบเข่าฉาดใหญ่ ร้องไห้โฮคร่ำครวญราวกับถูกรังแกเสียเต็มประดา "พ่อแม่พี่น้องช่วยดูด้วยเถอะจ้า! ลูกอกตัญญูสองคนนี้หนีออกจากบ้านมาเสวยสุขในเมือง ปล่อยให้คนแก่ที่บ้านต้องอดตาย ลูกสาวเนรคุณคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่ส่งเงินกลับบ้าน แต่มันยังขโมยของมีค่าของตระกูลเรามาเปิดร้านอีก! ฟ้าดินเอ๋ย ทำไมไม่ผ่าลงมาซะให้ตาย..." เสียงโหยหวนดังก้องไปทั่วตรอก หลินฮวาย่อตัวลงช้าๆ จ้องมองหญิงแก่ที่กำลังดิ้นพาดๆ อยู่บนพื้นด้วยสายตาเยียบเย็น นางไม่ได้เอ่ยปากแก้ตัวแม้แต่ครึ่งคำ ปล่อยให้อีกฝ่ายแสดงละครตลกหน้าตายจนพอใจ ก่อนจะค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปหยิบห่อผ้าสีมอๆ ที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อออกมา "อยากได้เงินนักใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงหวานใสกังวานใสเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้เสียงร้องไห้ฟูมฟายของป้าสะใภ้ใหญ่สะดุดกึกทันที "เงินที่พวกท่านอยากได้นักหนา... มันไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกค่ะ แต่อยู่ใน 'สิ่งนี้' ต่างหาก" หลินฮวายื่นกระเป๋าผ้าใบเก่าคร่ำคร่า—กระเป๋าหนังแท้สีดำที่จางเหว่ยเก็บไว้ก้นหีบสมบัติมาตลอด และไม่เคยยอมให้ใครแตะต้อง—ส่งให้สามีด้วยสายลึกซึ้ง จางเหว่ยมองกระเป๋าใบนั้น ดวงตาคมกริบไหววูบชั่วขณะ ราวกับความทรงจำที่ถูกปิดผนึกไว้ในส่วนลึกของจิตใจกำลังจะพังทลายลงมา มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะรับกระเป๋าใบนั้นมา เขารูดซิบที่ขึ้นสนิมออกช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันของทุกคนในร้าน สิ่งที่ร่วงหล่นลงมาบนฝ่ามือของเขาไม่ใช่เงินสดหรือทองคำแท่งอย่างที่ป้าสะใภ้ใหญ่คาดหวัง แต่มันคือ... "ป้ายห้อยคอทหารกองพลพิเศษ" ที่ทำจากทองเหลืองสลักลวดลายอินทรีคู่ ซึ่งมีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่ และ "สมุดบันทึกหนัง" เล่มหนาที่ปกหน้าเปรอะเปื้อนรอยไหม้ จางเหว่ยจ้องมองป้ายทองเหลืองนั้นนิ่งสนิท ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ภาพความทรงจำสีเลือด เสียงระเบิดกึกก้อง และกลิ่นควันไฟในคืนวันนั้น... ไหลทะลักกลับเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก! เขานิ่งค้างไปหลายวินาที ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะขยับอ้าออกอย่างยากลำบาก ส่งเสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอที่ไม่ได้ใช้งานมาหลายปี—เป็นคำพูดที่ทำให้หัวใจของหลินฮวาเต้นรัวด้วยความตกใจ "ทะ... ที่แท้... ฉัน... ไม่ใช่คนไร้หัวนอนปลายเท้า..." *แกร็ก!* ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน พร้อมกับร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่ที่ก้าวเข้ามาล้อมร้านไว้ทุกด้าน ผู้นำกลุ่มเป็นชายวัยกลางคนท่าทางน่าเกรงขาม สวมเสื้อแจ็คเก็ตทหารยศสูง เขากวาดสายตามองไปทั่วร้าน ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ใบหน้าของจางเหว่ย แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงด้วยความเคารพสูงสุด จนคนในร้านถึงกับหน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัว "ท่านผู้กอง! พวกเราตามหาท่านเจอแล้วครับ! คำสั่งของท่าน... ได้รับการพิสูจน์ความจริงแล้ว!" (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนหลินฮวามาโดยตลอดนะคะ!