วิกฤตโรคระบาดในพื้นที่

เศษไม้โบราณที่ร่วงหล่นลงกระทบพื้นเรือน พร้อมๆ กับเสียงแตกราวของแผ่นป้ายในมิติลับ ทำให้หลินฮวาต้องสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายโบราณที่อัดแน่นอยู่หลังมิติพุ่งทะลักออกมาปะปนกับอากาศเย็นยะเยือกของยุคแปดศูนย์อย่างฉับพลัน มันไม่ใช่สัญญาณของการสูญเสีย... แต่มันคือการ "ปลดผนึก" จางเหว่ยที่นั่งลับมีดอยู่ตรงมุมห้องเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองภรรยาด้วยความห่วงใย แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาสักแฮะ แต่ฝ่ามือหยาบกร้านที่วางลงบนท่อนแขนของนางก็บีบกระชับแน่น เป็นการบอกกล่าวอย่างไร้เสียงว่า *“มีฉันอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น”* “เหว่ยเกอ...” หลินฮวาเอ่ยเสียงเบา แต่นัยน์ตากลับทอประกายเด็ดเดี่ยว “มิติหลังบ้านกำลังบอกเราบางอย่าง... ที่หมู่บ้านทางตอนเหนือ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ” เพียงไม่กี่ชั่วโมงถัดมา ข่าวลือเรื่องโรคระบาดปริศนาที่กำลังคร่าชีวิตสัตว์เลี้ยงและลามมาถึงชาวบ้านก็แพร่สะพัดมาถึงหมู่บ้านของเรา ใบหน้าของเหล่าญาติผู้พี่ที่เคยมาป้วนเปื้อนเพื่อรอตักตวงผลประโยชน์ บัดนี้ต่างซีดเผือดและพากันปิดประตูเงียบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเฉียดเข้ามาใกล้บ้านหลังน้อยของสองสามีภรรยา มีเพียงเสียงร่ำไห้ของแม่เฒ่าหลี่ที่วิ่งมาเคาะประตูบ้านด้วยความตื่นตระหนก ลูกชายของนางมีอาการไข้สูงและผื่นแดงขึ้นตามตัว อาการประหลาดนี้ไม่มีหมอคนไหนในตำบลกล้าแตะต้อง เพราะเกรงจะเป็นโรคติดต่อร้ายแรง “ฮวาเออร์... ช่วยลูกฉันด้วยเถอะนะ ได้โปรดเถอะ!” แม่เฒ่าหลี่ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นดินชื้นแฉะ หลินฮวาก้าวออกไปรับร่างชรานั้นขึ้นมาทันที แววตาของนางไม่มีความรังเกียจหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นของเชฟและนักปรุงยาผู้ถือครองคัมภีร์ลับในตำนาน “ลุกขึ้นเถอะค่ะคุณยาย... เรื่องนี้ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด” หลินฮวาหันไปสบตากับจางเหว่ย พยักหน้าให้กันเพียงครั้งเดียว ชายหนุ่มก็คว้ากระเป๋าใส่สมุนไพรและเตรียมรถเข็นไม้อย่างคล่องแคล่ว เมื่อเข้ามาสู่พื้นที่กักGกันชั่วคราว กลิ่นอายความอับชื้นและลมหายใจที่โรยรินของผู้ป่วยทำให้บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด บรรดาชาวบ้านต่างมองมาที่หลินฮวาด้วยสายตากล้าๆ กลัวๆ บ้างก็ว่านางเป็นเพียงแม่บ้าน จะมารักษากลุ่มโรคระบาดได้อย่างไร “ถอยหน่อยค่ะ!” เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบขาด หลินฮวาไม่ได้สนใจสายตากลวงเปล่าเหล่านั้น นางก้าวตรงไปยังเตียงของผู้ป่วย หยิบผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำสมุนไพรสูตรพิเศษจากมิติลับออกมา กลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรโบราณผสมผสานกับรากโสมร้อยปีที่ถูกสกัดด้วยละอองน้ำในมิติ พุ่งกระจายขับไล่กลิ่นอายความเน่าเฟะของโรคระบาดให้เจือจางลงทันทีที่เปิดขวด ทันใดนั้น อาการไอโขลกและตัวร้อนจัดของผู้ป่วยก็เริ่มสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับราบรื่นขึ้นทีละน้อย “นี่มัน... ยาเทวดาอะไรกัน!” ชาวบ้านคนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง ทว่า ในขณะที่หลินฮวากำลังบรรจงป้อนน้ำยาต้มสมุนไพรสูตรที่สองให้กับเด็กน้อย สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนกลุ่มหนึ่งที่แอบซุ่มอยู่หลังแนวต้นไม้ใหญ่ ผู้นำเงานั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นอดีตผู้ใหญ่บ้านจอมเจ้าเล่ห์ที่ถูกนางหักหน้าไปเมื่อคราวก่อน เขากำลังถือขวดกระเบื้องสีดำสนิท ในมือมีผงประหลาดเตรียมจะเทลงในบ่อน้ำกลางหมู่บ้านซึ่งเป็นแหล่งน้ำเดียวที่ทุกคนใช้ร่วมกัน! หลินฮวากำหมัดแน่น รอยยิ้มเยдяเยาะผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเย็นเยียบ... *อยากเล่นสกปรกในยามที่ชาวบ้านกำลังล้มตายงั้นหรือ? ช่างสารเลวเสียจนเกินเยียวยาจริงๆ* นางส่งสัญญาณมือให้จางเหว่ยสามีผู้รู้ใจทันที ชายหนุ่มพยักหน้ารับ ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานออกไปจากชายคาด้วยความเร็วราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ โดยไม่มีใครทันสังเกตเห็น ในวินาทีที่จางเหว่ยกำลังจะพุ่งเข้าประชิดตัวคนร้ายเพื่อกระชากหน้ากากความชั่วช้า แสงไฟฉายจากกองลาดตระเวนของทางการก็สาดส่องเข้ามาตัดผ่านความมืด พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก— "หยุดอยู่ตรงนั้น! ใครทำอะไรแถวบ่อน้ำสาธารณะ!" ทว่า... เสียงที่ตอบกลับมาจากพุ่มไม้เบื้องหน้า กลับไม่ใช่เสียงของอดีตผู้ใหญ่บ้าน แต่เป็นเสียงหัวเราะเยือกเย็นของบุคคลที่สาม ที่ก้าวออกมาจากเงาดำพร้อมกับรอยยิ้มอันตราย ซึ่งไม่มีใครคาดคิดแม้แต่นิดเดียวว่าเขาจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนหลินฮวามาโดยตลอดนะคะ