ความสำเร็จที่สั่นสะเทือนเครือญาติ

"ใครอยู่ตรงนั้น!" หลินฮวาตวาดลั่น เสียงของเธอก้องกังวานท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องเก็บสมุนไพรในมิติลับ ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นจากโต๊ะไม้ไผ่ ดวงตากวาดมองไปรอบกายด้วยความตื่นตัว สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วจนแทบไหม้ ในมิติลับแห่งนี้ ไม่มีทางที่คนนอกจะเข้ามาได้โดยพละการ เว้นแต่... จางเหว่ย! ทว่า เสียงเมื่อครู่ไม่ใช่เสียงทุ้มต่ำของสามีใบ้ผู้ซื่อสัตย์ แต่เป็นเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างตื่นตะลึง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเบาหวิวที่พยายามย่องถอยหลังอย่างลนลาน ดวงตาคมกริบของหลินฮวาหรี่แคบลง ร่างระหงพุ่งตัวไปยังทิศทางของเสียงราวกับพยัคฆ์สาวล่าเหยื่อ มือเรียวคว้าขวดแก้วบรรจุผงพะโล้สูตรลับติดมือมาด้วยเผื่อต้องใช้ป้องกันตัว *แกร๊ก...* เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากมุมมืดใกล้แปลงโสมพันปี หลินฮวาไม่รอช้า เธอสาดแสงจากตะเกียงน้ำมันในมือไปทันที แสงสีส้มวับแวมสาดส่องกระทบเข้ากับใบหน้าซีดเผือดของใครบางคน "พี่สะใภ้ใหญ่...?" หลินฮวาหลุดอุทานออกมาด้วยความคาดไม่ถึง คนที่แอบย่องเข้ามาในเขตหวงห้ามของเธอ, คนที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่โจรที่ไหน แต่คือ 'จางชุ่ยหลัน' ภรรยาของพี่ชายสามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโลภและปากร้ายที่สุดในหมู่บ้านหง싱! จางชุ่ยหลันอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน จ้องมองแปลงสมุนไพรเรืองแสงและชั้นวางขวดเครื่องเทศมหัศจรรย์ที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยความหวาดกลัวระคนโลภจัด สติของนางหลุดลอยไปไกลลิบเมื่อเห็นความร่ำรวยที่ซ่อนอยู่หลังบ้านของน้องสะใภ้ที่นางเคยดูถูกเหยียดหยามมาตลอด "นี่... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! น...นังเด็กสารเลว หลินฮวา แกซ่อนของวิเศษอะไรไว้ในบ้าน!" จางชุ่ยหลันกรีดร้องเสียงแหลมสูง ความตกใจถูกแทนที่ด้วยความริษยาที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง "แกแอบซ่อนสมบัติล้ำค่าเอาไว้คนเดียว! แกกับไอ้ใบ้จางเหว่ยร่วมมือกันสูบเลือดเนื้อของตระกูลจางสินะ!" หลินฮวาผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ แววตาสั่นไหวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง มุมปากยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ทำให้อีกฝ่ายขนลุกซู่ "พี่สะใภ้ใหญ่... ดึกดื่นมืดค่ำเช่นนี้ ท่านมาทำลับๆ ล่อๆ อะไรหลังบ้านฉันคะ?" น้ำเสียงของหลินฮวานุ่มนวลแต่มันกลับเยือกเย็นเสียจนบาดลึกถึงกระดูกดำ "ฉัน... ฉันแค่วัวหาย! ใช่! ฉันมาตามหาวัวที่หลุดมาแถวนี้!" จางชุ่ยหลันแก้ตัวน้ำขุ่นๆ สายตาสาดส่ายมองขวดเครื่องเทศราคาแพงลิบลิ่วบนชั้นด้วยความโลภที่ปิดไม่มิด "แกอย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะหลินฮวา! ของพวกนี้มันคืออะไร? ทำไมหลังบ้านแกถึงกลายเป็นสถานที่ประหลาดแบบนี้ไปได้! ถ้าแกไม่อยากให้ฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกคนทั้งหมู่บ้าน ว่าพวกแกซ่อนของเถื่อนหรือใช้มนต์ดำ... แกต้องยกสูตรเครื่องเทศและเงินทั้งหมดที่ขายได้ให้ฉันครึ่งหนึ่ง!" นี่คือสันดานของคนตระกูลจาง ยามเมื่อเห็นคนอื่นได้ดี ความอิจฉาริษยาจะกัดกินหัวใจจนวินาศสันตะโร พวกเขาไม่เคยคิดจะลงมือทำเอง มีแต่จะรอคอยจังหวะเข้ามาปล้นชิงความสำเร็จของผู้อื่นหน้าด้านๆ หลินฮวาก้าวเท้าเข้าไปหาทีละก้าว ท่วงท่าสง่างามแต่น่าเกรงขามราพยัคฆ์ซุ่มซ่อน "ท่านคิดจะเอาเรื่องฉันไปบอกใครหรือคะ? ชาวบ้านเหรอ? หรือว่า... หัวหน้าหมู่บ้าน?" "ใช่! ถ้าไม่อยากพังกันทั้งคู่ ก็ส่งเงินมาซะดีๆ!" จางชุ่ยหลันเชิดหน้าขึ้นอย่างได้ใจ คิดว่าตนเองกำจุดอ่อนของน้องสะใภ้ไว้ในมือ ทว่า หลินฮวากลับหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น "ฮ่าๆๆ... พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านคิดจริงๆ หรือคะว่า ถ้าท่านวิ่งไปบอกชาวบ้านว่าหลังบ้านฉันมีมินิลับวิเศษ มีสมุนไพรล้ำค่า และเครื่องเทศทำเงินมหาศาล... คนอื่นเขาจะเชื่อท่าน?" หลินฮวาหยุดยืนตรงหน้าอีกฝ่าย ดวงตาดำขลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความโลภ "พวกเขาจะหาว่าท่านสติฟั่นเฟือน หรือไม่... เขาก็คงคิดว่าท่านอยากได้สมบัติจนตัวสั่นจนต้องกุเรื่องเพ้อเจ้อขึ้นมามากกว่า" สีหน้าของจางชุ่ยหลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวปนม่วง นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เพราะรู้ดีว่าต่อให้พูดความจริงออกไป ชาวบ้านร้อยทั้งร้อยก็คงไม่มีใครเชื่อเรื่องมหัศจรรย์พันลึกเช่นนี้ มีแต่จะหาว่านางบ้า "แก... นังสารเลว แกกล้าขู่ฉันเหรอ!" จางชุ่ยหลันบันดาลโทสะ เงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าหลินฮวาให้หายแค้น *หมับ!* ข้อมือของจางชุ่ยหลันถูกคว้าเอาไว้แน่นด้วยมือหยาบกร้านแต่ทรงพลัง แรงบีบนั้นหนักหน่วงราคีมเหล็กจนกระดูกแทบร้าว จางชุ่ยหลันหันขวับไปมองด้วยความตกใจ พบว่าข้างกายของหลินฮวาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้—ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยยืนตระหง่านอยู่ ณ ที่นั้นแล้ว! ดวงตาคมกราบของจางเหว่ยแดงก่ำ จ้องมองพี่สะใภ้ด้วยแววตาดุดันน่ากลัวราวกับสัตว์ป่าปกป้องอาณาเขต แม้เขาจะเอ่ยคำพูดไม่ได้ แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่กลับทำให้จางชุ่ยหลันเข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นในทันที จางเหว่ยสะบัดมือออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะก้าวมาบังภรรยาเอาไว้ด้านหลัง ร่างหนากางแขนปกป้องราวกับกำแพงเหล็ก หลินฮวายื่นมือไปแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ใจ เย็นลง จากนั้นเธอก็โน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของจางชุ่ยหลันที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "เรื่องในคืนนี้... ถือเป็นการเตือนครั้งแรกนะคะพี่สะใภ้ ถ้าท่านกล้าปริปากแพร่งพรายเรื่องมิติลับออกไปแม้แต่ครึ่งคำ... ฉันรับรองว่า สิ่งที่ท่านและครอบครัวจะได้รับ ไม่ใช่ส่วนแบ่งเงินทอง แต่จะเป็น 'หายนะ' ที่แม้แต่หมอผีหน้าไหนก็ช่วยพวกท่านไม่ได้อย่างแน่นอน... อยากลองดูไหมล่ะคะ?" จางชุ่ยหลันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง นางพยักหน้ารัวๆ อย่างลนลานจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน หลินฮวาจึงดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง— พึ่บ! ร่างของจางชุ่ยหลันถูกพลังปริศนาดีดกระเด็นออกจากมิติลับ กลับออกมานอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นดินหลังบ้านของตระกูลจางท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาลอย่างฉับพลัน ภายในห้องเก็บของในมิติลับ กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง หลินฮวาระบายลมหายใจยาวเหยียด ความตึงเครียดคลี่คลายลง เธหันไปส่งAยิ้มอ่อนโยนให้สามีที่ยังคงมีสีหน้าเคร่งเครียด "เหว่ยเกอ... ขอบคุณนะคะที่คุณเข้ามาพอดี" จางเหว่ยส่ายหน้าช้าๆ มือหนายื่นมาโอบกอดเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวแน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่ของเธอเพื่อสูดดมกลิ่นหอมสะอาดที่คุ้นเคยเพื่อสงบสติอารมณ์ เหตุการณ์เมื่อครู่พิสูจน์แล้วว่า ความลับของพวกเขาไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ความสำเร็จที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วกำลังดึงดูดสายตาแห่งความโลภเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังกอดกันเพื่อเติมพลังใจ ทันใดนั้นเอง... กลิ่นหอมหวานแปลกประหลาดราวกับดอกไม้ป่าร้อยชนิดก็โชยมาแตะจมูก ทั้งหลินฮวาและจางเหว่ยต่างชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ กลิ่นนี้... ไม่ใช่กลิ่นสมุนไพรในมิลับของเธอ! และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ มันลอยมาจากมุมมืดสุดของชั้นวางสมุนไพรโบราณ—จุดที่แม้แต่หลินฮวาก็ยังไม่เคยสำรวจถึงก้นบึ้ง! แผ่นป้ายไม้โบราณที่แขวนอยู่บนผนังมิติลับซึ่งไม่เคยขยับเขยื้อนมาหลายเดือน บัดนี้... กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับรอยแตกราวกระจายตัวออกเป็นเสี่ยงๆ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" เสมอมานะคะ!