ความรักที่แน่นแฟ้นกว่าเดิม

เสียงฟ้าคำรามลั่นสนั่นหวั่นไหวราวกับสวรรค์กำลังพิโรธ สายฝนหนาเม็ดโหมกระหน่ำซัดสาดใส่หลังคากระเบื้องดินเผาของบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้านจนเกิดเสียงดังสนั่นอื้ออึง แต่ภายในห้องครัวอบอุ่น กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะกลับลอยฟุ้งตลบอบอวล กลบกลิ่นอับชื้นของพายุฝนภายนอกจนสิ้นเชิง หลินฮวายืนอยู่หน้าเตาไฟ แสงสีส้มรำไรจากเปลวไฟกระทบเข้ากับใบพักตร์นวลเนียนที่ตอนนี้มีเหงื่อซึมบางเบา มือเรียวบางกำลังคนหม้อ "ซุปกระดูกตุ๋นยาจีนพะโล้สูตรพิเศษ" ที่เธอเคี่ยวมานานกว่าสามชั่วยาม น้ำซุปสีอำพันเข้มข้นส่งกลิ่นหอมเย้ายวนของโป๊ยกั๊กอบเชยและพริกเสฉวนคั่ว ลอยทะลุผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าๆ ออกไปปะทะสายลมเย็นเยียบด้านนอก ช่างเป็นความตัดกันที่สมบูรณ์แบบระหว่างความหนาวเหน็บของฤดูฝนกับความอบอุ่นภายในบ้านหลังนี้ "ฮวาฮวา... พักสักหน่อยเถอะ เจ้าอยู่หน้าเตามาตั้งแต่บ่ายคลายแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบที่พาดผ่านไหล่ทั้งสองข้าง จางเหว่ยสามีใบ้ของเธอก้าวเข้ามาเงียบเชียบราภูตผี ทว่าอ้อมแขนที่โอบกอดเธอกลับหนักแน่นและมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด เขานำผ้าขนหนูสะอาดผืนหนึ่งมาซับหยาดเหงื่อบริเวณขมับให้เธออย่างเบามือ ทนุถนอมราวกับเธอกลัวว่าเธอจะบอบช้ำเสียหาย หลินฮวาชะელอทัพพีในมือ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก เธอไม่ได้ปฏิเสธความห่วงใยนี้เช่นในวันวาน แต่กลับเอี้ยวตัวไปพิงแผ่นอกกว้างที่เปียกชื้นจากละอองฝนเล็กน้อยของเขาอย่างคุ้นชิน "ข้าแค่อยากเคี่ยวซุปหม้อนี้ให้เคี่ยวได้ที่ที่สุด เพื่อคนแถวนี้ที่ชอบทำตัวเป็นวัวเป็นควาย ตากฝนไปซ่อมแนวกันดินให้แปลงผักมิติลับจนเนื้อตัวเปียกปอนต่างหากล่ะคะ" น้ำเสียงของนางเจือแววประชดประชันเล็กน้อย ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด จางเหว่ยชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบฉายประกายความระikออายระคนซาบซึ้ง เขาไม่ใช่คนพูดเก่ง ยิ่งเป็นคนพูดไม่ชัดถ้อยชัดคำในยามปกติ ยิ่งทำให้เขาเลือกที่จะใช้การกระทำเป็นเครื่องพิสูจน์ มือหยาบกร้านจากการจับจอบจับเสียมค่อยๆ เลื่อนมากุมมือเรียวของภรรยาแน่นขึ้น บีบเบาๆ เป็นเชิงขอโทษและขอบคุณในเวลาเดียวกัน "ข้า... ไม่เป็นไร... เพื่อเจ้า... กับบ้านของเรา... แค่นี้... เล็กน้อยมาก" จางเหว่ยเปล่งเสียงแหบพร่าออกมาทีละคำอย่างยากลำบาก แต่ทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นจริงจังจนหัวใจของหลินฮวากระตุกวูบ นี่คือชายหนุ่มที่คนในหมู่บ้านตราหน้าว่าเป็น "ไอ้ใบ้ไร้ค่า" เป็นภาระที่น่ารังเกียจของตระกูลจาง แต่ในยามที่หลินฮวาทะลุมิติเข้ามาเผชิญหน้ากับความยากจนข้นแค้นและญาติผู้พี่จอมสูบเลือดสูบเนื้อ เขากลับเอาแผ่นหลังกว้างใหญ่ของตนเองเข้ามารับคมมีดแทนเธอทุกครั้ง ไม่เคยปริปากบ่น แม้แต่ตอนที่เธอแอบนำสมุนไพรวิเศษจากมิติลับออกมาปรุงอาหารเพื่อพลิกฟื้นฐานะ เขาก็มีแต่คอยสนับสนุนและปกป้องเงียบๆ โดยไม่เคยซักถามคาดคั้นความลับใดๆ หลินฮ่าวางทัพพีลง หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีเต็มตา ดวงตากลมโตสุกใสจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคมเข้มที่สะท้อนเงาของเธออยู่ภายในนั้น "จางเหว่ย... คุณสัญญาอะไรกับฉันไว้เมื่อตอนที่เราแต่งงานกันใหม่ๆ จำได้ไหมคะ?" น้ำเสียงของนางเปลี่ยนเป็นจริงจัง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดึงดูดให้เงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงเม็ดฝนกระทบชายคา จางเหว่ยพยักหน้ารับทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "จำได้... ข้าสัญญาว่า... จะปกป้องเจ้า... จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหน... มาทำร้ายหรือเอาเปรียบเจ้าได้อีก... และจะทำให้เจ้า... มีกินมีใช้... ไม่ต้องลำบากอีกต่อไป" "แล้วถ้าวันหนึ่ง... ฉันไม่ได้อ่อนแออย่างที่คุณคิด ฉันอาจจะมี... ความลับบางอย่างที่คุณคาดไม่ถึง หรืออาจจะมีศัตรูที่น่ากลัวกว่าพวกญาติจอมปลอมพวกนั้นก้าวเข้ามาในชีวิต คุณจะยังยืนอยู่ข้างหลังฉันแบบนี้ไหมคะ?" หลินฮวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย ความทรงจำจากโลกยุคปัจจุบันและภัยเงียบจากการค้าขายในตลาดมืดเริ่มขยับเข้ามาใกล้ทุกที เธอนิยมความเด็ดเดี่ยว แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็เป็นเพียงสตรีคนหนึ่งที่โหยหาความมั่นคงทางจิตใจ จางเหว่ยไม่ตอบด้วยคำพูด ชายหนุ่มยกมือขึ้นประคองใบหน้านวลเนียนนั้นด้วยความทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือลูบไล้แก้มเนียนแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับสายลม นิ้วมือที่ผ่านงานหนักมาโชกโชนกลับอ่อนโยนอย่างยิ่งยวดเมื่อสัมผัสโดนตัวเธอ จากนั้น... เขาก็โน้มใบหน้าลงมา ประทับริมฝีปากหนาลงบนหน้าผากมนของเธออย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาส่งผ่านเข้ามาจนทั่วร่าง หลอมละลายความหวาดระแวงและกำแพงในใจของหลินฮวาจนหมดสิ้น "ต่อให้ฟ้าถล่ม... แผ่นดินแยก... ข้าก็จะเป็นกำแพงให้เจ้า... หากใครกล้าแตะต้องเส้นผมของเจ้าแม้แต่เส้นเดียว... มันต้องก้าวผ่านศพของข้าไปก่อน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาในคืนฝนตกพรั่งพรูด้วยความสัตย์จริง ไม่มีคำหวานเลี่ยนหู แต่หนักแน่นดั่งขุนเขาไท่ซาน หลินฮวาซุกตัวเข้าหาอกกว้างของสามีอย่างไร้การป้องกัน สูดดมกลิ่นอายบุรุษผสมกับกลิ่นฝนและกลิ่นจางๆ ของเครื่องเทศที่ติดตัวเขา รอยยิ้มแห่งความสุขเอ่อล้นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ในยุคสมัยที่ผันผวนและโหดร้ายเช่นนี้ การได้พบกับมือคู่นี้ที่ยอมโอบกอดเธอไว้ทั้งตัวและวิญญาณ ถือเป็นของขวัญล้ำค่าที่สุดจากการทะลุมิติมาแล้ว หม้อซุปพะโล้เดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้อง ทั้งสองยืนกอดกันท่ามกลางเสียงพายุฝนโหมกระหน่ำ ราวกับโลกใบนี้เหลือเพียงแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขนั้นช่างแสนสั้น *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูหน้าบ้านดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ท่ามกลางเสียงฟ้าฝนที่ยังคงคำรามก้อง เสียงนั้นดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศโรแมนติกในห้องครัวลงอย่างไม่ไว้หน้า จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุดันในพริบตา เขารีบผละออกจากร่างของภรรยาอย่างระแวดระวัง หลินฮวาเองก็เก็บซ่อนแววตาหวานซึ้งเมื่อครู่กลับคืนสู่ความนิ่งสงบ เยือกเย็น และเฉียบคมเช่นเดิม ดึกดื่นป่านนี้... ในคืนที่พายุฝนกระหน่ำรุนแรงเช่นนี้ ใครกันที่มีธุระด่วนถึงขนาดบุกมาเคาะประตูบ้านท้ายหมู่บ้านของพวกเขา? จางเหว่ยขยับตัวเตรียมจะเดินไปเปิดประตู แต่หลินฮวากลับเอื้อมมือไปคว้าแขนเขาไว้ นางหรี่ตามองพายุฝนด้านนอก ก่อนจะส่งยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากให้สามี "ไม่ต้องรีบร้อนค่ะคุณสามี... ดูก็รู้ว่าแขกยามวิกาลผู้นี้ คงไม่ได้มามือเปล่าแน่ๆ บางที... ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ฉันรอคอยมานาน อาจจะมาส่งถึงหน้าบ้านในคืนฝนตกพายุเข้าพอดิบพอดีก็เป็นได้ค่ะ" หลินฮวาเอ่ยจบ ก็ก้าวเดินตามหลังจางเหว่ยไปยังประตูด้านหน้าอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด มือเรียวแอบหยิบขวดแก้วบรรจุผงสมุนไพรฤทธิ์ชาบซ่านจากมิติลับมาซ่อนไว้ในแขนเสื้อเงียบๆ และเมื่อประตูกลอนไม้ถูกกระชากเปิดออก ภาพเบื้องหน้าภายใต้แสงฟ้าแลบแปลบปลาบก็ทำเอาทั้งคู่ต้องหรี่ตาลงด้วยความตกใจ... คนที่ยืนเปียกปอนอยู่หน้าประตู ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่กลับเป็น **ป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลจาง** ที่เนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้าหลุดลุ่ย และที่สำคัญ... ในอ้อมแขนของนางกำลังอุ้มห่อผ้าเปียกโชกที่ส่งเสียงร้องไห้จ้าออกมาอย่างน่าเวทนา! --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาจนถึงตอนนี้ เตรียมพบกับความมันส์สะใจในตอนหน้าได้เลยนะคะ!)*