แนวรบที่ต้องร่วมมือ

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องสืบสวนใต้ดินและคราบสารเคมีบนถุงมือยางยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็หยุดลงที่หน้าโต๊ะทำงานของพาทิศ แพทย์นิติเวชหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากรายงานผลชันสูตรชิ้นล่าสุด แว่นกรอบบางสะท้อนแสงไฟนีออนสีนวล ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองผู้มาเยือนด้วยความนิ่งสงบ “คุณมาช้าไปสามนาที, คุณญาณิศา” พาทิศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความนัยที่คมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด “สำหรับคนไข้ที่รอความจริงบนโต๊ะนี้ สามนาทีคือความแตกต่างระหว่างความยุติธรรมกับความอยุติธรรม” ญาณิศาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะโลหะ เธอยังคงสวมเสื้อสูทสีเข้มเข้ารูป รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความขบขัน หากแต่เป็นความท้าทายของนักล่าที่มองเห็นเหยื่อในกรงขัง “และสำหรับอาชญากรที่เรากำลังไล่ล่า สามวินาทีก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาเปลี่ยนรอยยิ้มเป็นการลั่นไก” ญาณิศาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว แววตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพาทิศโดยไม่มีการหลบเลี่ยง “ฉันไม่ได้มาเพื่อฟังคุณบรรยายเรื่องเวลา แต่ฉันมาเพื่อบอกว่า... เกมที่มันกำลังเล่นอยู่ กำลังข้ามเส้นที่คุณคิดว่าปลอดภัยแล้ว, พาทิศ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาเชิงจิตวิทยาที่เชือดเฉือนระหว่างคนทั้งสองมักสร้างแรงดึงดูดประหลาด—แรงดึงดูดที่เกิดจากการปะทะกันระหว่างตรรกะอันเย็นชาของนิติวิทยาศาสตร์ กับสัญชาตญาณอันร้อนรุ่มของจิตวิทยาอาชญากร พาทิศวางปากกาลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ เสียงโลหะกระทบไม้ดังสะท้อนก้องในห้องแคบๆ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อสูทออกเล็กน้อยเพื่อให้เคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้น “คุณคิดว่าผมกำลังยึดติดกับกรอบเกินไปสินะ” พาทิศเอ่ยทำลายความเงียบ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นรอยพับเล็กๆ ที่ปกเสื้อด้านซ้ายของหญิงสาว “คุณวิ่งวุ่นไปทั่วสนามสอบสวนเพื่อหาแรงจูงใจ แต่คุณมองข้ามรอยกรีดที่กระดูกซี่โครงซี่ที่เจ็ดของเหยื่อรายล่าสุด... ฆาตกรไม่ได้แค่ฆ่า แต่มัน ‘บันทึก’ ทุกการเต้นของหัวใจด้วยเครื่องมือแพทย์รุ่นเก่าที่เลิกใช้ไปแล้วสิบปี ข้อมูลนี้ไม่มีอยู่ในตำราจิตวิทยาเล่มไหนที่คุณอ่านหรอกครับ” ญาณิศาขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะอีกก้าวหนึ่ง ใบหน้าของเธอเกือบจะอยู่ในระนาบเดียวกับแสงไฟสลัว เธอยอมรับความจริงในข้อนั้นด้วยการพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล “ถูกต้อง ฉันไม่รู้เรื่องเครื่องมือแพทย์ล้าสมัยนั่นหรอก... แต่ฉันอ่าน ‘ความโกรธแค้น’ ที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผลพวกนั้นออก” ญาณิศายื่นมือเรียวลงบนโต๊ะ กางเอกสารประวัติคดีเก่าขึ้นมาทับรายงานการแพทย์ของพาทิศ “คุณเห็นรอยแผลเป็นที่ไขว้กันเป็นรูปกากบาทนั่นไหม? มันไม่ใช่ฝีมือของฆาตกรโรคจิตทั่วไป แต่มันคือ ‘ลายเซ็น’ ของคนที่เคยนั่งฟังการบรรยายของคุณเมื่อเจ็ดปีก่อน คนที่รู้ว่าคุณจะตรวจพบอะไร และจงใจทิ้งมันไว้เพื่อเยาะเย้ยตรรกะของคุณ” คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ พาทิศชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาที่เคยนิ่งสนิทไหววูบไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ในอดีต—ความล้มเหลวในการปกป้องคนสนิทจากคดีฆาตกรรมชุดในอดีต—ผุดขึ้นมาในความทรงจำราวกับเงาหลอน ทว่าเขาก็เก็บอาการไว้อย่างรวดเร็วภายใต้หน้ากากของแพทย์ผู้เยือกเย็น “คุณกำลังบอกว่า... นี่ไม่ใช่คดีสุ่ม แต่เป็นการท้าทายส่วนตัว?” พาทิศถามเสียงต่ำ “มันคือการประกาศสงคราม” ญาณิศาตอบ เสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นแต่หนักแน่นจนน่าขนลุก “และถ้าคุณยังคงคิดว่าจะไขคดีนี้ได้ด้วยการมองแค่กล้องจุลทรรศน์และผลตรวจ DNA คุณจะแพ้ราบคาบ... เพราะมันไม่ได้สู้ด้วยหลักฐาน แต่มันสู้ด้วยจิตวิทยาของความผิดบาปที่เราต่างก็แบกรับไว้” ทั้งสองสบตากันเนิ่นนาน ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังที่เดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความปรานี ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องสืบสวนก็เปิดผางออกโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต ร่างท้วมหนาของสารวัตรธนาก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เม็ดเหงื่อผุดพรายตามขมับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการลงพื้นที่ภาคสนามตลอดคืน “หมอพาทิศ, คุณญาณิศา... ผมว่าพวกคุณต้องมาดูนี่ด่วนที่สุด” สารวัตรธนาเอ่ยเสียงหอบโยน วางแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งลงบนโต๊ะกลางห้อง “เราเพิ่งได้รับภาพจากกล้องวงจรปิดรอบมหาวิทยาลัยแพทย์... และมีคนส่งพัสดุชิ้นนี้มาที่กองปราบโดยตรง จ่าหน้าซองถึงคุณโดยเฉพาะครับ, หมอพาทิศ” พาทิศและญาณิศาผละออกจากแรงกดดันระหว่างกันทันที ทั้งคู่ก้มลงมองวัตถุที่วางอยู่บนโต๊ะ มันคือกล่องไม้สนสีเข้มขนาดเท่าฝ่ามือ ล็อคด้วยกุญแจรหัสสามตัว ญาณิศาใช้ปลายปากกาเขี่ยกล่องนั้นเบาๆ “รหัสผ่านสามหลัก... มันไม่ใช่ตัวเลขสุ่ม แต่มันคือวันที่เกิดเหตุคดีแรกเมื่อเจ็ดปีก่อน” พาทิศไม่พูดพร่ำทำเพลง นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหมุนแป้นรหัสอย่างรวดเร็วด้วยความแม่นยำ ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าตัวเลขเหล่านั้นคืออะไร—เสียง *คลิก* เบาๆ ดังขึ้นเมื่อสลักกลอนหลุดออก ฝากล่องไม้ดีดเปิดขึ้นเองอย่างช้าๆ ตามแรงสปริง ภายในกล่องบุด้วยกำมะหยี่สีดำสนิท ใจกลางนั้นวางวัตถุชิ้นหนึ่งอยู่—มันไม่ใช่หลักฐานทางคดีทั่วไป และไม่ใช่จดหมายขู่ แต่มันคือ... ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างขึ้นเมื่อแสงไฟสะท้อนกระทบกับวัตถุชิ้นนั้น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ