ข่าวลือในโลกโซเชียล

หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ในห้องสตูดิโอของพินพินกำลังสว่างวาบด้วยแสงสีฟ้าจากข้อความแชตที่วิ่งผ่านไปด้วยความเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน เสียงแจ้งเตือนการโดเนทดังขึ้นติดต่อกันเป็นระลอกราวกับพายุเข้า ทว่าบรรยากาศในห้องตอนนี้กลับเย็นเยียบราศีกดดันแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก "คุณพินพิน! ตั้งสติก่อนค่ะ! ตอนนี้ยอดคนดูในสตรีมพุ่งไปที่สองแสนคนแล้วนะ แถมทวิตเตอร์คือติดเทรนด์อันดับหนึ่งประเทศไทยไปเรียบร้อยแล้วค่ะซิส!" เสียงของมิกซ์ดังลอดออกมาจากลำโพงบลูทูธด้วยความร้อนรน ปลายสายหายใจหอบถี่ราวกับไปวิ่งมาราथनมาสิบรอบ พินพินนั่งนิ่งอยู่หน้ากล้องเว็บแคม ใบหน้าที่มักจะมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเพื่อสร้างความบันเทิงให้แฟนคลับมาตลอดตอนนี้กลับซีดเผือด ดวงตากลมโตมองภาพนิ่งบนหน้าจอ—ภาพตอนที่เธอยืนชี้หน้าต่อว่ากวินหน้าร้านสะดวกซื้อเมื่อช่วงบ่าย แสงไฟสีส้มจากป้ายหน้าร้านสาดกระทบใบหน้าของทั้งคู่ชัดเจนเสียจนเหมือนภาพโปรโมทซีรีส์โรแมนติกที่ตั้งใจจัดฉาก ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญแล้ว แต่มันคือภัยพิบัติระดับชาติของสตรีมเมอร์สายฮาอย่างเธอชัดๆ! [รำคาญยัยป้าเหวี่ยงนี่ว่ะ เกาะกระแสคุณกวินดังป่ะเนี่ย] [หน้าตาก็ธรรมดา ทำไมคุณกวินถึงยอมเปย์ให้เป็นแสนวะ] [ดูจากในคลิปแล้วน่าหมั่นไส้จริง โดนเอาต์ดอร์สั่งสอนซะบ้างก็ดี] คอมเมนต์นับพันข้อความไหลทะลักเข้ามาในแชตบ็อกซ์ บ้างก็เข้าข้าง บ้างก็รุมด่าด้วยถ้อยคำรุนแรงตามประทัดลมปากของชาวเน็ตที่พร้อมจะตัดสินคนอื่นจากคลิปความยาวแค่สิบวินาที พินพินเม้มริมฝีปากแน่นจนรู้สึกได้ถึงรสคาวเลือดจางๆ ความรู้สึกอึดอัดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก มือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว นี่สินะ... สิ่งที่เธอหวาดกลัวมาตลอด การเอาชีวิตส่วนตัวมาผูกติดกับโลกออนไลน์ จนกระทั่งมันระเบิดใส่หน้าแบบไม่ทันตั้งตัว "พิน..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นผ่านช่องทางการสื่อสารส่วนตัว น้ำเสียงนั้นไม่ได้กวนประสาทหรือติดเล่นเหมือนทุกครั้ง แต่มันราบเรียบและจริงจังจนพินพินต้องสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมอง กวินที่ต่อสายตรงเข้ามาหาเธอตั้งแต่หนาวแรกที่รู้ข่าว ยังคงรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ได้ แม้ว่าในแชตช่องของเขาก จะลุกเป็นไฟไม่แพ้กัน "นาย... นายเห็นหรือยังกวิน" พินพินพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่มันก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า น้ำตาเจ้ากรรมดันรั้นจะไหลออกมาเสียให้ได้ "เห็นแล้ว" กวินตอบสั้นๆ ปลายสายมีเสียงถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่เขาจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย "กลัวเหรอ" "ใครกลัวกันเล่า!" พินพินเผลอขึ้นเสียงใส่ตามสัญชาตญาณความขี้โวยวายที่ติดตัว "ฉันแค่... แค่หงุดหงิดที่พวกเขายังไม่รู้ความจริงแล้วมาพิมพ์ด่าส่งเดชต่างหากเล่า! ฉันไม่ใช่ยายตัวแสบที่คอยเกาะใครกินซะหน่อย!" "ถ้าไม่ได้กลัว แล้วเสียงสั่นทำไมล่ะยัยเตี้ย" กวินสวนกลับมาทันที น้ำเสียงเจือความขบขันจางๆ ที่จงใจกวนโมโหเพื่อให้บรรยากาศมันผ่อนคลายลง "ร้องไห้เหรอ หืม? ถ้าเสียใจมาก เดี๋ยวผมเปย์ดาวล้านดวงปลอบใจเอาไหม" "ไอ้บ้ากวิน! นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นนะ!" พินพินตวาดแว้dใส่หน้าจอโทรศัพท์ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หยดเผาะลงบนหลังมือ "นายไม่เดือดร้อนนี่ นายมันโปรเกมเมอร์สายเปย์ ขวัญใจมหาชน ใครจะไปกล้าด่านายแรงเท่าฉันเล่า ช่องนายมีแต่คนปกป้อง แต่ช่องฉันตอนนี้แทบจะกลายเป็นสนามประลองยุทธ์อยู่แล้วนะ!" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ความเงียบงันนั้นทำให้หัวใจของพินพินกระตุกวูบ เธอเผลอพูดแรงเกินไปหรือเปล่า? หรือว่าเขาเริ่มรำคาญเธอจนอยากจะถอยห่างจากเรื่องยุ่งเหยิงนี่แล้ว? ความคิดเชิงลบมากมายตีรวนเข้ามาในหัวจนสมองตื้อตัน พินพินกำลังจะเอปากขอโทษ แต่เสียงทุ้มจริงจังของกวินก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน "พินพิน... ฟังผมนะ" น้ำเสียงนั้นไม่มีความขี้เล่นเจือปนอีกต่อไป มันคือน้ำเสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เต็มไปด้วยความหนักแน่นและจริงใจ "นาย..." "ผมไม่เคยสนใจว่าคนอื่นจะมองผมยังไง และผมก็ไม่แคร์ด้วยว่าใครจะพูดอะไรเกี่ยวกับข่าวบ้าๆ นั่น... แต่สิ่งที่ผมแคร์ มีแค่ความรู้สึกของคนที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่หลังจอภาพยนตร์ตอนนีต่างหาก" กวินเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของพินพินเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "เลิกแคร์คอมเมนต์พวกนั้นได้แล้ว ถ้าพวกมันว่างมากนัก... เดี๋ยวผมจะเปิดสตรีมเคลียร์ให้จบในทีเดียวเอง ว่าผู้หญิงคนนี้... ผมเป็นคนตามจีบอยู่ ไม่ใช่ใครหน้าไหนจะมาว่าได้ตามอำเภอใจ" พรึบ! คำพูดนั้นทำเอาพินพินอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนลามไปถึงใบหู รangกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน นี่เขา... เขาเพิ่งพูดอะไรออกมานะ? ตามจีบงั้นเหรอ? นี่มันกลางไลฟ์นะเฟ้ย! ถึงแม้ตอนนี้สตรีมของเธอจะปิดกล้องไปแล้ว แต่มันก็... โอ๊ย! หัวใจเธอจะวายตายอยู่แล้ว! "นะ... นายพูดบ้าอะไรเนี่ย!" พินพินแหวใส่กลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ "ใครให้มาบอกรัก... เอ้ย! ใครให้มาพูดแบบนี้เล่า! บ้าที่สุด!" "อ้าวก็นึกว่าอยากฟังความจริง" เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของกวินดังลอดเข้ามา ช่างเป็นเสียงที่น่าหมั่นไส้แต่ก็อบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด "เตรียมตัวไว้ล่ะ อีกห้านาทีผมจะเปิดสตรีม และเราจะไปประกาศศักดาให้โลกรู้กันว่า 'เซียนสายเปย์' คนนี้ เขาเปย์เพราะรักจริง ไม่ได้เปย์เล่นๆ" ทว่า ก่อนที่พินพินจะได้ทันอ้าปากโวยวายอะไรกลับไป เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตส่วนตัวจากหน้าจอโทรศัพท์ก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน มันเป็นข้อความจากบัญชีปริศนาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ข้อความนั้นกลับทำให้เลือดในกายของพินพินเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว— [ระวังตัวไว้ให้ดีนะพินพิน... เรื่องสนุกมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเอง ความลับที่เธอซ่อนไว้เบื้องหลังรอยยิ้มพวกนั้น ถ้ามันถูกเปิดเผยออกไปเมื่อไหร่ นายกวินคนนั้นจะยังกล้าอยู่ข้างเธออีกไหมนะ?] พินพินเบิกตากว้าง จ้องมองข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา ความหนาวยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามไปถึงสันหลัง เมื่อเงาปริศนาบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาในชีวิตของเธอ และมันอาจจะพังทุกอย่างที่เธอกับกวินกำลังสร้างขึ้นมาพังทลายลงในพริบตา... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความฟินและดราม่าครั้งนี้ไปพร้อมกับ พีชชี่เบอร์รี่ นะคะ