เพื่อนร่วมงานหรือเพื่อนร่วมใจ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานไม้สนสั่นครืดคราดติดต่อกันเป็นรอบที่สาม ชื่อสายเรียกเข้าของ *‘มิกซ์’* โมเดอเรเตอร์ตัวแสบประจำช่องสตรีมของพินพินยังคงกะพริบวาบ สลับกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากกวินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างโซฟา “รับสิคะ จะปล่อยให้มันสั่นจนแบตหมดหรือไง” พินพินลอยหน้าลอยตาพูด ทั้งที่มือเรียวยังคงงละล้าละลังอยู่กับการเช็ดคราบกาแฟที่หกเลอะเสื้อฮู้ดตัวเก่ง ยิ่งเห็นท่าทางนิ่งสนิทแต่แววตาพราวระยับของพ่อหนุ่มเกมเมอร์สายเปย์ เธอกยิ่งหมั่นไส้จนอยากจะปาผ้าขี้ริ้วใส่หน้าหล่อๆ นั้นสักที “ถ้าผมรับ แล้วยัยตัวป่วนนั่นถามว่าเราสองคนมาทำอะไรกันสองต่อสองในห้องสตูดิโอตอนตีสอง... คุณจะช่วยตอบ หรือจะให้ผมบอกตามตรงว่าคุณแอบร้องไห้เพราะแพ้เกมแรงค์จนต้องเรียกให้ผมมาปลอบคะ” “อีตากวิน! ใครร้องไห้ฟะ ตาฝาดแล้วคุณน่ะ!” สตรีมเมอร์สาวโวยวายเสียงหลง ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหูด้วยความเขินอายที่ถูกจี้จุด เธอพยายามจะพุ่งตัวไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะ แต่กวินกลับไวกว่า เขายาวๆ ก้าวมาขวางไว้ พร้อมกับกดรับสายแล้วเปิดสปีกเกอร์โฟนทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว *(‘ฮัลโหลลลล! คุณพินพินคนสวยกับคุณกวินเปย์สะท้านโลกันตร์! ยังอยู่ด้วยกันหรือเปล่าเนี่ย ทำไมติดต่อยากเย็นจัง’)* เสียงแป้นแล้นของมิกซ์ลอดออกมาจากลำโพง ทำเอาบรรยากาศในห้องที่เคยตึงเครียดเพราะเส้นบางๆ ของความสัมพันธ์เมื่อครู่พลอยละลายหายไปครึ่งหนึ่ง “มีอะไรด่วน มิกซ์” กวินกรอกเสียงทุ้มต่ำลงไปตามสาย ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่งราวกับกำลังกลั้นขำ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะคิกคักออกมา *(‘แหม น้ำเสียงหงุดหงิดแบบนี้... ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าคะเนี่ยคุณโมเดอเรเตอร์ขา? คือแบบนี้ พอดีระบบโดเนทเว็บหลักมันรวนนิดหน่อย แล้วก็มีแฟนคลับตาดีส่งรูปพวกคุณสองคนตอนเดินเข้าร้านสะดวกซื้อด้วยกันเมื่อชั่วโมงก่อนมาแปะในกลุ่มดิสคอร์ด ตอนนี้ทัพหน้าเค้าจิ้นกันจนเรือบินชนกันตายไปหลายลำแล้วนะ! สรุปยังไงคะเนี่ย เพื่อนร่วมงานหรือเพื่อนร่วมใจ ออกมาเคลียร์ด่วน!’)* พินพินเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบจะยุงบินเข้าไปได้ เธอมองหน้ากวินที่ยังคงตีสีหน้านิ่งเรียบแต่แววตากลับระยิบระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “ก็แค่... เพื่อนร่วมงานที่กำลังพิจารณาจะเลื่อนขั้น” คำตอบเรียบๆ แต่ทรงพลังทำเอาพินพินสำลักน้ำลายตัวเอง ไอแคกๆ จนหน้าดำหน้าแดง กวินต้องยอมเอื้อมมือหนามาช่วยตบหลังเบาๆ ให้จังหวะการหายใจของเธอกลับมาปกติ สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาที่ทาบทับลงบนแผ่นหลัง ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ *(‘กรี๊ดดดดด! ฉันได้ยินอะไรเนี่ย! คุณกวินสารภาพกลางไลฟ์... อ้าว เฮ้ย ยังไม่ได้เปิดไลฟ์นี่หว่า อุ๊пส์!’)* ปลายสายโวยวายเสียงดังลั่นก่อนจะรีบตัดสายทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย ปล่อยให้ความเงียบงันอันน่าประดักประเดิดกลับมาปกคลุมห้องสตรีมอีกครั้ง พินพินรีบถอยหลังกรูดเว้นระยะห่างทันที หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เธอก้มหน้ามองพื้นพรมเพื่อหลบสายตาคมกริบที่มองตรงมาอย่างมีความหมาย “พูดอะไรออกไปคะ ใครจะเลื่อนขั้นกับคุณ บ้าบอที่สุด” น้ำเสียงที่พยายามทำเป็นแข็งกร้าวกลับสั่นน้อยๆ จนจับพิรุธได้ชัดเจน กวินไม่ตอบเป็นคำพูด เขาเพียงแต่ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ช้าๆ แต่มั่นคง จนกระทั่งร่างสูงใหญ่หยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นความสะอาดเฉพาะตัวของเขาลอยมาแตะจมูก ทำให้พินพินต้องแหงนหน้าขึ้นมองด้วยความจำยอม “แล้วที่ผ่านมา... สำหรับคุณ เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานจริงๆ เหรอครับพินพิน” น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ไร้ซึ่งความกวนประสาทแบบทุกที ทำให้ห้องทั้งห้องเหมือนถูกดูดกลืนเสียงรอบข้างจนเงียบสนิท ดวงตาสีนิลคู่นั้นลึกล้ำและจริงจังเสียจนคนถูกถามไม่กล้าสบตาตรงๆ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวบีบเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ความรู้สึกมากมายตี 3 ตี 4 อยู่ในอก ทั้งความกลัวที่จะผูกพัน ความกลัวที่จะต้องเจ็บปวดจากอดีตที่เคยคาดหวัง และที่สำคัญที่สุด... ความรู้สึกหวั่นไหวที่เติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนเกินกว่าจะปฏิเสธ “เรา... เราก็แค่สตรีมเมอร์กับคนดูเปย์หนักไม่ใช่หรือไงคะ” เธอยังคงพยายามหาเกราะกำบังด้วยการพูดจาแบ่งรับแบ่งสู้ กวินระบายยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนโอ๊ยเหมือนเวลาแกล้งกันในแชท แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนจนน่าใจหาย นิ้วเรียวของเขาเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มใสของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย “คนดูที่ไหนเขาขับรถข้ามจังหวัดมาหาตอนตีสองเพราะได้ยินเสียงสะอื้นผ่านไมค์... คนดูที่ไหนเขาอยากเป็นคนแรกที่ได้เห็นรอยยิ้มของคุณเวลาเหนื่อยล้า” กวินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าระคนความออดอ้อน “บอกผมหน่อยสิครับพินพิน... ว่าผมคิดไปเองฝ่ายเดียวหรือเปล่า” พินพินรู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ โลกทั้งใบหดแคบเหลือเพียงลมหายใจอุ่นๆ และสัมผัสละมุนละไมจากปลายนิ้วของเขา เธอนิ่งอึ้ง สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่โจมทางความรู้สึกที่รุนแรงขนาดนี้ ริมฝีปากอิบอิ่มเม้มเข้าหากันด้วยความลังเล ความรู้สึกในใจตีรวนกันจนแยกไม่ออกว่าควรจะถอยหนีหรือก้าวเข้าไปหาดี แต่ในวินาทีที่เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างออกไป... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว ตามมาด้วยเสียงโวยวายคุ้นหูของมิกซ์ที่ตะโกนทะลุกรอบประตูเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต *(‘คุณพินพิน! คุณกวิน! แย่แล้วค่ะ! ช่องสตรีมของคุณโดนแฮก! มีคนเอาคลิปลับ... เอ้ย ไม่ใช่! มีคนเอาคลิปตอนพวกคุณยืนเถียงกันหน้าร้านสะดวกซื้อไปปล่อยไลฟ์สตรีมสด ยอดคนดูทะลุแสนแตกไปแล้วค่า!’)* ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าตอนหน้าจะแซ่บและฟินยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!