การเปลี่ยนลุคเพื่อเธอ

“บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องมาส่งถึงหน้าห้อง! แล้วนี่อะไร... ยืนเก๊กท่าอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย ตาบ้ากวิน!” เสียงแหวลั่นที่ดังทะลุบานประตูไม้สีขาวออกไป ทำให้คนที่ยืนอยู่ด้านนอกถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย พินพินถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือบางที่เพิ่งคลายจากการกุมลูกบิดประตูเมื่อครู่ยกขึ้นมานวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อระงับอาการปวดหัวตุบๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาทันทีที่ส่องตาแมวแล้วเห็นใบหน้าหล่อเหลาแกมกวนของเจ้าพ่อสายเปย์ยืนถือถุงกาแฟทำหน้ามึนอยู่หน้าห้อง กวินในวันนี้... แปลกไปจากทุกทีค่ะ ปรกติแล้วพ่อหนุ่มเกมเมอร์มาดนิ่งคนนี้มักจะปรากฏกายในชุดฮู้ดสีดำตัวโคร่ง กางเกงยืดเซอร์ๆ และผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงราวกับเพิ่งตื่นนอน แต่ภาพที่สะท้อนผ่านเลนส์ตาแมวเมื่อครู่กลับเป็นผู้ชายไหล่กว้างในเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนพองาม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังลอยทะลุช่องลมเข้ามาเตะจมูกจนคนตัวเล็กข้างในต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน และพินพินก็เพิ่งรู้ว่า... คนเราสามารถเซ็ตผมให้ตั้งขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติได้ภายในเวลาสิบนาที แถมมันยังขับให้ใบหน้าคมเข้มนั้นดูดึงดูดใจจนน่าหมั่นไสยยิ่งกว่าเดิมเสียอีก แอด... บานประตูถูกเปิดออกกว้างอีกครั้งด้วยฝีมือของเจ้าของห้อง พินพินกอดอกมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาจับผิด ทว่าดวงตากลมโตกลับไหววับไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่มักจะใช้มองจอคอมพิวเตอร์ตอนสตรีมเกม แต่วันนี้มันกลับทอดมองมาที่เธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากจะตีความมันเข้าข้างตัวเองเลยสักนิด “มองอะไรคะคุณสตรีมเมอร์ หน้าฉันมีเศษอะไรติดอยู่เหรอ หรือว่า... วันนี้ฉันหล่อจนเธอใจสั่นเกินต้านทานแล้ว” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววหยอกเย้าตามสไตล์ถูกส่งตรงมา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่กวินซุ่มซ้อมหน้ากระจกมาไม่ต่ำกว่าสามรอบก่อนขับรถมาที่นี่ พ่อหนุ่มสายเปย์ผู้ไม่เคยสนใจภาพลักษณ์ของตัวเองในสายตาใคร ยอมลงทุนลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว เซ็ตผม และฉีดน้ำหอมราคาแพงระยับ ก็เพื่อให้ยัยตัวแสบประจำช่องของเขาเลิกมองเขาเป็นแค่ 'ตู้ ATM เดินได้'เสียที “หลงตัวเองเป็นที่หนึ่งเลยนะคะ! ใครใจสั่นกัน อย่ามามั่วซั่วแถวนี้เลยนะ” พินพินรีบปฏิเสธเสียงสูงเพื่อกลบเกลื่อนรغแผ่วเบาในอกที่มันเต้นผิดจังหวะไปเมื่อครู่ “แล้วนี่... มาทำไมไม่บอกก่อนคะ ปกติเห็นส่งแต่โดเนทเปย์หนักๆ จนห้องแทบจะล่ม แต่วันนี้ลงทุนมาเคาะห้องเอง... โดนแฮกไอดีเหรอถึงเพี้ยนขนาดนี้เนี่ย” “ก็แค่อยາກมาส่งกาแฟ... กับอยากเห็นหน้าคนแถวนี้ที่ทำเสียงเหวี่ยงใส่ในสตรีมเมื่อคืน” กวินตอบหน้าตาย มือหนายื่นถุงกระดาษแบรนด์โปรดของอีกฝ่ายเข้าไปใกล้ พร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยอย่างกวนๆ “กลัวว่าตื่นมาแล้วจะหงุดหงิดพาลใส่แมวที่เลี้ยงไว้ซะก่อน เลยต้องเอาน้ำตาลมาร้านยัยขี้เหวี่ยงสักหน่อย” “นี่คุณกวิน!” พินพินถลึงตาใส่จนแทบจะถอดรูปเป็นยักษ์สาวในตำนาน “ใครขี้เหวี่ยงไม่ทราบคะ! จัดการช่องตัวเองให้ดีเถอะ โมเดอเรเตอร์อย่างมิกซ์ยังบ่นเลยว่าช่วงนี้คุณเปย์หนักจนผิดปรกติ มีปัญหาชีวิตอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย หรือแอบไปถูกหวยรางวัลที่หนึ่งมาถึงได้แจกแหลกขนาดนั้น” “เปล่าสักหน่อย...” เสียงทุ้มพึมพำเบาลงในลำคอ ดวงตาคมหลบสายตาจับผิดของคนตรงหน้าไปเสมองทางอื่นชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตาตรงๆ ด้วยแววตาที่จริงจังขึ้นกว่าเดิมจนพินพินเผลอกลั้นหายใจ “ก็แค่... อยากให้ใครบางคนแถวนี้ หันมามองผู้ชายสายเปย์คนนี้ในฐานะอื่นบ้าง ไม่ใช่เอาแต่นับยอดโดเนทแล้วบอกว่า *‘ขอบคุณท่านเปย์ผู้ใจบุญค่ะ’* เหมือนฉันเป็นลุงใจดีแจกทาน” อื้อหือ... ประโยคนี้ทำเอาพินพินถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบยกมือขึ้นมาพัดวีหน้าตัวเองแก้เขิน ปากก็ยังทำเป็นแข็งกระด้างเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่พวยพุ่งเข้ามาในอก “พูดบ้าอะไรเนี่ย! ใครเขาคิดแบบนั้นกัน... เอ้า! ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะคะ จะเข้ามาข้างในไหม หรือจะยืนเก๊กหล่อให้ยามคอนโดไล่ตะردก่อนถึงจะพอใจ” พูดจบก็สะบัดหน้าพรืดเดินนำลิ่วเข้าห้องไป ปล่อยให้ผู้ชายที่ลงทุนแปลงโฉมมาเพื่อมัดใจสาวยืนยิ้มกรุ่มกริ่มตามหลังด้วยความเอ็นดู กวินสาวเท้าก้าวตามเข้าไปในห้องสตูดิโอขนาดกะทัดรัดที่คุ้นเคย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กและกลิ่นอลวนของห้องนอนสตรีมเมอร์สาวตีเข้าจมูก ทำให้มุมปากหยักลึกยกยิ้มกว้างขึ้นไปอีก บนโต๊ะทำงานยังมีแก้วน้ำและหูฟังแมวเหมียววางอยู่กระจัดกระจาย บ่งบอกว่าเจ้าของห้องเพิ่งลุกออกจากหน้าจอได้ไม่นานนัก กวินกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่มอย่างคุ้นเคย พร้อมกับวางถุงกาแฟและขนมปังอบร้อนลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า “วันนี้ไม่มีคิวสตรีมเหรอ ถึงได้แต่งตัวซะเต็มยศอยู่ห้อง?” กวินเอ่ยถามขึ้นบ้าง ขณะมองตามร่างบางที่เดินหายเข้าไปในครัวเพื่อรินน้ำใส่แก้ว “มีตอนบ่ายค่ะ...” พินพินตะโกนตอบกลับมาเสียงดังจากในครัว ก่อนจะเดินถือแก้วน้ำเย็นเจี๊ยบออกมาวางตรงหน้าเขา “แล้วนี่... ว่าแต่คุณเถอะ ปกติเวลานี้ต้องนอนตีพุงเล่นเกมอยู่ในถ้ำไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงถ่อสังขารมาไกลถึงนี่ได้ แถมยัง... เสื้อผ้าหน้าผมเนี่ย ไปโดนตัวไหนมาคะถึงดูผิดปรกติผิดมนุษย์มนา” ดวงตากลมโตหรี่มองสำรวจเรือนร่างสูงโปร่งตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งอย่างจับผิด ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าวันนี้กวินมีออร่าบางอย่างที่อันตรายต่อหัวใจเธอเหลือเกิน เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตานั่นขับให้ผิวเข้มๆ ดูสุขภาพดีขึ้นเป็นกอง ยิ่งเวลาที่เจ้าตัวยกมือขึ้นเสยผมแก้เขิน ยิ่งทำเอาคนมองต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก *แย่แล้ว... แบบนี้มันเกินต้านทานเกินไปแล้วนะพินพิน!* สติสัมปชัญญะในหัวกรีดร้องเตือนภัยเสียงดังลั่น “ก็บอกแล้วไงว่ามาส่งกาแฟ...” กวินตอบเสียงนุ่ม พร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะกระจกมากขึ้น สายตาคู่คมพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความเขินอายแต่ทำเป็นตีหน้ายุ่ง “ส่วนเรื่องเสื้อผ้า... ก็แค่อยากลองเปลี่ยนลุคดูบ้าง เผื่อว่าวันหนึ่ง... ใครแถวนี้จะเลิกมองว่าฉันเป็นแค่ ‘คนแปลกหน้าในจอ’ สักที” ประโยคกำกวมพร้อมรอยยิ้มละมุนที่นานๆ จะหลุดออกมาที ทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ เสียงแอร์ตัวเก่าส่งเสียงหึ่งเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก พินพินอ้าปากค้างเล็กน้อย คำพูดจิกกัดที่เตรียมไว้ในใจมลายหายไปสิ้นเมื่อเจอสายตาแพรวพราวคู่นั้นจู่โจมเข้าอย่างจัง *ตึกตัก... ตึกตัก...* ให้ตายเถอะ! นี่เธอแพ้ทางผู้ชายสายกวนคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? “อะ... แฮื่อ! พูดจาแปลกๆ อีกแล้วนะคุณเนี่ย สงสัยโดนแดดเลียสมองตอนขับรถมาแหงๆ” พินพินรีบเบนสายตาหนีไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิท เพื่อหลีกเลี่ยงการสบตาที่ชวนให้ใจสั่นไหว “กินกาแฟเสร็จแล้วก็รีบกลับไปเลยนะคะ ฉันต้องเตรียมตัวสตรีมต่อ เดี๋ยวแฟนคลับรอนานจะพากันมาถล่มช่องฉันอีก” “ไล่จังเลยนะ...” กวินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานที่พินพินยืนอยู่ จนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะโดยอัตโนมัติ “โอเค... งั้นฉันกลับก็ได้ แต่ก่อนไป...” มือหนายื่นสมาร์ทโฟนหน้าจอเปิดค้างไว้ที่แชตแอปพลิเคชันสีเขียวมาตรงหน้า โดยมีข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ว่า... *‘ถ้าคืนนี้เปย์ให้อีกห้าหมื่น ยอมเป็นแฟนกันนะ’* พินพินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นหวังจะกดยกเลิกข้อความ แต่ด้วยความลนลานทำให้อุ้งมือบางปัดไปโดนปุ่มสีเขียวเต็มรัก— *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความส่งออกดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความเงียบ กวินชะงักค้างไปทันที ส่วนพินพินถึงกับหน้าซีดเผือดอ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นสถานะข้อความเปลี่ยนเป็น ‘Read’ ทันทีที่ปลายทางเปิดอ่าน แล้วจู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของกวินก็สั่นครืดคราดขึ้นมา พร้อมกับหน้าจอที่โชว์ชื่อผู้ติดต่อสายเข้า... *‘มิกซ์ (โมเดอเรเตอร์สุดป่วน)’* กำลังโทรเข้ามาหาเขาในวินาทีที่วิกฤตที่สุด! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ รี้ดเดอร์ที่รักของพี่พีชชี่เบอร์รี่!