พินพินผู้รับฟังที่ดี

"ถ้ามึงยังไม่หยุดพิมพ์ไอ้ประโยคที่เหมือนคนอกหักนั่น กูจะกดแบนมึงออกจากช่องจริง ๆ ด้วยนะ ไอ้คุณกวิน!" เสียงของพินพินแผดดังลั่นห้องสตรีมจนไมโครโฟนเกือบแตก แต่แทนที่อีกฝ่ายจะสะทกสะท้าน เจ้าของไอดี 'Gavin_Rich_Gaming' กลับส่งสติกเกอร์รูปแมวหน้ากวนประสาทกลับมาในช่องแชต พร้อมกับยอดโดเนทที่เด้งขึ้นรัว ๆ เป็นชุดจนหน้าจอแทบมองไม่เห็นยอดไลฟ์ "แบนเลยครับ ถ้าแบนแล้วผมจะไปยืนรอหน้าห้องคุณแทน" ข้อความในแชตตอบกลับมาทันควัน พินพินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าสวยที่มักจะแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มสดใสเพื่อเอาใจแฟนคลับ ตอนนี้กลับขึ้นสีระเรื่อด้วยความโมโหปนเขินจนทำตัวไม่ถูก เธอขยับแว่นกรองแสงที่ใส่อยู่ให้เข้าที่ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ "ไอ้คนประสาท... มีเงินแล้วเพี้ยนเหรอไงนะ" ในห้องทำงานที่ปิดสนิท พินพินทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้เกมมิ่งตัวโปรด สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอแชตสีเขียวที่เด้งรัวสลับกับหน้าจอ OBS กวินไม่ใช่แค่คนดูทั่วไป เขาคือ 'วาฬ' ของช่องที่ขยันมาปั่นหัวเธอทุกค่ำคืน แต่สิ่งที่ทำให้พินพินประหลาดใจไม่ใช่ยอดเงินที่โอนเข้ามา แต่มันคือการที่เขามักจะรู้เสมอว่า... เวลาไหนที่เธอ 'ไม่โอเค' จริง ๆ *Ding!* เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัว (DM) ดังขึ้น พินพินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกดเข้าไปดู **Gavin_Rich_Gaming:** "วันนี้ไม่ได้ตั้งใจจะกวนนะ แค่เห็นว่าสตรีมวันนี้เสียงคุณดูเหนื่อย ๆ... พักบ้างก็ได้ ไม่ต้องพยายามเป็นนางฟ้าที่ร่าเริงตลอดเวลาก็ได้มั้ง พินพิน" ข้อความสั้น ๆ ประโยคนั้นเหมือนหมัดฮุคที่เข้าเป้าอย่างจัง พินพินนิ่งค้างไปชั่วขณะ ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมาถอดหน้ากากที่เธอสวมไว้ในโลกโซเชียลออกไปทีละชั้น ความเหงาที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความตลกขบขันถูกเขาสังเกตเห็นง่ายดายขนาดนั้นเลยหรือ? เธอพิมพ์ตอบกลับด้วยมือที่สั่นนิด ๆ "พูดมากจังนะคุณ ถ้าฉันเหนื่อยแล้วใครจะรีวิวเกมให้คุณดูอีกล่ะ หือ?" "ก็ไม่ต้องดูครับ... เดี๋ยวผมมานั่งเฝ้าให้คุณหลับแทนก็ได้" พินพินอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจเจ้ากรรมก็เริ่มเต้นผิดจังหวะ มันไม่ใช่ความรู้สึกแบบที่แฟนคลับมีให้สตรีมเมอร์ แต่มันคือความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดที่เหมือนมีสายใยบางอย่างกำลังถักทอเชื่อมโยงคนสองคนเข้าด้วยกัน ทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้ากันจริง ๆ ด้วยซ้ำ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามที่สะท้อนเข้ามา ชีวิตของพินพินหมุนวนอยู่กับการทำตามความคาดหวังของคนอื่นมาตลอด จนกระทั่งมาเจอคน ๆ นี้... คนที่ดูเหมือนจะกวนประสาท แต่กลับเป็น 'ผู้รับฟัง' ที่ดีที่สุดในวันที่โลกทั้งใบของเธอรู้สึกโดดเดี่ยว "คุณกวิน..." พินพินพิมพ์เรียกชื่อเขาเบา ๆ ในแชต ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ต่อด้วยความรู้สึกที่กลั่นออกมาจากใจ "ขอบคุณนะ... ที่วันนี้นั่งดูจนจบ" "ผมอยู่ดูคุณทุกวันนั่นแหละ เพราะว่า..." ข้อความหยุดค้างไป พินพินจ้องมองจุดสามจุดที่กระพริบถี่ ๆ ราวกับหัวใจของเธอที่กำลังรัวจังหวะเหมือนกลองชุด ความลังเลของอีกฝ่ายทำให้บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พินพินเม้มปากแน่น ความอยากรู้อยากเห็นในใจพุ่งสูงขึ้นจนเธอนั่งไม่ติด ทันใดนั้น หน้าจอของเธอก็เปลี่ยนไป ยอดโดเนทมหาศาลเด้งขึ้นมาพร้อมข้อความยาวเหยียดที่ทำเอาพินพินแทบหยุดหายใจ **Gavin_Rich_Gaming:** "เพราะว่าผมไม่ได้ดูแค่เกมที่พินเล่น แต่ผมดูพินพิน... ดูมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่ผมเริ่มกดติดตาม เพราะความสดใสของคุณมันทำให้ผมอยากกลับบ้านมาเจอคุณทุกวัน ผมชอบคุณนะพินพิน... ชอบจนไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงให้คุณหันมามองผมบ้าง นอกจากจ่ายเงินซื้อความสนใจเนี่ย" วินาทีนั้น พินพินเบิกตากว้าง ข้อความนั้นกระแทกใจเธอจนทำอะไรไม่ถูก มือที่กำลังจะกดพิมพ์ตอบกลับไปพลันชะงัก เมื่อเห็นสถานะของอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็น 'Offline' ทันทีที่ข้อความถูกส่งมา ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เสียงกริ่งหน้าประตูห้องพักของเธอก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน พินพินสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอค่อย ๆ ลุกจากเก้าอี้ด้วยความสงสัยกึ่งหวาดหวั่น ใครกันที่มาหาเธอในเวลานี้... ในเวลาที่เขาสารภาพความในใจออกมาได้ไม่ถึงนาที? เธอเดินไปที่ประตู ส่องดูผ่านตาแมวด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม และภาพที่เห็นก็ทำให้มือที่จับลูกบิดประตูอยู่ถึงกับอ่อนแรงลงทันที... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้พีชชี่เบอร์รี่เสมอมานะคะ!