อดีตที่ไม่อยากจำ

เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับจะระบายความอัดอั้นทุกอย่างลงบนคีย์บอร์ดกลไกไฟ RGB วิบวับ มันคือเสียงเดียวที่ดังแข่งกับความเงียบงันในห้องชุดเพนต์เฮوسต์หรูใจกลางเมืองเวลานี้ กวินทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้เกมมิ่งราคาแพงลิบ ดวงตาคมกริบที่มักจะใช้มองกราฟการแข่งขันอีสปอร์ตระดับโลกหรือจ้องจับผิดแชตป่วนช่องสตรีม บัดนี้กำลังเหม่อมองคราบน้ำตาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบเป็นระยะ แชตสีชมพูพาสเทลจากแอปพลิเคชันยอดฮิตยังคงค้างบทสนทนาล่าสุดเอาไว้—*‘นายมันก็แค่คนใจร้ายที่วันๆ เอาแต่เปย์เพื่อปั่นหัวคนอื่น’* ประโยคบอกเล่าแกมตัดพ้อจากพินพิน สตรีมเมอร์สาวตัวจี๊ดที่มักจะแผดเสียงโวยวายใส่เขาผ่านไลฟ์สดทุกคืน ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของพ่อไมโครเวฟขาเปย์ทีละนิด กวินแค่นหัวเราะให้กับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มหยันที่ปรากฏตรงมุมปากไม่ได้ดูน่ารักเหมือนเวลาที่เขากวนประสาทเธอกลับในสตรีมเลยสักนิด มันคือรอยยิ้มของคนที่แบกโลกทั้งใบไว้จนหลังแอ่น แต่กลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องไห้ "ใจร้ายเหรอ... ถ้าเลือกได้ ฉันก็ไม่อยากใจร้ายกับเธอเป็นคนแรกหรอกนะ ยัยตัวแสบ" กวินพึมพำกับความว่างเปล่า ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยดบุหรี่ไฟฟ้าบนโต๊ะทำงาน แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ เขากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์มือถือคว่ำลงกับพื้นโต๊ะแรงๆ ด้วยความหงุดหงิด ปมในอดีตที่พยายามฝังกลบมันไว้ลึกแค่ไหน สุดท้ายพายุอารมณ์ในวันนี้ก็ขุดคุ้ยมันขึ้นมาประจานความอ่อนแอของเขาจนได้ ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน สมัยที่คำว่า 'ความสุข' ของกวินไม่ใช่การได้นั่งเล่นเกมเงียบๆ คนเดียวในห้องแอร์เย็นฉ่ำ แต่คือการได้เห็นรอยยิ้มของแม่เวลาที่เขาถือถ้วยรางวัลชนะเลิศคณิตศาสตร์โอลิมปิกกลับบ้าน ครอบครัวของเขาเป็นตระกูลนักธุรกิจชื่อดังที่ขับเคลื่อนด้วยตัวเลขและผลกำไร ทุกย่างก้าวของกวินถูกตีราคาเป็นเกรดเฉลี่ยและใบปริญญาบัตรจากมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับโลก บิดาของเขาไม่เคยสนใจว่าลูกชายจะชอบเล่นเกมคอมพิว터หรือมีความฝันอยากจะเป็นอะไร สิ่งเดียวที่กวินได้รับมาตลอดคือตารางชีวิตที่ถูกขีดเส้นตาย และเสียงถอนหายใจยาวเหยียดทุกครั้งที่เขาทำคะแนนหลุดจากที่หนึ่ง *‘แกเกิดมาเพื่อเป็นทายาทตระกูลอัครวรกุล ไม่ใช่เด็กติดเกมไร้สาระแบบนี้!’* เสียงตวาดก้องในห้องทำงานหรูหราของพ่อยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทุกครั้งที่กวินพยายามอธิบายว่าเขาแค่อยากพักผ่อน สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการริบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมด การถูกขังไว้ในห้องอ่านหนังสือสัปดาห์เต็มๆ และสายตาดูแคลนราวกับเขาเป็นสินค้าตำหนิที่ไร้ราคา นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้กวินสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาห่อหุ้มหัวใจ เขาเลือกที่จะใช้ชีวิตเป็นเกมเมอร์หนุ่มมาดนิ่ง เยชาชา และใช้เงินเปย์เพื่อสร้างอาณาจักรความสุขปลอมๆ ขึ้นมาในโลกออนไลน์ โลกที่เขาเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์เองได้ โลกที่ไม่มีใครมานั่งตัดสินว่าเขา 'ดีพอ' หรือยัง จนกระทั่งพินพินก้าวเข้ามา... ยัยสตรีมเมอร์จอมโวยวายที่เข้ามาแหกกฎทุกข้อ พังทลายกำแพงน้ำแข็งของเขาด้วยรอยยิ้มกวนๆ และเสียงหัวเราะที่ไม่ต้องเสแสร้ง "ก๊อกๆ! พ่อหนุ่มนักบุญสายเปย์ เปิดประตูให้มิกซ์คนสวยคนนี้ด่วนๆ เลยค่ะ! นมสดคารามาเกะร้อนๆ กับข้าวต้มปลาเจ้าเด็ดมาเสิร์ฟแล้ว!" เสียงเคาะประตูรัวเร็วดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนแปร๋นของมิกซ์ เพื่อนสนิทและโมเดอเรเตอร์ตัวแสบประจำช่องของพินพิน ทำลายบรรยากาศอึมครึมในห้องลงอย่างสิ้นเชิง กวินขมวดคิ้วเล็กน้อย ปาดคราบความอ่อนแอออกจากหางตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูต้อนรับแขกยามวิกาลที่ไม่ได้เชิญ มิกซ์ในชุดนอนลายการ์ตูนหมีพูห์ก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องทันทีที่ประถูกเปิดออก มือข้างหนึ่งถือถุงอาหาร อีกข้างถือแก้วชานมไข่มุกพร้อมดูดเสียงดังจวบจวบ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงกลมกวาดตามองรอบห้องสตรีมเมอร์สุดไฮเทคก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าเรียบนิ่งของเจ้าของห้อง "โอโห บรรยากาศมาคุยิ่งกว่าสนามรบเกาหลีเหนืออีกค่ะคุณกวินขา นี่แอบไปทำบาปทำกรรมอะไรไว้อีกล่ะเนี่ย ยัยพินถึงขั้นโทรมาโวยวายฟูมฟายจนหูชา แถมยังสั่งให้ชั้นหิ้วเสบียงมาทิ้งไว้ให้คุณเพราะกลัวคุณอดตายคาจอคอมฯ อีกเนี่ยนะ" มิกซ์บ่นอุบอิ้งพร้อมกับวางถุงอาหารลงบนเคาน์เตอร์บาร์ กวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินชื่อของสตรีมเมอร์สาว "เธอโทรหานายเหรอ..." "เบอร์สิคะ! โทรมาบ่นว่านายใจร้ายบ้างล่ะ เอาแต่ใจบ้างล่ะ พูดจาขวานผ่าซากใส่บ้างล่ะ แต่ตอนท้ายนะ..." มิกซ์แกล้งเว้นวรรค ยิ้มกรุ่มกริ่มแบบมีเลศนัยแล้วหรี่ตามองกวิน "ยัยพินแอบถามด้วยนะว่านายทานข้าวหรือยัง เป็นห่วงกลัวกระเพาะจะกำเริบอีก... แหม่ คู่นี้เขางอนกันที คนกลางอย่างชั้นเหนื่อยใจแทบขาด ต้องวิ่งรอกเป็นนกพิราบสื่อสารอยู่เรื่อยเลย" กวินนิ่งเงียบไป ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บจากปมในอดีต ยัยตัวแสบนั่น... ปากบอกว่าเกลียดเขา นักหนา แต่ก็ยังไม่วายส่งเพื่อนมาดูเขาเนี่ยนะ "ชั้นไม่ได้ขอให้เธอนั่งเป็นห่วงสักหน่อย..." กวินพึมพำเสียงเบา สายเบือนหน้าหนีไปทางกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวง "ปากแข็งซะให้พอเถอะค่ะพ่อคนซึนเดระ!" มิกซ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่ม "รู้ไหมคะว่าทำไมยัยพินถึงปรีแตกใส่คุณขนาดนั้น... ยัยนั่นน่ะโตมากับบ้านที่ไม่ได้อบอุ่นอะไรหรอกนะคุณกวิน พ่อแม่แยกทางตั้งแต่เด็ก ต้องดิ้นรนสตรีมเกมหาเงินส่งตัวเองเรียนตั้งแต่ ม.ปลาย ความฝันของยัยพินไม่ใช่เงินทองกองโตหรอกค่ะ แต่คือการมี 'พื้นที่ปลอดภัย' ที่มีคนรักและยอมรับในตัวตนจริงๆ ของแก" คำพูดของมิกซ์เหมือนมีค้อนปอนด์มาทุบเข้าที่กลางอก กวินนิ่งงัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ภาพของพินพินที่หัวเราะร่าเริงหลังหน้าจอทุกครั้งที่ยอดโดเนททะลุเป้า ซ้อนทับกับความจริงที่ว่า เบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้น เธออาจจะกำลังร้องไห้คนเดียวในห้องเช่าแคบๆ เหมือนกับเขาในอดีต "นาย... กำลังจะบอกอะไรฉัน มิกซ์" เสียงของกวินแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "ชั้นแค่อยากจะบอกว่า... คนสองคนที่มีแผลเป็นในใจเหมือนกันน่ะ ถ้ามัวแต่เอาหนามแหลมๆ มาทิ่มแทงใส่กันเพราะกลัวเจ็บ สุดท้ายก็จะมีแต่จะเจ็บกันหนักกว่าเดิมนะคะ" มิกซ์ลุกขึ้นยืนตบไหล่กว้างเบาๆ สองสามทีด้วยความเห็นอกเห็นใจ "ลองลดทิฐิลงแล้วพูดความจริงออกมาบ้างเถอะค่ะคุณกวิน ก่อนที่ใครสักคนจะทนไม่ไหวแล้วเดินหายออกไปจากชีวิตจริงๆ" พูดจบร่างอวบอั่นของเพื่อนสนิทก็เดินลิ่วๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้กวินจมอยู่กับความเงียบงันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ความเงียบไม่ได้น่ากลัวเหมือนเดิมอีกต่อไป มันเต็มไปด้วยเสียงสะท้อนจากหัวใจของเขาเอง กวินสูดหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเข้าไปในแอปพลิเคชันแชตส่วนตัวกับพินพิน เขาพิมพ์ข้อความยาวเหยียดอธิบายความรู้สึกอัดอั้นทุกอย่าง ปมครอบครัว ความคาดหวัง และเหตุผลที่เขาต้องทำตัวเยชาชาใส่เธอเพื่อปกป้องหัวใจที่แตกสลาย แต่ทว่า... พอพิมพ์เสร็จ นิ้วเจ้ากรรมดันกดส่งออกไปโดยไม่ทันระวังตัว! หน้าจอแสดงผลสถานะ *'ส่งแล้ว'* สีเขียวเด่นหราขึ้นมากลางห้อง พร้อมกับจุดไข่ปลาสามจุดที่กระพริบรัวๆ ฝั่งตรงข้ามกำลังพิมพ์ตอบกลับมาทันทีราวกับเฝ้ารออยู่แล้ว! กวินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบกดค้างที่ข้อความเพื่อจะกดยกเลิกข้อความทั้งหมด แต่ทว่า... นิ้วเจ้ากรรมดันกดโดนปุ่ม *'ลบสำหรับฉัน'* แทนที่จะเป็น *'ยกเลิกข้อความทั้งหมดสำหรับทุกคน' ทว่าในวินาทีที่หัวใจกำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าแบบวิดีโอคอลจากแอปพลิเคชันเดียวกันก็ดังขึ้นก้องห้อง พร้อมกับชื่อของคนที่เขาเพิ่งสารภาพปมในใจออกไปหมาดๆ ปรากฏเด่นหร่าบนหน้าจอ... **'ยัยตัวแสบ พินพิน' กำลังโทรหาคุณ!** พีชชี่เบอร์รี่หวังว่ารี้ดที่รักจะเตรียมหมอนไว้จิกกันแน่นๆ นะคะ เพราะความพีคของเรื่องราวกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในตอนถัดไปค่ะ!