รอยร้าวในความสัมพันธ์เริ่มก่อตัว

“ไอ้กวิน! พินพิน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย! ตร. มาหน้าตึกแล้ว ชิบหายแล้วพวกแกกกกก!” เสียงตะโกนแหกปากของมิกซ์ดังทะลุบานประตูไม้เนื้อหนาเข้ามาแบบไม่ต้องเคาะให้เสียเวลา ตามมาด้วยเสียงทุบประตูปึงปังราวกับบ้านจะพังลงมาในสามวิฯ นี้ พินพินที่กำลังยืนงงตาค้างกับสภาพห้องนอนตัวเอง—ที่ตอนนี้มีเสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่ของใครบางคนพาดอยู่บนโซฟา และถุงชาไข่มุกยังดูดไม่หมดวางอยู่บนโต๊ะทำงาน—ถึงกับสมองชัตดาวน์ไปชั่วขณะ ให้ตายเถอะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! กวินที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กพาดบ่า หยดน้ำยังเกาะพราวอยู่บนกรอบหน้าคมคาย ปอยผมชื้นลู่ลงมาปกหน้าผากเล็กน้อยทำให้เขาดูเหมือนหลุดออกมาจากซีรีส์เกาหลีมากกว่าจะเป็นชายหนุ่มจอมกวนที่ชอบโอนเงินหลักแสนมาป่วนแชตช่องเธอทุกวัน เจ้าตัวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจกับเสียงโวยวายข้างนอก “จะตะโกนทำไมวะ หูหนวกหรือไง” กวินบ่นพึมพำเสียงทุบ ก่อนจะเดินดุ่มๆ ไปบิดลูกบิดประตู แกร็ก! “ไอ้กวิน! แก… อ้าว ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้เหรอวะ นึกว่าโดนรวบคาเตียงไปแล้ว” มิกซ์ที่ง้างมือเตรียมทุบซ้ำถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ สายตาเจ้ากรรมกวาดมองสภาพเพื่อนสนิทที่สวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มขายาว สลับกับมองเข้าไปในห้องของสตรีมเมอร์สาวชื่อดังที่ยืนหน้าแดงแจ๋อยู่ตรงมุมห้อง พินพินอยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยค่ะ! ประโยคว่า *‘โดนรวบคาเตียง’* ของมิกซ์มันชวนให้เข้าใจผิดไปถึงดาวอังคารแล้วนะยะ! “ปากเสียนะมิกซ์ ใครโดนรวบ แกต่างหากที่มาแหกปากอะไรหน้าห้องฉัน เสียงดังรบกวนข้างห้องหมดแล้ว!” พินพินรีบพุ่งตัวเข้าไปแทรกกลางระหว่างผู้ชายสองคน ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู เธอพยายามจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่เข้าทางเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ “อ้าว อีพิน! นี่แกยังจะมีหน้ามาด่าฉันอีกเหรอ ก็เมื่อกี้ฉันลงไปซื้อกาแฟข้างล่าง เห็นตำรวจยืนคุยกับนิติอยู่แล้วชี้ขึ้นมาบนตึกโซนนี้ แถมพูดเรื่องการลักลอบปล่อยโดรนสอดแนมผิดกฎหมายอะไรสักอย่าง แล้วฉันนึกถึงแกกับไอ้กวินที่ชอบไปถ่ายคอนเทนต์ริมระเบียงบ่อยๆ ไงวะ!” มิกซ์โวยวายลั่น พลางใช้สายตาจับผิดมองลอดผ่านไหล่พินพินเข้าไปสำรวจซอกมุมห้อง “แล้วนี่… ทำไมมันมีกลิ่นผู้ชายอยู่ในห้องแกฟะ กลิ่นน้ำหอมคุ้นๆ เหมือนกลิ่นที่ไอ้กวินชอบฉีดตอนไปงานมีตติ้งเป๊ะ!” ฉิบหายแล้ว… รอยร้าวในความสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจพินพิน ไม่ใช่เรื่องตำรวจหรือโดรนบ้าบออะไรนั่นหรอกค่ะ แต่มันคือสัญชาตญาณนักสืบของมิกซ์ต่างหากที่กำลังจะพังความลับของเธอกับโปรプレイヤーหนุ่มคนนี้เข้าจริงๆ! พินพินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอเหลือบสายตาไปมองกวินที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตูด้วยท่าทีลอยชายราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวกับตัวเองเลยสักนิด ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉย ไร้พิรุธใดๆ จนน่าหมั่นไส้ “มโนเก่งนะมิกซ์ แกนี่มันตัวสร้างคอนเทนต์ชั้นต่ำจริงๆ ตำรวจเขาอาจจะมาตรวจเรื่องท่อประปาหรือคีย์การ์ดหายก็ได้ใครจะไปรู้ กลับห้องไปเลยไป๊! มาทำชาวบ้านเขาตกใจหมด” พินพินรีบผลักอกมิกซ์ให้ออกจากหน้าห้องทันที พร้อมกับทำท่าจะปิดประตูใส่หน้า แต่มิกซ์มีหรือจะยอม มือหนาคว้าขอบประตูไว้ได้ทันก่อนที่มันจะงับใส่จมูก “เดี๋ยวดิ ฉันยังเคลียร์ไม่จบ ทำไมไอ้กวินถึงมาโผล่ห้องแกได้ตั้งแต่เช้าตรู่ วันนี้วันเสาร์นะเว้ย ปกติไอ้คุณชายกวินมันตื่นเที่ยง ไม่สิ… มันตื่นบ่ายคล้อยโน่น นอกเสียจากว่า…” มิกซ์หรี่ตามองเพื่อนรักสลับกับสตรีมเมอร์สาว “พวกแกแอบไปดีลอะไรกันลับหลังฉัน ปิดบังอะไรอยู่หรือเปล่า ห๊ะ?” บรรยากาศในห้องเงียบลงไปถนัดตา ความอึดอัดบางอย่างเริ่มโรยตัวเข้ามาเกาะกุมหัวใจของพินพิน ช่วงนี้เธอก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างในตัวกวินเหมือนกันค่ะ ผู้ชายคนนี้มักจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในช่วงดึกๆ มักจะเลี่ยงการตอบคำถามเรื่องครอบครัว และบางครั้ง… เธอก็แอบเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของเขาสว่างวาบขึ้นมาพร้อมข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่บันทึกชื่อ ซึ่งพอกวินเห็นปุ๊บ เขาก็จะรีบคว่ำหน้าจอลงทันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ความลับระหว่างเธอกับเขามันมีมากเกินไป… หรือจริงๆ แล้ว เธอต่างหากที่เป็นฝ่ายไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของกวินเลย? “ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละมิกซ์ กวินมันแค่มารับ… มาเอาของที่ฝากซื้อเมื่อวาน” พินพินแก้ตัวน้ำขุ่นๆ เสียงสูงจนน่าเกลียด “อ๋อเหรอ… ของที่ฝากซื้อคือเสื้อฮู้ดตัวที่พาดอยู่บนโซฟาโน่นใช่ป่ะ?” มิกซ์ชี้เปรี้ยงไปที่หลักฐานชิ้นโบว์แดงที่พินพินลืมเก็บ กวินที่ยืนเงียบมานานนิ่งไปนิด ดวงตาคมกริบเหลือบมองพินพินที่กำลังยืนเหงื่อตก ก่อนที่เขาจะถอนหายใจเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้ทุกคนต้องเงียบฟัง “พิน… เข้าไปคุยกันข้างในดีกว่า ปล่อยให้มันยืนเพ้อเจ้ออยู่ตรงนี้แหละ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยเรียกชื่อเธอห้วนๆ แต่มันกลับแฝงความอ่อนโยนเอาไว้ลึกๆ จนพินพินรู้สึกใจกระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตากับเขา แววตาคู่นั้นไม่มีความล้อเล่นเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความจริงจังบางอย่างที่ทำให้เธอปฏิเสธไม่ลง พินพินพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะหันไปตวัดเสียงใส่เพื่อนสนิท “แกกลับห้องไปก่อนเลยนะมิกซ์ ไว้ค่อยเคลียร์กันทีหลัง!” ปัง! ประตูห้องถูกปิดกระแทกใส่หน้ามิกซ์อย่างแรง พร้อมกับเสียงโวยวายแว้ๆ ของเพื่อนสนิทที่ดังลอดเข้ามาอีกระลอก แต่ทั้งพินพินและกวินต่างก็ไม่ได้สนใจมันอีกต่อไปแล้ว ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัดอีกครั้ง พินพินยืนกอดอกหันหลังให้ชายหนุ่ม เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความรู้สึกสับสนในอก ความระแวงที่สะสมมาหลายวันเริ่มก่อตัวเป็นก้อนแข็งในใจ รอยร้าวเล็กๆ ที่ไม่มีใครคาดคิด กำลังจะปริแตกออกในวินาทีนี้ “มีอะไรจะอธิบายไหมคะ… คุณกวิน” พินพินเอ่ยขึ้นก่อน โดยไม่ยอมหันกลับไปมองหน้าเขา น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด “ช่วงนี้คุณแปลกไปนะ… หรือว่า ที่ผ่านมาทั้งหมด ฉันเป็นแค่คนโง่คนหนึ่งที่วิ่งตามเกมที่คุณตั้งขึ้นมาเล่นสนุกๆ แก้เหงาแค่นั้นเอง?” กวินชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความเงียบที่น่าอึดอัดแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ จนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม ไม่มีเสียงตอบรับจากชายหนุ่ม มีเพียงเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งความอบอุ่นจากแผ่นอกกว้างแนบชิดติดแผ่นหลังของเธอในระยะประชิด มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมมาโอบกอดเอวบางของเธอไว้จากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับคางคมที่เกยลงบนลาดไหล่เนียนของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนพินพินสะấuเฮือกด้วยความตกใจ “ปล่อยนะ! บอกให้พูดความจริง ไม่ได้ให้มาฉวยโอกาสแบบนี้นะ!” พินพินโวยวายเสียงหลง พยายามจะดิ้นให้หลุดจากการพันธนาการ แต่วòngแขนของเขากลับรัดแน่นขึ้นราวกับเหล็กกล้า “ฉันไม่ได้เล่นสนุก… พิน” เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงของกวินในตอนนี้มันช่างดูเจ็บปวดและเหนื่อยล้าเสียจนพินพินต้องชะงักการดิ้นรน “ถ้าฉันบอกความจริงทั้งหมดตอนนี้… เธอยังจะกล้าอยู่ข้างๆ ฉันแบบนี้ต่อไหม?” พินพินใจกระตุกวูบ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนของกวินที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น ‘ติ๊ง!’ หน้าจอสมาร์ทโฟนสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความสลัวของห้อง… และข้อความนั้นเองที่ทำให้เลือดในกายของพินพินเย็นเฉียบลงในพริบตา *[ข้อความจากเบอร์แปลก]: "กลับมาจัดการเรื่องหมั้นให้เรียบร้อยซะทีไอ้ลูกไม่รักดี ถ้านายยังดึงดันจะคบกับยัยสตรีมเมอร์ไร้นามคนนั้น ฉันจะสั่งแบนช่องของเธอให้หายไปจากอินเทอร์เน็ตภายในวันนี้!"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและคอยสนับสนุน "พีชชี่เบอร์รี่" เสมอมานะคะ!