ความวุ่นวายในงานคอสเพลย์

หน้าจอโทรศัพท์ในมือของพินพินสั่นสะท้านติดต่อกันสามครั้ง ข้อความจากเบอร์แปลกที่เพิ่งเด้งขึ้นมาเมื่อครู่ยังคงสطตความรู้สึกของเธอให้ดิ่งลงเหว คำขู่ที่ว่าจะแบนช่องสตรีมของเธอนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นสำหรับคนที่สร้างเนื้อตัวขึ้นมาจากหยาดเหงื่อและความฝันทีละหยด แต่ในขณะเดียวกัน ฮอลล์จัดงานมหกรรมเกมและคอสเพลย์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งปีซึ่งเธอยืนอยู่ตอนนี้ กลับเต็มไปด้วยเสียงเพลงบีิสท์หนักหน่วงและเสียงกรี๊ดรื่นเริงของผู้คนที่แต่งกายเป็นตัวละครแฟนตาซี ความขัดแย้งระหว่างโลกภายนอกที่สดใสกับโลกภายในใจที่มืดมนทำให้พินพินต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา "ยัยพิน! ยืนเหม่ออะไรอยู่ตรงซุ้มขายตั๋ววะเนี่ย ดูสภาพชุดยูนิฟอร์มเมดเวอร์ชันนักรบเวทมนตร์ของเธอสิ เริ่มยับหมดแล้วนะแม่คุณ" เสียงบ่นง้องแง้งพร้อมกับมือหนาที่สะกิดเข้าที่หัวไหล่เบา ๆ ดึงพินพินออกจากภวังค์ มิกซ์ในชุดคอสเพลย์นักเวทย์สายซัพพอร์ตกำลังถือชานมไข่มุกสองแก้วพะรุงพะรัง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนเหนื่อยหน่ายที่ต้องมาคุมแม่สตรีมเมอร์ตัวจี๊ดให้ทันเวลาขึ้นเวทีมีตแอนด์กรี๊ด "เปล่า... แค่รู้สึกว่าวันนี้คนเยอะจนหายใจไม่ออกแค่นั้นเอง" พินพินรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ ยัดมันลงกระเป๋าผ้าคาดเอวอย่างลวก ๆ แล้วส่งยิ้มฝืน ๆ ให้เพื่อนสนิท "ว่าแต่นายเถอะ มิกซ์ แนใจนะว่าชุดนี้ไม่ได้รัดพุงจนเกินไป?" "ปากคอระรานแบบนี้ แสดงว่ายังไหว... ดีแล้ว เตรียมตัวรับมือศึกหนักได้เลย เพราะตอนนี้หน้างานแตกแตกร้าวมาก แฟนคลับมารอต่อคิวรุมทึ้งเธอตั้งแต่ประตูยังไม่เปิดแล้วนะเว้ย" มิกซ์หัวเราะร่วน พลางยื่นแก้วชานมให้ "อ้อ แล้วก็... มีคนฝากนี่มาให้ บอกว่าถ้าไม่ยอมกินข้าวกลางวัน จะโดนสั่งแบนช่องผ่านระบบหลังบ้านจริง ๆ ด้วย" พินพินชะงัก เลิกคิ้วขึ้นสูง "ใครส่งมา?" "ก็พ่อเทพบุตรสายเปย์ประจำช่องเธอน่ะสิ เจ้าของฉายา 'เปย์จนแม่ยกกราบ' คุณกวินคนเดิม เพิ่มเติมคือวันนี้เขาอุตส่าห์ลงทุนแต่งตัวมาเดินงานอีเวนต์ด้วยเว้ย!" มิกซ์บุ้ยปากไปยังทิศทางบูธกิจกรรมหลักที่อยู่ถัดไป หัวใจของพินพินกระตุกวูบ เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อหันไปมองตาม ภาพของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำทับเสื้อยืดสีพื้นเรียบง่าย เรือนผมสีเข้มถูกเซ็ตไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนรอบข้างต้องเหลียวหลังมองไม่ใช่แค่ความหล่อเหลาบาดใจระดับพระเอกซีรีส์ แต่เป็นออร่าความนิ่งขรึมและสายตาดุ ๆ ที่กำลังกวาดมองหาใครบางคนท่ามกลางฝูงชน และเมื่อดวงตาสคมคู่นั้นสบเข้ากับเธอโดยบังเอิญ รอยยิ้มมุมปากแบบที่ชอบกวนประสาทเธอบ่อย ๆ ก็ปรากฏขึ้นทันที ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจเธอยิ่งกว่าข้อความขู่ฆ่าช่องสตรีมเมื่อกี้เสียอีก! พินพินรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเก้อเขิน พวงแก้มเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ เธอแกล้งทำเป็นจัดโบว์ที่ชุดคอสเพลย์เพื่อกลบเกลื่อนอาการรวนเรในอก ขณะเดียวกัน ฝีเท้าขายาวของกวินก็สาวเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนกระทั่งกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์สะอาด ๆ ลอยมาแตะจมูก "แต่งตัวแบบนี้... ตั้งใจจะแปลงร่างเป็นนักรบมาฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่งเลยหรือไงครับคุณสตรีมเมอร์ตัวจี๊ด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแซวทันทีที่ยืนประชิดตัว พินพินหันขวับไปมองค้อนใส่ทันที "ใครแต่งมาฆ่าใครกันคะคุณกวิน! นี่มันชุดคอนเซปต์ประจำบูธต่างหากเล่า นายต่างหากที่แต่งตัวหลุดธีมงานมาก เดินมาแบบนี้ไม่กลัวคนอื่นเขินจนเป็นลมตายแถวนี้บ้างหรือไง" พินพินสวนกลับทันควันตามสัญชาตญาณขี้โวยวายของตัวเอง ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นกว่าปกติเล็กน้อยเมื่อเผลอเงยหน้าสบตากับเขาตรง ๆ กวินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของหญิงสาวด้วยความเอ็นดูที่ปิดไม่มิด "ก็ตั้งใจจะมาทำให้คนแถวนี้เสียอาการเล่น ๆ โดยเฉพาะเลยนี่แหละครับ... ดูสิ หน้าแดงใหญ่แล้วนะ เขินผมเหรอ?" "ใครเขิน! ฝันไปเถอะค่ะคุณหนูบ้านรวย ว่าแต่... วันนี้ว่างมากนักหรือไง ถึงได้ถ่อสังขารมาเดินงานเบียดเสียดกับชาวบ้านแบบนี้ ปกติเห็นนั่งเก๊กเล่นเกมอยู่ในห้องแอร์ไม่ใช่เหรอ" พินพินรีบเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนความไหวหวั่น พลางกอดอกมองค้อน กวินหุบยิ้มลงเล็กน้อย แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว จนพินพินเกือบจะจับสังเกตไม่ทัน ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน ท่ามกลางเสียงจอแจรอบตัว "ผมมาเพราะมีเรื่องสำคัญ... ที่ต้องมาเคลียร์กับคุณตัวเป็น ๆ ครับ" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลงวูบหนึ่งเมื่อคำพูดนั้นเจือด้วยความจริงจังที่แปลกไปจากทุกที พินพินขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ กลับมาเกาะกุมจิตใจอีกครั้ง ภาพข้อความขู่จากเบอร์แปลกผุดวาบขึ้นมาในหัวสมองอย่างห้ามไม่ได้ หรือว่ากวินจะรู้เรื่องนั้นแล้ว? หรือว่าการที่เขามาที่นี่วันนี้... มีเบื้องหลังที่เธอยังไม่รู้ซ่อนอยู่? "เคลียร์อะไรของนาย หน้าตาดูเครียดเชียว ไปกินผิดสำแดงอะไรมาหรือเปล่าเนี่ย" พินพินฝืนทำเป็นพูดติดตลก ทั้งที่มือข้างหนึ่งในกระเป๋าเสื้อเริ่มกำเข้าหากันแน่น "เอาไว้เสร็จจากงานมีตแอนด์กรี๊ดนี้ก่อนเถอะครับ แล้วเราค่อยคุยกันยาว ๆ" กวินยื่นมือหนาออกมา หมายจะเอื้อมมาขยี้ผมเธอนิสัยเดิมที่ชอบทำ แต่วินาทีนั้นเอง เสียงประกาศเรียกชื่อช่องสตรีมของพินพินจากเวทีหลักก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "ขอเชิญสตรีมเมอร์สาวสุดฮอต คุณพินพิน และแขกรับเชิญพิเศษ ขึ้นสู่เวทีได้เลยค่า!" มิกซ์ที่ยืนลุ้นอยู่ข้าง ๆ รีบดันหลังเพื่อนสนิทเบา ๆ "ไปเหอะแก แฟนคลับรอนานแล้ว ทางนี้เดี๋ยวฉันดูแลเอง" พินพินจำใจต้องละสายตาจากกวิน เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้งเพื่อเรียกความมั่นใจ รอยยิ้มแบบสตรีมเมอร์มืออาชีพถูกระบายลงบนใบหน้าสวยหวาน ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าเดินขึ้นสู่เวทีแสงสีเสียงตระการตา โดยมีสายตานิ่งสงบแต่ลุ่มลึกของกวินมองตามแผ่นหลังนั้นไปทุกฝีก้าว ทว่า... ในจังหวะที่พินพินกำลังจะก้าวขึ้นบันไดขั้นสุดท้าย หน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋าผ้าคาดเอพก็สั่นแรงขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่จากเบอร์เดิมที่ปรากฏสว่างวาบขึ้นมากลางความมืดของหน้าจอล็อก *[ข้อความจากเบอร์แปลก]: "ถ้าเธอยังกล้าก้าวขึ้นไปยืนข้างมันบนเวทีนั้น เตรียมตัวรับจดหมายฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายสิบล้านบาทได้เลย ยัยเด็กกตัญญูไม่รู้คุณ!"* พินพินชะงักกุนพินิจข้อความนั้นด้วยความตกตะลึงจนก้าวขาไม่ออก โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนในเสี้ยววินาที ร่างกายเย็นเฉียบขึ้นมาดื้อ ๆ ความกลัวและความเคียดแค้นประดังประเดเข้ามาในอกจนหายใจไม่ออก ในวินาทีวิกฤตที่เธอกำลังยืนเคว้งคว้างอยู่บนปากเหวแห่งความพังทลายนั้นเอง มืออุ่นจัดของใครบางคนก็เอื้อมมาคว้าจับมือเรียวเย็นเฉียบของเธอไว้แน่นจากทางด้านหลัง พินพินสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปมองด้วยความตื่นตระหนก และพบกับใบหน้าคมคายของกวินที่ก้าวตามขึ้นมาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ทว่าสัมผัสจากฝ่ามือของเขาที่กุมมือเธอไว้นั้นกลับอบอุ่นและมั่นคงเสียจนความกลัวเมื่อครู่สั่นคลอน "ไม่ต้องกลัว..." กวินกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาฉายประกายความดุดันและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "อยากเดินไปทางไหน... ผมจะเดินไปกับคุณเอง ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาวันนี้ ผมนี่แหละที่จะเป็นคนแบกมันไว้ให้คุณเอง... พินพิน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะหลงรักความคลั่งรักแบบเงียบ ๆ ของคุณกวินกันน้า เจอกันตอนหน้าค่ะ!