แผนการป่วนที่กลายเป็นแผนการจีบ

“นี่คุณ! จะมองหน้ากันอีกนานไหมคะ หรือว่าติดสตั๊นเพราะความสวยของฉันจนก้าวขาไม่ออก?” พินพินแกล้งโวยวายกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้ม เธอเม้มปากแน่น พยายามเบี่ยงสายตาหลบดวงตาคมกริบที่จ้องมองมาเหมือนจะทะลุเข้าไปถึงหัวใจ ใจดวงน้อยของสตรีมเมอร์สาวเต้นรัวราวกับกลองชุดที่ตีผิดจังหวะ ทั้งที่เพิ่งผ่านสถานการณ์เฉียดตายในเกมมาหมาดๆ แต่สิ่งที่ทำให้อะดรีนาลีนในเลือดพลุ่งพล่านกลับไม่ใช่บอสตัวสุดท้ายในเกม แต่มันคือผู้ชายหน้าตายที่กำลังยืนพิงกำแพงข้างๆ เธอในห้องสตูดิโอส่วนตัวเนี่ยแหละ กวินไม่ได้ตอบโต้ด้วยการกวนประสาทเหมือนทุกที เขายังคงจ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างที่เคยมีหายวับไป กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวซิตรัสสะอาดสะอ้านของเขาทำเอาพินพินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “ไม่ได้ติดสตั๊นหรอกครับ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา คราวนี้ไม่มีแววหยอกล้อเหมือนในแชต “แค่กำลังนึกทบทวนว่า... เมื่อกี้ที่พูดไป ผมดูเป็นคนเท่มากพอที่จะทำให้คุณเลิกทำหน้าเหมือนผมเป็นตัวประหลาดได้หรือยัง” “ยี้! หลงตัวเองขั้นสุดไปเลยนะคะคุณกวิน! ใครเขาจะมองว่าเท่กันล่ะ” พินพินทำหน้ามุ่ย รีบคว้าเอาแก้วน้ำขึ้นมาจิบเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะหลุดออกมา “เมื่อกี้ที่พูดน่ะ... มันก็แค่คำพูดสวยหรูของคนรวยที่ว่างงานจัด ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้นเลยนี่คะ” กวินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะสั่นสะเทือนในอกจนพินพินสัมผัสได้ มือหนายกขึ้นแตะที่คางเบาๆ คล้ายกำลังใช้ความคิด ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้เกมมิ่งตัวโปรดของเธอ แล้วกดเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์อย่างถือวิสาสะ “ว่างงานเหรอครับ? หึ... งั้นคงต้องพิสูจน์ให้เห็นแล้วล่ะว่า ‘คนว่างงาน’ คนนี้มีแผนการทำคะแนนที่ไม่ได้มีแค่ในเกม” เขากดเข้าแอปฯ สตรีมมิ่งที่คุ้นเคย แถบแจ้งเตือนเด้งรัวทันทีเมื่อยูสเซอร์ ‘Kavin_TheGod’ ปรากฏตัวในแชต พินพินรีบเดินเข้าไปหาหมายจะดึงเมาส์ออก แต่กลับถูกคนตัวสูงกว่าคว้ามือเอาไว้เสียก่อน สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาทำให้หัวใจของพินพินเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมาข้างนอก “จะทำอะไรคะ?” เธอถามเสียงสั่น กวินพิมพ์บางอย่างลงในแชตด้วยความเร็วแสง ก่อนจะกดส่ง [Kavin_TheGod]: วันนี้สตรีมยาวๆ ไปเลยครับ เดี๋ยวผมจะโดเนทเป็น ‘ค่าเหนื่อย’ ให้ทุกๆ 10 นาทีที่ยิ้มออกมา... ใครจะทำไม ก็แฟน(ในจอ)ผมตั้งใจทำงานขนาดนี้ ข้อความสีทองอร่ามที่เด้งขึ้นกลางหน้าจอทำเอาพินพินหน้าเหวอ มิกซ์ที่นั่งดูอยู่หลังฉากถึงกับทำน้ำอัดลมแทบพุ่งออกจากปาก “ไอ้คุณกวิน! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย! แชตระเบิดแล้วเห็นไหม!” พินพินร้องโวยวายด้วยความเขินอาย แต่กวินกลับทำเพียงหันมายิ้มมุมปากให้เธอ เป็นยิ้มที่ดู ‘เจ้าเล่ห์’ และ ‘จริงใจ’ ในเวลาเดียวกัน “แผนป่วนน่ะครับ... ตอนแรกกะจะป่วนให้คุณหงุดหงิดเล่น แต่พอนึกถึงตอนที่คุณทำหน้าเหวี่ยงใส่ผมในจอแล้ว... มันกลับกลายเป็นความรู้สึกอยากเปย์ให้หนักกว่าเดิมแฮะ หรือนี่เขาเรียกว่าแผนการจีบกันนะ?” “ไอ้คนบ้า! ใครเป็นแฟนคุณ!” “ก็ไม่รู้สิครับ... แต่ถ้าพินยังไม่เลิกทำหน้าแดงเหมือนมะเขือเทศ ผมคงต้อง ‘จีบ’ ต่อหน้ากล้องสดๆ ตอนนี้เลยดีไหม?” พินพินชะงัก เธอหันมองหน้าจอที่ตอนนี้ยอดคนดูพุ่งขึ้นหลักหมื่นด้วยความรวดเร็ว ทุกคนต่างพิมพ์แซวกันระงม ทั้งห้องสตรีมกลายเป็นสีชมพูในชั่วพริบตา ในขณะที่กวินยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าของห้องนี้จริงๆ เขากดโทรศัพท์มือถือตัวเองขึ้นมา แล้วจ้องมองเธอผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนภาพของทั้งคู่ “พินพิน...” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนคนฟังใจสั่น “ถ้าวันนี้ผมยอมเลิกนิสัยกวนประสาท แล้วเปลี่ยนมาตั้งใจดูแลคุณในฐานะคนคนหนึ่งที่ไม่ใช่แค่ ‘สายเปย์’... คุณจะให้โอกาสผมไหม?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสตูดิโอชั่วขณะ แม้กระทั่งมิกซ์ที่ชอบปั่นยังนิ่งค้างไป พินพินเม้มปากแน่น ความกลัวที่เคยมีในใจถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาด เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปจับเม้าส์ที่อยู่ข้างๆ มือเขา “ถ้าทำตัวดีกว่านี้อีกนิด... อาจจะพิจารณาค่ะ” เธอตอบเสียงเบา แทบไม่ได้ยิน กวินยิ้มกว้าง เป็นยิ้มที่ดูสดใสที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น แต่แล้วจู่ๆ เสียงแจ้งเตือน ‘ข้อความส่วนตัว’ จากมือถือของพินพินก็ดังขึ้น กวินชะงักไปเล็กน้อย สายตาเขาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของเธอที่เด้งข้อความจากใครบางคนที่เธอไม่อยากเห็นที่สุดในตอนนี้ [ข้อความ: พินพิน... พ่อกับแม่กลับมาแล้วนะ เตรียมตัวเก็บกระเป๋าได้เลย เราต้องคุยเรื่อง ‘เงื่อนไข’ การแต่งงานของเธอกับทางตระกูลวีรภัทรกันหน่อย] มือของกวินที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน รอยยิ้มเมื่อครู่จางหายไปในพริบตา เขารู้ดีว่าชื่อตระกูลนั้นหมายถึงอะไร... และมันคืออุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดที่เขาเพิ่งสร้างมันขึ้นมาด้วยน้ำมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว พีชชี่เบอร์รี่หวังว่าทุกคนจะยังคงมีความสุขไปกับความหวานที่ปนขมในบทนี้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้ค่ะ