ประชดด้วยการเงียบใส่

"บอกแล้วไงคะว่าถ้ายังไม่เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือแบบนี้... พินก็จะไม่มีวันเปิดประตูให้เด็ดขาด!" เสียงตะโกนลอดผ่านบานไม้เนื้อหนาออกไปอย่างฉุนเฉียว พร้อมกับแรงกระแทกเบาๆ จากฝ่ามือของพินพินที่แปะลงบนบานประตู เพื่อระบายความหงุดหงิดที่อัดแน่นจนล้นอก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความดื้อรั้นเอาแต่ใจของพ่อคุณหนูสายเปย์ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามต่างหากล่ะคะ ให้ตายเถอะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว กวินผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเซียนเกมเมอร์หน้าตายและสตรีมเมอร์ตัวท็อปผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด กลับมายืนเคาะประตูห้องเช่าขนาดกะทัดรัดของเธอด้วยสภาพที่ชวนให้ถอนหายใจ—เสื้อแจ็กเก็ตหนังราคาแพงยับยู่ยี่ เส้นผมสีเข้มชื้นเหงื่อจากการวิ่งฝ่าละอองฝนมา และที่พีคที่สุดคือ... เขาดันลืม "กล่องสุ่มคอลเลกชันพิเศษ" ของสตรีมเมอร์สาวชื่อดังอีกช่องหนึ่งไว้บนโต๊ะทำงานของเธอ แถมยังอ้างหน้าตาเฉยว่าจำเป็นต้องใช้มันเพื่อถ่ายคอนเทนต์ด่วนในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า! ข้ออ้างร้อยแปดพันเก้าที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลยค่ะ! "พิน... ผมยอมรับผิดก็ได้ว่าผมกวนประสาทคุณเกินไปในไลฟ์สดสัปดาห์ก่อน แต่เรื่องนี้มันจำเป็นจริงๆ นะ เปิดประตูให้ผมเถอะน่า นะครับ... เอ๊ย! นะคะ!" เสียงทุ้มต่ำที่เล็ดลอดเข้ามาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเจ้าตัวเผลอหลุดคำลงท้ายแบบเดิมออกมาตามความคุ้นชิน ก่อนจะรีบแก้คำพูดด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มที่ฟังดูน่าหยิกเสียไม่มี พินพินที่ยืนกอดอกพิงบานประตูอยู่ด้านในถึงกับเผลอยกยมุมปากขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วก็ต้องรีบหุบยิ้มฉับแล้วทำหน้าดุใส่ความว่างเปล่าทันที เมื่อนึกถึงวีรกรรมสุดกวนที่เขาเพิ่งทำไว้หมาדๆ หึ! คิดจะมาไม้ไหนอีกคะพ่อคุณ ประชดด้วยการเงียบใส่หรือไง? คิดว่าทำเสียงอ้อนแบบนั้นแล้วพินพินคนนี้จะใจอ่อนยวบยาบเป็นเต้าหู้ทอดเหรอคะ? ไม่มีทางหรอกค่ะ บอกเลย! "ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อนเลยนะคะคุณกวิน!" พินพินแหวใส่ประตูเสียงดังลั่น "ของของคุณ คุณก็รับผิดชอบเอาเองสิคะ ทำไมต้องมาเดือดร้อนพินด้วย แล้วอีกอย่าง... ใครใช้ให้คุณเอาของคนอื่นมาไว้ห้องพินเล่า! รู้ถึงไหนอายถึงนั่นนะคะเนี่ย ว่าเซียนเกมร้อยล้านซุ่มซ่ามทำของหายไว้บ้านสตรีมเมอร์สาว!" "ก็ผมไม่ได้ตั้งใจจะลืม... ผมแค่อยากอยู่คุยกับคุณต่อนี่นา" น้ำเสียงที่ลอดผ่านเข้ามาเปลี่ยนจากความเร่งรีบ กลายเป็นความเงียบงุ่มง่ามและแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ประโยคสารภาพแบบอ้อมๆ นั้นทำเอาอุณหภูมิบนใบหน้าของพินพินพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ความโกรธเคืองที่เคยพองโตเมื่อครู่แฟบลงราวกับลูกโป่งโดนเข็มจิ้ม เธอเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลแทบไม่ทันกับลูกเล่นแพรวพราวที่คาดเดาไม่ได้ของผู้ชายคนนี้ นี่เขากำลังเล่นมุกอะไรอีกเนี่ย? หรือนี่คือกลยุทธ์สงครามเย็นรูปแบบใหม่ของคนหน้ามึน? บรรยากาศหน้าห้องเงียบงันไปร่วมนาทีเต็ม ไม่มีเสียงเคาะ ไม่มีเสียงโวยวาย มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งคู่ที่ถูกกั้นไว้ด้วยบานประตูไม้เก่าๆ พินพินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วกวินไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรแบบนี้ง่ายๆ เขามักจะมีประโยคกวนๆ กลับมาต่อปากต่อคำได้เสมอจนกว่าเธอจะปรีแตก เกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั้นกันแน่นะ? หรือว่าเขาจะงอนเธอจริงๆ แล้วเดินกลับไปแล้ว? ความคิดนั้นทำให้ความรู้สึกร้อนรุ่มเข้ามาแทนที่ความโกรธทันที พินพินกะพริบตาปริบๆ หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความกระวนกระวาย เธอค่อยๆ ยื่นมือไปแตะที่ลูกบิดประตูอย่างลังเล สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วตัดสินใจบิดมันเบาๆ เพื่อแง้มดูสถานการณ์ข้างนอก แอ๊ด... บานประตูเปิดออกทีละน้อย เผยให้เห็นทางเดินสลัวๆ ของหอพัก ทว่า... ไม่มีเงาร่างสูงโปรดของกวินยืนอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่น้อย! "อ้าว..." พินพินอุทานออกมาเบาๆ ความรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาในอก เธอผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้น กวาดสายตามองไปทางซ้ายและขวาของทางเดินยาว ทางเดินโล่งเตียนไร้ผู้คน มีเพียงกล่องพัสดุกระดาษสีน้ำตาลขนาดกลางวางนิ่งสนิทอยู่บนเสื่อหน้าห้อง พร้อมกับโพสต์อิตสีชมพูสะท้อนแสงแปะเด่นหรี่อยู่ด้านบน มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบกระดาษโน้ตแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านอย่างรวดเร็ว ลายมือหวัดๆ แต่เป็นเอกลักษณ์ของคนเขียนปรากฏอยู่ตรงนั้น: *(ถ้าคุณไม่ยอมเปิดประตูให้ ผมจะนั่งรออยู่ตรงนี้จนกว่าคุณจะใจอ่อน... หรือจนกว่าแบตโทรศัพท์ผมจะหมด ส่งผลให้คุณต้องมานั่งกังวลจนนอนไม่หลับแทนผม ดีลไหมครับ? เอ๊ย! ดีลไหมคะคุณสตรีมเมอร์ตัวแสบ)* ให้ตายเถอะผู้ชายคนนี้! พินพินกัดริมฝีปากตัวเองแน่นด้วยความหมั่นไส้และความเอ็นดูที่ตีกันยุ่งเหยิงในอก เธอรีบก้าวเท้าพรวดพราดออกจากห้องเพื่อมองหาเจ้าของข้อความทันที และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้เธอต้องหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจ กวินไม่ได้เดินกลับไปไหนเลยค่ะ! เขากำลังนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ตรงมุมบันไดหนีไฟ ห่างจากห้องเธอไปแค่สามก้าว มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอสว่างวาบ ส่วนอีกข้างกำลังถือกระป๋องน้ำอัดลมที่เพิ่งดึงเปิด สภาพคุณชายผู้สูงศักดิ์ในคราบโปรเกมเมอร์ตอนนี้ดูเหมือนเด็กหนุ่มมัธยมปลายที่กำลังถูกทำโทษให้นั่งสำรวมยังไงยังงั้น เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู กวินรีบเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ผสมผสานกับความโล่งใจอย่างปิดไม่มิด เขายกยิ้มมุมปากเบาๆ ส่งสายตาแพรวพราวมาให้เธอก่อนจะเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน "อ๊ะ! ยอมออกมาแล้วเหรอครับ... เอ๊ย! ยอมออกมาแล้วเหรอคะคุณพินพินคนสวย ขาผมชาหมดแล้วนะเนี่ย ต้องมีค่าทำขวัญเป็นชาไข่มุกสักแก้วแล้วมั้งแบบนี้" "ใครใช้ให้คุณมานั่งทำตัวน่าสมเพชตรงนี้เล่า! ลุกขึ้นมาเลยนะยะ!" พินพินแหวใส่เสียงดังลั่น พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะฉีกกว้างถึงใบหูไว้ใต้ใบหน้าบึ้งตึงสุดฤทธิ์ "แล้วใครอนุญาตให้เรียกพินแบบนั้นยะ หน้าไม่อายจริงๆ!" "ก็คนมันคิดถึงนี่นา..." กวินตอบหน้าตาย พร้อมกับค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสBัดขาไล่ความชาเล็กน้อยก่อนจะสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนพินพินต้องถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับกำแพงห้องของตัวเองเข้าอย่างจัง หนีไม่พ้นแล้วค่ะ! กวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน แววตาสีเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยความลุ่มลึกที่พินพินไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่มีร่องรอยของการกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังและอ่อนโยนที่ทำเอาสตรีมเมอร์สาวฝีปากกล้าถึงกับพูดไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมดในพริบตา "พิน..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบงันของทางเดินตึก "ที่ผมมาวันนี้... ไม่ใช่เพราะลืมของหรอกนะ" พินพินเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอเม้มปากแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคมคู่นั้นตรงๆ แต่ก็ไม่อาจเบือนหน้าหนีไปไหนได้ "ละ... แล้วคุณมาทำไมล่ะคะ" กวินยกมือขึ้นข้างหนึ่ง วางทาบลงบนผนังห้องข้างศีรษะของเธอ เพื่อกักตัวเธอไว้ในพื้นที่ส่วนตัวระหว่างเขากับกำแพง รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาโลกทั้งใบของพินพินหยุดหมุนไปชั่วขณะ "ผมมาเพราะ... อยากเห็นหน้าคนใจร้ายที่ปล่อยให้ผมนอนไม่หลับมาสามคืนติดต่างหากล่ะครับ" "อุ๊ย!" พินพินอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตของกวินก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตกลุ่มไลฟ์สดที่เด้งรัวติดต่อกันสามครั้งติด ภาพหน้าจอแสดงข้อความตัวหนาจาก "มิกซ์" โมเดอเรเตอร์ตัวแสบที่ส่งภาพแคปเจอร์หน้าจอห้องไลฟ์สดของช่องคู่แข่งคนสำคัญพร้อมข้อความระเบิดเวลาปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาคนทั้งคู่: *[มิกซ์]: พี่กวิน! พี่พิน! แย่แล้วค่ะ! ตอนนี้ช่องคู่แข่งกำลังจัดรายการพิเศษท้าชนช่องเรา แถมเขายังประกาศกลางไลฟ์ว่ากำลังจะเปย์โดเนทแสนแตกเพื่อจีบสตรีมเมอร์สาวชื่อพินพินออกสื่อแล้วค่ะ! พี่รีบไปดูด่วนเลย!*