คิดถึงจนทนไม่ไหว

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของพินพินกำลังสั่นระรัวด้วยข้อความแจ้งเตือนที่ไหลทะลักเข้ามาดั่งพายุหิมะในฤดูหนาว ตัวเลขยอดผู้ชมในไลฟ์สดพุ่งทะยานทะลุเพดานสถิติเดิมของช่องไปไกลลิบลิ่ว แต่บรรยากาศภายในห้องนอนที่เปิดไฟสลัวกลับเย็นเยียบจนน่าใจหาย ดวงตากลมโตที่เคยเปล่งประกายด้วยความสนุกสนานยามเล่นเกม บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกด้วยความอัดอั้นตันใจ "ไอ้ช่องบ้านั่นมันบ้าไปแล้วหรือไง! จู่ๆ จะมาเปย์แสนแตกกลางไลฟ์เพื่อท้าชนกันโต้งๆ แบบนี้เนี่ยนะ!" มิกซ์ที่อยู่ในสายดีสคอร์ดโวยวายลั่นด้วยความหัวเสียจนเสียงแตก "แล้วดูคอมเมนต์ในแชตสิคะพี่พิน เริ่มมีพวกเกรียนคีย์บอร์ดเข้ามาปั่นหัวใจไขว้เขวกันใหญ่แล้วนะว่าทางโน้นเปย์หนักกว่า สายเปย์สายซัพพอร์ตฝั่งเราหายหัวไปไหนหมดเนี่ย!" พินพินเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบไม่มีสีเลือด มือเรียวเล็กกำเมาส์ในมือไว้แน่นเสียจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เธอบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าความรู้สึกหน่วงๆ ในอกตอนนี้มันคืออะไร ระหว่าง "ความโกรธ" ที่อีกฝ่ายทำตัวรุ่มร่ามไร้มารยาทกลางสตรีม หรือ "ความน้อยใจ" ที่คนควรจะอยู่ตรงนี้... คนที่ชอบสร้างเรื่องกวนประสาทและเปย์ป่วนเปรอะในช่องของเธอเป็นประจำ กลับเงียบหายเข้ากลีบเมฆไปอย่างไร้ร่องรอยในวินาทีที่เธอต้องการความมั่น ให้ตายสิ! นี่เธอคาดหวังอะไรจากตาบ้านั่นกันเล่า? กวินก็เป็นแค่เกมเมอร์ปากเสียคนหนึ่งไม่ใช่หรือไง! "ช่างเขาเถอะค่ะมิกซ์..." พินพินพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวจนแทบทนไม่ไหว "ใครอยากทำอะไรก็เรื่องของเขา ช่องเราก็ทำคอนเทนต์ของเราไปสิคะ ไม่เห็นจะต้องไปแคร์เลย" พูดจบเธอก็กดตัดสายดีสคอร์ดทันทีโดยไม่รอให้เพื่อนสนิทได้พูดอะไรต่อ พินพินทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้เกมมิ่งราคาแพงอย่างอ่อนแรง ดวงตาเหม่อมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงรันไลฟ์สดอยู่ แต่สมองกลับว่างเปล่า เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต เลื่อนนิ้วขึ้นไปมองแชตล่าสุดของคนที่ใครๆ ก็พูดถึง *[KWIN]: ยัยเตี้ย วันนี้อย่าหักโหมเล่นดึกนะ เดี๋ยวตาสวยๆ จะแพนด้าเอา* *[KWIN]: ส่งสติกเกอร์แมวทำหน้ากวนประสาท* มันเป็นข้อความสุดท้ายที่เขาส่งมาตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่าย ก่อนที่เรื่องวุ่นวายทั้งหมดจะเริ่มต้นขึ้น ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีท่าทีร้อนรน มีเพียงความเงียบงันที่น่าหงุดหงิดเป็นที่สุด "คนบ้า... ไหนบอกว่าจะคอยป่วนช่องฉันไปตลอดไงเล่า ตาคนใจร้าย..." พินพินพึมพำกับตัวเอง หยดน้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาก่อนจะร่วงหล่นลงบนหน้าจอโทรศัพท์มือถืออย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกน้อยใจที่สะสมมาทั้งวันระเบิดออกมาในความเงียบงัน จนเธอต้องยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาป้อยๆ เหมือนเด็กถูกขัดใจ ในขณะเดียวกัน ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง กวินกำลังนั่งหน้าเคร่งเครียดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์สเปกแรง แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอสาดกระทบใบหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า ขอบตาของเขาก็คล้ำไม่แพ้กันเพราะไม่ได้นอนมาเกือบสองวันเต็ม เนื่องจากการเคลียร์ปัญหากองโตกับทางครอบครัวที่พยายามจะบังคับให้เขากลับไปรับช่วงต่อธุรกิจที่ต่างจังหวัด นิ้วเรียวแกร่งเคาะโต๊ะทำงานเบาๆ เป็นจังหวะ ขณะที่สายตาคมกริบกำลังจดจ้องหน้าจอลับที่เปิดสตรีมของช่องคู่แข่งอยู่ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักหนาอย่างน่ากลัว "คิดจะใช้เงินซื้อใจสตรีมเมอร์ของฉันเหรอ... ฝันไปเถอะไอ้หน้าอ่อน" กวินพึมพำลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความหึงหวงและโทสะที่ถูกกดทับไว้จนมิด แม้ปากจะบอกว่าตัวเองเป็นแค่คนดูขาจรที่ชอบแกล้งเล่นสนุก แต่หัวใจบ้าๆ ดวงนี้กลับร้อนรนจนแทบจะนั่งไม่ติดตั้งแต่เห็นข้อความของมิกซ์เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขาทนเห็นคนอื่นมาทำรุ่มร่ามใส่ผู้หญิงของเขาไม่ได้... ไม่สิ ยัยสตรีมเมอร์ตัวจี๊ดนั่นเป็นของแสลงที่เขาผูกขาดการแกล้งแต่เพียงผู้เดียวต่างหาก ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องทั้งนั้น! มือหนาคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันธนาคารและหน้าต่างโดเนทของช่องพินพินอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น วันนี้แหละ เขาจะทำให้ตาแก่ฝั่งโน้นรู้ว่าการ "เปย์สะท้านโลกันต์" ของจริงมันหน้าตาเป็นอย่างไร! [คุณ KWIN โดเนท 500,000 บาท พร้อมข้อความ: "สตรีมเมอร์บ้านนี้ดุมากครับ พอดีผมเป็นพวกชอบเลี้ยงแมวพยศซะด้วย... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแจกขนมแมวเลียแทนผมทั้งนั้น"] ตู้มมม! เอฟเฟกต์โดเนทสุดอลังการพุ่งทะยานขึ้นกลางหน้าจอไลฟ์สดของพินพินจนกราฟิกแทบพังทลาย ยอดโดเนทหลักแสนที่คู่แข่งเพิ่งทุ่มลงไปเมื่อครู่นี้ถูกกลบหายไปในพริบตาเดียวด้วยตัวเลขครึ่งล้านจากไอดีคุ้นเคยที่หายหน้าหายตาไปนาน ข้อความตัวโตวิ่งตัววิ่งพาดผ่านกลางจอด้วยฟอนต์สีทองอร่ามที่ใครเห็นก็ต้องจำได้แม่น ห้องไลฟ์สดของพินพินเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่แชตจะระเบิดข้อความออกมาเป็นร้อยๆ ข้อความต่อวินาทีจนอ่านไม่ทัน เหล่าแฟนคลับต่างพากันกรีดร้องด้วยความสะใจและความตื่นตะลึง พินพินเบิกตากว้างจนแทบถลน หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เมื่อกี้เขาว่าอะไรนะ... เลี้ยงแมวพยศงั้นเหรอ? ตาบ้านี่โผล่หัวออกมาในเวลาแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย! ยังไม่ทันที่พินพินจะได้ตั้งสติ เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว *[KWIN กำลังโทรหาคุณ]* มือบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดรับสายอย่างลังเล เธอกลืนน้ำลายลงคอatอย่างยากลำบากก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู โดยลืมไปสนิทว่าตอนนี้ตัวเองยังเปิดไมค์อยู่ในสตรีมสด! "ฮัลโหล..." พินพินพยายามทำเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ปลายเสียงจะสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น "เปิดประตูให้หน่อยสิครับ..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังลอดเข้ามาจากปลายสาย นุ่มนวลและอบอุ่นจนหัวใจของพินพินกระตุกวูบ "ผมยืนรออยู่ที่หน้าห้องพินมาสิบนาทีแล้วนะ... คนเก่งของผม" พินพินผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้เกมมิ่งทันทีด้วยความตกใจ เธอก้าวฉับๆ ไปที่ประตูห้องนอนแล้วกระชากเปิดออกอย่างไร้ความลังเล และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกัก ร่างสูงโปร่งของกวินยืนพิงกำแพงทางเดินนอกห้อง ใบหน้าหล่อเหลามีร่องรอยความอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด เสื้อฮู้ดสีดำยับยู่ยี่บ่งบอกว่าเขาเพิ่งฝ่ารถติดและพายุอารมณ์บางอย่างมาหมาดๆ แต่ดวงตาคมคายคู่นั้นกลับกำลังมองตรงมาที่เธอกลับประกายความอ่อนโยนและความคิดถึงที่ล้นปรี่จนแทบจะหยดหยาดออกมา "พะ... พี่กวิน!" พินพินอุทานออกมาเสียงหลง ลืมตัวไปเลยว่าในห้องนอนของเธอยังมีผู้ชมอีกหลายพันคนที่กำลังฟังเสียงการสนทนาของเขาทั้งคู่อย่างใจจดใจจ่อ กวินไม่ได้สนใจเสียงโวยวายของสตรีมเมอร์สาวตรงหน้าแม้แต่น้อย ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวแล้วกดศีรษะเล็กให้ซบลงกับแผ่นอกกว้างของเขาอย่างแนบแน่น อ้อมกอดที่อบอุ่นและคุ้นเคยโอบล้อมเธอไว้จนความหนافเหน็บในใจเมื่อครู่นี้มลายหายไปจนหมดสิ้น "รู้ไหม... ว่าผมคิดถึงจนแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว" กวินกระซิบเสียงแผ่วเบaข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่แถวซอกคอขาวจนพินพินตัวอ่อนยวบยาบ แชตในสตรีมสดพากันส่งสติกเกอร์รูปหัวใจและเสียงกรีดร้องลั่นหลุดโลกจนหน้าจอแทบไหม้ แต่วินาทีนี้... พินพินไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว นอกจากเสียงหัวใจของคนที่กำลังกอดเธออยู่ กวินผละใบหน้าออกเล็กน้อยเพื่อสบตาคมกริบกับดวงตากลมโตที่ยังคงคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตา นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ระใบหน้าให้อย่างทะนุถนอม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่แฝงความจริงจังถูกจุดขึ้นที่มุมปาก "ทีนี้... จะเลิกงอลแล้วยอมรับหรือยังครับ ว่าไม่มีใครเปย์ตามใจพินได้ดีเท่าผมอีกแล้ว?" พินพินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เธอเงยหน้าขึ้นมองคนฉวยโอกาสด้วยความหมั่นไส้ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว "คนบ้า..." เธอกระซิบพึมพำเบาๆ ก่อนจะซุกหน้าลงกับอกเขาอีกครั้งท่ามกลางเสียงเชียร์สนั่นหวั่นไหวจากหน้าจอ -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามและให้กำลังใจกันเสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - พีชชี่เบอร์รี่