ความขัดแย้งครั้งใหม่

"ถ้าคุณยังจะเอาแต่ยัดเยียดโปรเจกต์ขายของแบบนี้เข้ามาอีก ก็เชิญไปจ้างสตรีมเมอร์คนอื่นเถอะค่ะ กวิน!" เสียงของพินพินแหลมสูงขึ้นจนเกือบจะเป็นการตะโกน ดวงตากลมโตที่เคยเป็นประกายเวลาพูดคุยกับแฟนคลับในจอสตรีม ตอนนี้กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความอัดอั้น เธอกระแทกตัวลงบนเก้าอี้เกมมิ่งอย่างแรงจนตัวเก้าอี้หมุนเคว้งไปครึ่งรอบ ก่อนจะหันหลังขวับหนีใบหน้าเรียบเฉยของชายหนุ่มที่นั่งอยู่อีกฝั่งของห้องสตูดิโอ กวินนิ่งไปชั่วอึดใจ มือที่เคยรัวแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่วชะงักค้าง เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยการขึ้นเสียงเหมือนทุกครั้งที่โดนเธอเหวี่ยงใส่ แต่กลับถอนหายใจยาว ปลายนิ้วเรียวยาวถอดหูฟังออกแล้ววางลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่นุ่มนวลจนน่าประหลาด "พิน... ผมแค่คิดว่าสปอนเซอร์เจ้านี้มันมั่นคง แล้วยอดขายที่ได้คุณก็ได้ส่วนแบ่งเยอะกว่าเดิม มันผิดตรงไหนที่ผมอยากให้ช่องของคุณโตขึ้น?" "มันผิดที่วิธีของคุณไง!" พินพินหันขวับกลับมา เสียงสั่นเครือ "คุณมองเห็นแต่ตัวเลข คุณมองเห็นแต่กลยุทธ์ แต่คุณไม่เคยถามเลยว่าไอ้ของที่คุณให้รีวิวน่ะ ฉันเคยใช้จริงไหม? ฉันเคยชอบมันจริงๆ หรือเปล่า? สำหรับคุณ ช่องของฉันมันก็แค่กระดานหมากรุกที่คุณอยากจะวางอะไรลงไปก็ได้เพื่อหวังผลกำไรใช่ไหมคะ?" คำพูดนั้นเหมือนลูกดอกที่พุ่งเข้าปักกลางอกกวิน เขาเม้มปากแน่น สันกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาบดบังแสงไฟนีออนสีชมพูฟ้านีออนที่สาดส่องอยู่รอบห้อง ทำให้บรรยากาศดูอึมครึมลงถนัดตา "ที่ผมทำทุกอย่าง ผมก็เพื่อคุณ..." เขาเค้นเสียงต่ำ "เพื่อฉัน? หรือเพื่อพิสูจน์ให้ที่บ้านคุณเห็นว่าคุณสามารถจัดการธุรกิจให้ประสบความสำเร็จได้แม้จะเลือกเดินออกมาจากบริษัทของพวกเขากันแน่คะ?" ประโยคนั้นทำเอากวินชะงักไปเหมือนโดนตบหน้ากลางอากาศ บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนจากคอมพิวเตอร์ที่ทำงานหนักหน่วง มิกซ์ที่นั่งลุ้นอยู่มุมห้องข้างจอสำรองทำได้เพียงก้มหน้ามองหน้าจอแชตที่กำลังไหลเป็นสายน้ำ เพราะแฟนคลับเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติผ่านไมค์ที่ลืมปิด [แชต 1: เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมพี่พินดูโกรธขนาดนั้น?] [แชต 2: ตะกี้ใครพูดเรื่องครอบครัวกวินนะ... แรว๊ง!] [แชต 3: บรรยากาศมาคุมากแม่ ใครก็ได้เอาขนมมาส่งหน่อยเถอะ!] มิกซ์ตัดสินใจพุ่งตัวเข้ามาแทรก "เอ่อ... พินครับ ใจเย็นก่อน กวินมันก็แค่—" "อย่ามาแก้ตัวแทนเขา!" พินพินตวาดลั่นโดยไม่หันมามอง กวาดสายตามองหน้าจอที่แสดงแชตเดือดๆ เหล่านั้นแล้วแค่นหัวเราะ "เห็นไหมคะกวิน สิ่งที่คุณสร้างขึ้นมาน่ะ มันไม่ใช่คอมมูนิตี้ที่อบอุ่นสำหรับฉันหรอก แต่มันคือสนามรบที่คุณคอยปั่นประสาทชาวบ้านไปวันๆ รวมทั้งฉันด้วย" กวินไม่ได้เถียงกลับ เขาแค่เดินก้าวเข้ามาใกล้พินพินหนึ่งก้าว แววตาที่ปกติจะกวนประสาทและขี้เล่นหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ทำเอาพินพินใจหายวาบ "ถ้าคุณคิดว่าผมเป็นตัวปัญหาขนาดนั้น ก็ดีครับ... งั้นวันนี้เราคงไม่มีอะไรต้องคุยกันต่อ" ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความบางอย่างลงในแชตกลุ่มงาน ก่อนจะกดบล็อกการติดต่อสื่อสารผ่านทางระบบสตรีมมิ่งที่เชื่อมต่อกันอยู่ทันที *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นบนหน้าจอของพินพินพร้อมกัน [กวิน: ถ้าคุณคิดว่าสิ่งที่ผมทำมันห่วยแตกขนาดนั้น ก็เชิญคุณบริหารช่องตามใจชอบเลยแล้วกัน พินพิน] [กวิน: ไม่ต้องกลัวว่าผมจะเอาชื่อครอบครัวมาเกี่ยวข้องอีกต่อไป เพราะต่อจากนี้ ผมจะไม่ขอยุ่งเรื่องงานของคุณอีกแม้แต่วินาทีเดียว] [กวิน: อ้อ... ลืมบอกไป ที่ผมพยายามทำทั้งหมดน่ะ เพราะผมไม่อยากให้ช่องนี้โดนปิดลงเหมือนที่ช่องเก่าคุณเคยเป็น... แต่ช่างเถอะ คุณคงไม่สนหรอกว่าผมแคร์แค่ไหน] นิ้วของพินพินสั่นระริกขณะอ่านข้อความ ใจดวงเล็กเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ และ... แอบรู้สึกผิดลึกๆ ในสิ่งที่พูดออกไปเมื่อกี้ "เดี๋ยว... กวิน!" พินพินร้องเรียก แต่กวินกลับหยิบเสื้อแจ็คเก็ตเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว เสียงประตูกระแทกปิดดังสนั่นสะท้อนไปทั่วสตูดิโอ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง พินพินทิ้งตัวลงซบหน้ากับโต๊ะคอมพิวเตอร์ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลออกมาเงียบๆ มิกซ์ทำได้เพียงแตะไหล่เพื่อนสาวเบาๆ เป็นเชิงปลอบใจ ทว่า... ในจังหวะที่พินพินเงยหน้าขึ้นมองหน้าจอเพื่อเตรียมจะปิดสตรีม เธอก็ต้องชะงักงัน เมื่อเห็นว่าสถานะการเชื่อมต่อระหว่างบัญชีของเธอกับ ‘Sponsor Dashboard’ ของกวินยังไม่ถูกตัดออกไปทั้งหมด และมีหน้าต่างแจ้งเตือนระบบเด้งขึ้นมาแทนที่ *แจ้งเตือนระบบ: "สัญญาว่าจ้างและการโอนเงินสนับสนุนช่อง ทั้งหมดถูกโอนกรรมสิทธิ์คืนสู่บัญชีผู้ดูแลต้นทาง (คุณกวิน) พร้อมกับข้อความแนบท้ายที่ไม่ได้ตั้งค่าความเป็นส่วนตัว"* ข้อความสีแดงฉานเด่นหราอยู่บนจอมอนิเตอร์ของผู้ชมทุกคนที่ยังไม่กดออก [กวิน: "ถึงทุกคนที่เฝ้ามอง... ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ผมโดเนทให้พินพิน ไม่ใช่เพื่อกวนประสาท แต่มันคือการ 'ประมูล' เวลาส่วนตัวของเธอไว้ เพราะนั่นเป็นวิธีเดียวที่ผมจะทำให้เธอยอมอยู่กับผมได้... เพราะผมไม่ได้แค่ชอบเธอในฐานะสตรีมเมอร์ แต่ผมรักเธอจนไม่รู้จะเอาความรู้สึกนี้ไปไว้ที่ไหนแล้ว และตอนนี้... ผมขอถอนตัวจากการเป็นคนรักที่ไม่ได้ถูกเลือกสักที"] พินพินเบิกตากว้าง หน้าจอแชตที่เคยเดือดพล่านกลับเงียบสนิทลงในทันใด ราวกับว่าทั้งโลกหยุดหมุนไปพร้อมกับหัวใจของเธอที่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอกดรีเฟรชหน้าจอ มือไม้สั่นเทาจนแทบพิมพ์อะไรไม่ออก แต่ก่อนที่เธอจะได้ทำอะไร เสียงเคาะประตูสตูดิโอจากด้านนอกก็ดังขึ้น... รัว เร็ว และหนักหน่วง เหมือนคนกำลังรีบร้อน! "พิน! เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้ ผมลืมทิ้งไอ้นี่ไว้!" เสียงกวินตะโกนผ่านประตูเข้ามา แต่มันไม่ใช่เสียงของความโกรธ... มันเป็นเสียงของคนที่กำลังตื่นตระหนกสุดขีด! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงจับมืออยู่เคียงข้างพินพินและกวินในความวุ่นวายครั้งนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าจะรีบมาเฉลยความลับหลังประตูบานนั้นในตอนหน้าค่ะ!