รีโนเวทร้านด้วยแต้มระบบ

“ถ้าเจ้าทำเมนูนี้ออกมาไม่ได้ดั่งใจ ข้าจะเปลี่ยนร้านซอมซ่อของเจ้าให้กลายเป็นสุสานของเจ้าเอง” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของราชาปีศาจกอร์กอนดังก้องอยู่ในร้านที่แทบจะพังมิพังแหล่ กลิ่นคาวเลือดอสูรจากถุงหนังบนเคาน์เตอร์อบอวลจนลูน่าถึงกับหน้าซีดเผือด ร่างเล็กๆ ของภูติดันเจี้ยนสั่นเทาอยู่หลังเตาเหล็กเก่าๆ ที่สนิมเขรอะ เธอไม่ได้กลัวแค่คำขู่ แต่เธอกำลังกลัว 'วัตถุดิบ' ในถุงนั้นต่างหาก ผมสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามรักษาจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ให้เต้นระรัวจนผิดจังหวะ สายตาจ้องเขม็งไปที่ถุงหนังใบนั้น นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่คนขายข้าวผัดไข่ทั่วไปควรจะเจอ แต่นี่คือสถานการณ์ที่ผมต้อง 'เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส' หากผมผ่านบททดสอบนี้ไปได้ ไม่ใช่แค่ชีวิตที่รอด แต่แต้มระบบในมือที่สะสมมาจะถูกใช้ให้คุ้มค่าที่สุด “รับทราบครับ ฝ่าบาท” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือของผมเอื้อมไปหยิบถุงหนังนั้นอย่างทะนุถนอมราวกับมันคืออัญมณีล้ำค่า “แต่ก่อนจะเริ่มปรุง... ผมเกรงว่าสภาพร้านของผมอาจจะไม่เหมาะสมกับระดับของวัตถุดิบชิ้นนี้เท่าไรนัก” กอร์กอนเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาเพลิงสีแดงก่ำหรี่ลงมองผมอย่างจับผิด “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” “ร้านที่ฝุ่นเกาะและมีคราบน้ำมันแบบนี้... จะเป็นฉากหลังให้เมนูระดับตำนานได้อย่างไรครับ? ผมขอเวลาเพียงครู่เดียว เพื่อให้เกียรติจานอาหารที่จะถูกวางลงตรงหน้าฝ่าบาท” ผมไม่ได้รอคำตอบ นิ้วเรียวกดเปิดหน้าต่างระบบที่สั่นไหวอยู่กลางอากาศทันที [แจ้งเตือน: ตรวจพบแต้มระบบครบถ้วน (15,000 แต้ม) ท่านต้องการ 'รีโนเวทร้านค้าดันเจี้ยนระดับ 1' ใช่หรือไม่?] “ยืนยันครับ!” ทันทีที่ผมกดตกลง ความรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านร่าง เสียงกึกก้องกัมปนาทสั่นสะเทือนไปทั่วชั้นที่ 12 ของดันเจี้ยน ผนังหินดิบๆ ที่เคยขรุขระเริ่มเปลี่ยนสภาพ ไม้เก่าผุพังถูกแทนที่ด้วยไม้สนดันเจี้ยนเนื้อดีที่มีไอเวทมนตร์อ่อนๆ แผ่ออกมา โต๊ะไม้โยกเยกกลายเป็นโต๊ะหินอ่อนเกรดพรีเมียมที่สลักลวดลายต้านทานความร้อน ส่วนเตาเหล็กสนิมเขรอะก็ถูกแทนที่ด้วยเตาเวทมนตร์จากอาณาจักรชั้นสูงที่ควบคุมความร้อนได้แม่นยำถึงระดับองศา ลูน่าอ้าปากค้าง มองร้านที่เปลี่ยนจาก 'ซุ้มขยะ' กลายเป็น 'ภัตตาคารหรู' ในพริบตา แสงจากโคมไฟคริสตัลอุ่นๆ ขับเน้นให้บรรยากาศดูน่าเกรงขามขึ้นมาทันที กอร์กอนไม่ได้ตกใจกับเวทมนตร์รีโนเวท เขากลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ “หึ... ค่อยดูเป็นร้านที่มีระดับขึ้นมาหน่อย ไม่เสียแรงที่ข้าอุตส่าห์แบกเลือดมังกรวารีระดับบรรพกาลมาให้ถึงที่” *เลือดมังกรวารี?* ผมเกือบหลุดอุทานออกมา วัตถุดิบระดับนั้นถ้าจัดการพลาดเพียงนิดเดียว ทั้งร้านคงระเบิดกลายเป็นจุณ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการ ความท้าทายแบบนี้แหละที่จะทำให้อันดับเชฟดันเจี้ยนของผมพุ่งทะยาน “ลูน่า เตรียมมีดเล่มใหม่ที่เราเพิ่งได้มา” ผมสั่งเสียงเข้มก่อนจะหันไปทางราชาปีศาจ “ฝ่าบาทครับ... กรุณารอสักครู่ กลิ่นหอมจากเมนูนี้จะทำให้ฝ่าบาทลืมเลือนความหงุดหงิดไปจนหมดสิ้น” ขณะที่ผมกำลังจะหั่นเนื้อส่วนที่แช่อยู่ในเลือดมังกร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาจากทางเข้าดันเจี้ยน เสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังสะท้อนมาถึงหน้าร้าน กอร์กอนหันไปมองทางเข้าด้วยแววตาวาวโรจน์ “ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาขัดจังหวะความหิวของข้าเสียแล้วสิ คิน...” กอร์กอนวางมือลงบนด้ามดาบยักษ์ที่พิงอยู่ข้างโต๊ะ “เจ้าจะจัดการพวกมดปลวกพวกนี้ก่อน หรือจะปรุงอาหารให้เสร็จโดยไม่สนใจเลือดที่กำลังจะเปรอะพื้นร้านใหม่ของเจ้ากันล่ะ?” ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาของราชาปีศาจ สลับกับประตูร้านที่กำลังถูกผลักเข้ามาโดยกลุ่มอัศวินในชุดเกราะสีเงินวาววับที่คุ้นตา... พวกกองกำลังกวาดล้างดันเจี้ยนของอาณาจักรที่ตามรอยผมมาตั้งแต่วันแรก ทางเลือกตรงหน้ามีเพียงสองทาง... หยุดปรุงเพื่อรักษาชีวิต หรือทำอาหารต่อท่ามกลางคมดาบที่กำลังจะเข้ามาถึงตัว ผมแสยะยิ้มที่มุมปาก แล้วหันกลับไปหยิบมีด “ผมเป็นพ่อค้าอาหารครับฝ่าบาท... หน้าที่ของผมคือปรุงมื้ออาหารที่ดีที่สุด ไม่ใช่การรบราฆ่าฟัน” “งั้นรึ...” กอร์กอนหัวเราะลั่น “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะเชือดพวกมันทิ้งทีละตัว... เพื่อไม่ให้กลิ่นคาวเลือดที่ไร้ค่า มาทำลายกลิ่นหอมของข้าวผัดมังกรวารีของเจ้า!” ทว่า ก่อนที่คมดาบของอัศวินคนแรกจะสัมผัสถึงตัวร้าน ปลายมีดของผมกลับชะงักลงเมื่อเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อคลุมของหัวหน้าอัศวินที่ก้าวเข้ามา... มันคือตราประทับสีดำสนิทของ 'องค์กรลับ' ที่ไม่ได้ขึ้นตรงต่ออาณาจักร แต่เป็นกลุ่มคนที่ตามหา 'เลือดมังกร' ที่กอร์กอนถือมาด้วยเช่นกัน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาลุ้นกันว่าผมจะเอาตัวรอดจากศึกสองฝั่งนี้ได้อย่างไรนะครับ!