เมนูซุปฟื้นพลัง

"เก็บดาบนั่นซะก่อนที่ผมจะถือว่าคุณเป็นลูกค้าที่ไม่มีมารยาทนะครับ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าแฝงด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศภายในร้านอาหารเคลื่อนที่ได้นี้เย็นเยียบลงถนัดตา ปลายมีดของหัวหน้าอัศวินที่เกือบจะปาดผ่านลำคอของผมหยุดชะงักลง ตราประทับสีดำรูปกะโหลกมังกรที่ข้อมือของเขาสั่นไหวตามจังหวะชีพจรที่เต้นถี่รัว เขาไม่ได้มาเพื่อจับกุม แต่เขามาเพื่อ ‘ล่า’ "คิน... ตรานั่น..." ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างหลังผมกระซิบเสียงสั่น ความหิวโหยในดวงตาของเธอหายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วยความหวาดระแวงที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "รู้แล้วครับ" ผมตอบสั้นๆ ก่อนจะขยับตัวอย่างเชื่องช้า เปลี่ยนทิศทางจากการปะทะไปเป็นการหยิบกระบวยไม้ขึ้นมาเคาะขอบหม้อดินเผาใบยักษ์ เสียงกังวานของมันทำลายความตึงเครียดได้ชะงักนัก "จะฆ่าคนหิวโซน่ะทำง่ายครับ แต่จะปรุงอาหารให้คนป่วยน่ะ... ยากกว่าเยอะ" หัวหน้าอัศวินเลิกคิ้วมองผมด้วยสายตาเหยียดหยาม ทว่าในจังหวะนั้นเอง เลือดสีดำคล้ำก็ไหลซึมออกมาจากแผลที่สีข้างของเขา รอยแผลนั่นเกิดจากพิษของมอนสเตอร์ระดับพระกาฬที่ผมจำได้แม่น... กลิ่นอายความตายที่โชยออกมาจากบาดแผลมันชัดเจนเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะทนไหว "แกรู้รึเปล่าว่าไอ้สิ่งที่อยู่ในหม้อนั่นมันช่วยอะไรได้?" หัวหน้าอัศวินพยายามกลั้นเสียงครางด้วยความเจ็บปวด ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะกวาดสายตามองไปที่วัตถุดิบในมือ ‘รากโสมหยั่งรากโลหิต’ ผสมกับ ‘น้ำตากอร์กอน’ ที่ผมแอบจิ๊กมาได้เล็กน้อยตอนที่เจ้าปีศาจนั่นเผลอ มันเป็นส่วนผสมที่บ้าคลั่ง แต่มันคือทางรอดเดียวของไอ้คนดื้อรั้นตรงหน้า ก่อนที่พิษมังกรจะกัดกินอวัยวะภายในจนหมดสิ้น ผมตักซุปสีทองขุ่นข้นขึ้นมา กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน มันไม่ใช่กลิ่นอาหารทั่วไป แต่มันคือกลิ่นของ ‘พลังชีวิต’ ที่เข้มข้นจนทำให้หัวหน้าอัศวินถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้น ดาบในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นร้านเสียงดังสนั่น "ดื่มซะครับ" ผมยื่นถ้วยให้ สายตาของผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มเลื่อนลอยของเขา "คุณมีหน้าที่ต้องไปบอกไอ้พวกองค์กรลับนั่นว่า... ต่อให้เป็นมังกรที่น่าเกรงขามแค่ไหน ก็ต้องสยบให้ข้าวผัดไข่และซุปของผม" มือที่สั่นเทาของเขาคว้าถ้วยซุปไปจิบ ความร้อนแรงของมันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เลือดสีดำที่เคยไหลออกมาค่อยๆ จางกลายเป็นสีแดงสด ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินร่างกายเริ่มถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่ทรงพลัง เขาเบิกตากว้าง หายใจหอบถี่ พลังมานาในตัวที่เคยเหือดแห้งกลับมาพุ่งพล่านอีกครั้งอย่างมหาศาล "ทำไม..." เขาเค้นเสียงถาม "ทำไมถึงช่วยศัตรู?" "ผมไม่ใช่ศัตรูครับ ผมเป็นพ่อค้า" ผมยิ้มมุมปาก พลางเช็ดมือด้วยผ้ากันเปื้อน "และสำหรับพ่อค้าอาหาร การได้เห็นลูกค้าดื่มด่ำกับรสชาติของอาหารจนลืมความตาย... นั่นคือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว" เขามองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความอาฆาตมาดร้ายมลายหายไป เหลือเพียงความสับสนและทึ่ง เขาพยักหน้าให้ผมเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืน เตรียมหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่รออยู่เบื้องนอก แต่ในตอนที่เขาจะก้าวเท้าออกจากร้านนั้นเอง... เสียงกริ่งที่หน้าประตูร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้พื้นดันเจี้ยนถึงกับสั่นสะเทือน ร่างกำยำสูงใหญ่ในชุดเกราะทมิฬที่คุ้นตาปรากฏขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับดวงตาที่จ้องมองมายังหัวหน้าอัศวินด้วยความโกรธแค้นที่ปิดไม่มิด "เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ..." ราชาปีศาจกอร์กอนกล่าวด้วยเสียงที่เย็นเยียบจนน้ำในแก้วสั่นไหว "แกกล้าดียังไงถึงเอาอาหารของ 'เชฟของข้า' ไปกินโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต!" หัวหน้าอัศวินชะงักค้าง ผมได้แต่ยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เพราะรู้ดีว่าค่ำคืนนี้คงไม่จบลงง่ายๆ เสียแล้ว และเมื่อกอร์กอนก้าวเท้าเข้ามาในร้าน อีกก้าวหนึ่ง... มันกลับไม่ใช่กอร์กอนที่ผมรู้จัก เพราะมือของเขากำลังถือตราประทับแบบเดียวกับอัศวินคนนี้อยู่! ความจริงที่ว่าองค์กรลับนั้น... แท้จริงแล้วคือใครกันแน่เริ่มเผยโฉมออกมาในวินาทีที่กอร์กอนก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนนะครับครับ