ข่าวลือเรื่องร้านลึกลับ

"ท่านจะเอามีดสลักลายเล่มนั้นไปปาดคอใคร หรือจะเอาไปเฉือนเนื้อชั้นเลิศกันแน่ครับ ท่านกอร์กอน?" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงตวัดตะหลิวสแตนเลสจนเกิดเสียงกระทบกระทะเหล็กดังกังวานเป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่ครัวในภัตตาคารหรูบนโลกมนุษย์ แต่มันคือครัวในดันเจี้ยนชั้นลึกที่ความกดอากาศต่ำจนทำให้ออกซิเจนเบาบาง แต่กลิ่นหอมของเนยละลายคลุกเคล้ากับเครื่องเทศลับของผมกลับอบอวลไปทั่วจนมอนสเตอร์ระดับต่ำที่แอบดูอยู่ด้านนอกถึงกับน้ำลายไหลยืด กอร์กอน ราชาปีศาจผู้มีใบหน้าดุดันดุจหินผาและดวงตาที่สามารถทำให้ทุกสรรพสิ่งกลายเป็นรูปปั้นได้ในพริบตา วางมีดอาคมของเขาลงบนเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ ที่ผมทำขึ้นเอง แววตาที่เคยแข็งกร้าวของเขาในยามนี้กลับมีความละมุนละไมซ่อนอยู่เบื้องหลังความหิวกระหาย "เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว เจ้ามนุษย์" กอร์กอนแค่นเสียงในลำคอ ก่อนจะมองไปยังจานข้าวผัดไข่ตรงหน้า "ข้าแค่สงสัยว่าทำไม 'ข่าวลือ' ถึงได้แพร่ไปไกลนัก คนของข้าเริ่มรายงานเข้ามาว่า ฮันเตอร์ระดับแรงค์ S จากชั้นบนสุดเริ่มตั้งคำถามถึงที่ตั้งของร้านนี้... เจ้าเตรียมตัวรับมือกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญพวกนั้นไว้หรือยัง?" ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างๆ ผม พ่นลมหายใจออกมาเป็นประกายไฟเล็กน้อย เธอขยับปีกโปร่งแสงอย่างหงุดหงิด "พวกนั้นไม่ใช่ลูกค้าหรอกค่ะ— เอ้ย, ครับ! พวกนั้นคือพวกชอบหาเรื่อง และถ้าพวกนั้นมาถึงร้านของเราล่ะก็... คิน! เราต้องมีมาตรการจัดการพวกมนุษย์จอมวุ่นวายพวกนั้นนะครับ!" ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโปะไข่ดาวลาวาสีทองอร่ามลงบนข้าวผัดชุ่มฉ่ำ "ลูน่า ใจเย็นก่อนนะ การมีคนพูดถึงในทางที่ดีก็ถือเป็นการตลาดที่ดีที่สุด แต่ถ้าเขามาเพื่อหาเรื่อง... ผมก็แค่จะทำอาหารที่ทำให้พวกเขา 'ใจอ่อน' จนลืมเรื่องต่อสู้ไปเลยเท่านั้นเอง" กอร์กอนยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง "เจ้าช่างมั่นใจนักนะ คิน... ข่าวลือที่ว่าไม่ใช่แค่เรื่องรสชาติหรอก แต่มันคือข่าวลือที่ว่า 'ร้านลึกลับในดันเจี้ยนสามารถเปลี่ยนปีศาจให้กลายเป็นมิตร' ต่างหาก และนั่นแหละที่ทำให้สมาคมฮันเตอร์เริ่มไม่สบายใจ" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านอาหารชั่วขณะ มีเพียงเสียงเดือดของน้ำซุปมอนสเตอร์ที่เคี่ยวทิ้งไว้ กลิ่นอายของความกดดันเริ่มแผ่ซ่านมาจากโถงทางเดินด้านนอก ผมวางจานข้าวผัดลงตรงหน้ากอร์กอนด้วยท่าทีสุภาพ "เชิญทานให้สบายใจเถอะครับ เรื่องสมาคมหรือฮันเตอร์พวกนั้น หากพวกเขามาในฐานะลูกค้า ผมก็มีต้อนรับ หากพวกเขามาในฐานะศัตรู... ผมก็แค่เชฟที่มีมีดทำครัวคมพอที่จะหั่นเนื้อช้างทั้งตัวได้ในสามวินาที" ผมพูดพลางเช็ดมือด้วยผ้าสะอาด สายตาของผมเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่บริเวณรอยต่อของรอยแยกมิติหน้าร้าน เงาสีดำทมิฬนั่นไม่ใช่กอร์กอน และแน่นอนว่าไม่ใช่ฮันเตอร์ธรรมดาที่คุ้นเคย ลูน่าชะงัก เธอหยุดเคลื่อนไหวและทำจมูกฟุดฟิด "คิน... กลิ่นนี่มัน... ไม่ใช่กลิ่นของมอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือกลิ่นของ 'ผู้ตรวจการจากเบื้องบน' พวกสภาเวทมนตร์กำลังมา!" กอร์กอนวางช้อนลง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที "นั่นคือตัวอันตรายที่สุดเท่าที่เจ้าเคยเจอมาเลยนะ คิน... ถ้าพวกเขาเห็นข้าอยู่ในร้านนี้ ความพยายามที่จะรักษาความลับของเจ้าจะกลายเป็นศูนย์ในพริบตา" ผมมองออกไปนอกร้านผ่านผ้าม่านที่กั้นไว้ แสงสีฟ้าสว่างวาบที่ลอดเข้ามาตามรอยแยกของผนังดันเจี้ยนบ่งบอกถึงการมาถึงของพลังระดับสูง ผมหันไปสบตากับลูน่า สื่อสารผ่านสายตาว่านี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะให้ใครมาพังร้านของผมได้ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม "กอร์กอน... ท่านต้องไปที่ห้องเก็บวัตถุดิบข้างหลัง" ผมกระซิบเสียงต่ำ "ส่วนผม จะออกไปรับหน้าแขกผู้มีเกียรติเอง" ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวเท้าออกจากเคาน์เตอร์ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันก็หยุดลงที่หน้าร้าน ทันใดนั้นประตูไม้ที่สร้างจากไม้อาถรรพ์ก็ถูกกระแทกจนเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดคลุมสีขาวสนิท ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่ใต้หน้ากากเหล็กฉลุลาย แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจกระตุกไม่ใช่ตัวเขา... แต่เป็น 'กลิ่น' ที่โชยมาจากชายคนนั้น... กลิ่นของวัตถุดิบที่ผมเคยตามหามาตลอดสามปีในดันเจี้ยน กลิ่นของ 'เมล็ดข้าวแห่งนิรันดร์' ที่ควรจะสูญพันธุ์ไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล "ยินดีต้อนรับครับ... สู่ร้านอาหารแห่งดันเจี้ยน" ผมเอ่ยทักทาย แม้ในใจจะรู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้อาจหมายถึงการล่มสลายของร้านที่ผมสร้างมากับมือ ชายในหน้ากากหยุดนิ่ง เขาไม่ได้มองที่ผม แต่สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยัง 'จานข้าวผัดไข่' ที่ยังส่งควันฉุยอยู่บนโต๊ะของกอร์กอน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำให้บรรยากาศทั่วทั้งร้านเย็นเยียบลงจนแทบแข็งตัว "ข้าไม่สนใจเรื่องข่าวลือ... แต่ข้ามาเพื่อดูว่าใครกันที่กล้าใช้ 'วัตถุดิบต้องห้าม' มาทำอาหารให้สัตว์เดรัจฉานกิน" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าชะตากรรมของร้านจะเป็นอย่างไรในตอนหน้าครับ