เทศกาลอาหารดันเจี้ยน

“ถ้าเจ้ายังกล้าเอาซอสพริกราคาถูกมาวางบนโต๊ะของข้าอีกเพียงหยดเดียว ต่อให้เป็นพ่อค้าที่ข้าโปรดปรานที่สุด ข้าก็จะทำให้ท่านกลายเป็นเครื่องปรุงในหม้อใบนี้ซะ!” เสียงคำรามทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วชั้นที่ 5 ของดันเจี้ยน แรงกดดันมหาศาลจากไอปีศาจของ ‘กอร์กอน’ ราชาแห่งขุมนรกทำเอาเหล่าก็อบลินบริกรตัวสั่นงันงกจนถาดในมือแทบจะร่วงหล่น แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่เหมือนพายุหมุนกำลังก่อตัว คินกลับยืนเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตาด้วยท่าทีสบายอารมณ์ เขายิ้มมุมปากก่อนจะวางขวดซอสพริกโฮมเมดสูตรพิเศษที่หมักจากพริกมังกรเพลิงลงบนโต๊ะไม้โอ๊คขัดเงา “ราชาครับ ถ้าผมเอาของไม่ดีมาเสิร์ฟท่านตั้งแต่วันแรกที่ท่านก้าวเข้ามาในร้าน ป่านนี้หัวของผมคงประดับอยู่บนยอดหอกหน้าประตูทางเข้าดันเจี้ยนไปแล้ว จริงไหมครับ?” คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงความมั่นใจ เขาเลื่อนจาน ‘ข้าวผัดไข่มังกรภูเขา’ ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งอบอวลจนลบกลิ่นอายความน่าสะพรึงกลัวไปจนสิ้นไปตรงหน้าบอสใหญ่ “วันนี้คือ ‘เทศกาลอาหารดันเจี้ยน’ ของผม ผมจัดเตรียมวัตถุดิบระดับตำนานเอาไว้ให้ท่านโดยเฉพาะ ไม่ลองชิมดูหน่อยหรือครับ?” ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างๆ พลางเช็คอุณหภูมิของกระทะเหล็กพลางเหลือบมองราชาปีศาจที่สายตาเริ่มอ่อนลงเมื่อปะทะกับกลิ่นหอมของเนยและข้าวที่ผัดจนเม็ดสวย “ท่านกอร์กอนคะ... เอ้ย! ท่านกอร์กอนครับ นี่คือเมนูที่คินเคี่ยวซุปกระดูกมังกรไฟนานสามคืนเชียวนะครับ ถ้าไม่ลองชิมวันนี้ ท่านจะเสียใจไปจนถึงชาติหน้าเลยล่ะครับ” ราชาปีศาจกอร์กอนหรี่ตามองคนทั้งคู่ ก่อนจะตวัดมีดสั้นที่ทำจากเขี้ยวปีศาจลงบนชิ้นเนื้อที่วางอยู่ข้างจานข้าวอย่างประณีต ความคมของมีดทำให้ชิ้นเนื้อแยกออกจากกันเผยให้เห็นไอความร้อนที่พวยพุ่งออกมาเหมือนมนตรา ทันทีที่ข้าวคำแรกเข้าปาก ดวงตาของอดีตจอมมารผู้โหดเหี้ยมก็เบิกกว้างขึ้น “รสสัมผัสนี่... มันช่างแตกต่างจากตอนที่ข้าล่ากินเองสิ้นดี” กอร์กอนพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำอย่างใช้ความคิด “เจ้าใช้อะไรทำ?” “ความใส่ใจครับ” คินยิ้มตอบ ขณะที่สายตาเขากวาดมองไปรอบร้านที่ตอนนี้เนืองแน่นไปด้วยมอนสเตอร์ระดับบอสและนักผจญภัยที่ยอมพักรบชั่วคราวเพื่อลิ้มลองรสชาติอาหาร นี่คือเทศกาลที่เขาตั้งใจจัดขึ้นเพื่อเปลี่ยนดันเจี้ยนที่แสนอันตรายให้กลายเป็นภัตตาคารที่ไร้พรมแดน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังครึกครื้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงของมอนสเตอร์ระดับต่ำดังขึ้นจากทางเข้าดันเจี้ยนชั้นที่ 6 คินหุบยิ้มทันที เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ไม่เป็นมิตร กลิ่นคาวเลือดที่ผสมปนเปมากับไอเย็นยะเยือกของน้ำแข็งทมิฬ ราชาปีศาจกอร์กอนวางช้อนในมือลงช้าๆ บรรยากาศภายในร้านที่เคยสนุกสนานเปลี่ยนเป็นเงียบงันจนน่าขนลุก “คิน...” ลูน่าขยับเข้ามาใกล้กระซิบเสียงสั่น “นั่นมันไม่ใช่ลูกค้าแน่ๆ กลิ่นอายแบบนี้มัน... ‘ผู้กล้าจากดินแดนร้าง’ ที่เคยถูกสาป” คินหยิบมีดเชฟคู่ใจขึ้นมาถือไว้โดยสัญชาตญาณ เขาไม่ได้มองไปที่มอนสเตอร์ แต่เขามองไปที่เงาร่างหนึ่งที่ก้าวพ้นเงามืดออกมา ร่างนั้นสวมชุดเกราะที่แตกหักแต่เต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์สีเลือด ดวงตาของมันไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่ มันเดินตรงมาที่โต๊ะของราชาปีศาจกอร์กอนก่อนจะควักบางอย่างออกมาวางบนโต๊ะ อาหารในจานของกอร์กอนดูจืดชืดไปถนัดตาเมื่อเทียบกับวัตถุดิบที่ผู้มาใหม่นำมา มันคือ ‘หัวใจของราชาปีศาจองค์ก่อน’ ที่ยังคงเต้นตุบๆ อยู่ในกล่องแก้วเวทมนตร์! “ข้าได้รับคำสั่งมาให้ปิดฉากเทศกาลไร้สาระนี่” เสียงแหบพร่าดังก้อง “ราชาปีศาจ... ถึงเวลาจ่ายค่าตอบแทนสำหรับบัลลังก์ที่เจ้าแย่งชิงมาแล้ว” คินจ้องมองหัวใจที่เต้นอยู่ในกล่องนั้น ก่อนจะหันไปสบตากับกอร์กอนที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งเพลิงนรก พ่อค้าอาหารหนุ่มรู้ดีว่าวินาทีนี้... ไม่ใช่เวลาสำหรับการทำอาหารอีกต่อไป แต่เป็นเวลาของการตัดสินชะตากรรมของดันเจี้ยนชั้นที่ 5 ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับมื้ออาหารที่เสี่ยงตายที่สุดในโลกใบนี้กับผมนะครับ หวังว่าทุกท่านจะพร้อมสำหรับรสชาติแห่งความโกลาหลในตอนหน้าครับ พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนครับ