มอนสเตอร์ที่ชอบกินหวาน

เสียงเหล็กกระทบกับหินลับมีดดัง *ฉับ... ฉับ...* เป็นจังหวะจะโคน ท่ามกลางความมืดสลัวของชั้นที่ 42 แห่งดันเจี้ยนอสูรโลกันตร์ กลิ่นอายของความตายและคราบเลือดเก่าๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมหววนของน้ำตาลเคี่ยวไหม้ที่ลอยอวลมาจากกระทะเหล็กหล่อใบใหญ่ “คินครับ... ท่านแน่ใจแล้วหรือครับว่าไอ้เจ้านั่นมันจะยอมกินของหวาน? มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติอย่าง ‘ราชันย์อัคคีทมิฬ’ น่ะนะ จะมากินบัวลอยน้ำขิงใส่ไข่หวาน มันไม่ฟังดู... เอิ่ม หลุดโลกไปหน่อยหรือครับ?” ลูน่า ภูติดันเจี้ยนตัวจิ๋วปีกใส บินวนอยู่เหนือหัวของชายหนุ่ม สีหน้าของเธอฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตจ้องมองวัตถุดิบสีดำสนิทในชามกระเบื้องเคลือบสลับกับเงาตะคุ่มของมหามอนสเตอร์ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ คินไม่ตอบ เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาฝานขิงแก่เป็นแผ่นบางเฉียบด้วยความนิ่งสงบ รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ปรากฏขึ้นจางๆ ชายหนุ่มปาดเหงื่อที่หน้าผากด้วยหลังมือ ก่อนจะหันไปมองภูติสาวคู่ใจด้วยแววตาเป็นประกาย “ลูน่าครับ... คนเราน่ะนะ ต่อให้โหดเหี้ยมมาจากขุมนรกไหน หรือมีเกล็ดหนาเตอะจนดาบฟันไม่เข้าสักแค่ไหน แต่ลึกๆ ในใจของทุกชีวิต... ล้วนโหยหาความอบอุ่นในวัยเด็กทั้งนั้นแหละครับ โดยเฉพาะ ‘ความหวาน’ ที่ขาดหายไป” คินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น มือหนาตักน้ำตาลทรายแดงลงในหม้อดินเผaาที่กำลังเดือดปุดๆ *โครม!* ผนังหินด้านซ้ายพังทลายลงมาเป็นจุล ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างมหึมา สูงกว่าสามเมตร เกล็ดสีดำสนิทราวกับนิลกาลพ่นไอร้อนระอุออกมาทุกย่างก้าว ดวงตาสสีแดงฉานจ้องเขม็งมาที่มนุษย์สองคนที่บังอาจตั้งเตาทำครัวอยู่ในเขตหวงห้ามของมัน ราชันย์อัคคีทมิฬส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ แรงสั่นสะเทือนทำเอาเครื่องปรุงรสบนโต๊ะไม้สั่นกระδอน ลูน่าหน้าถอดสี รีบหลบไปซ่อนหลังใบหูของคินทันที ทว่าชายหนุ่มร่างสูงกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายังคงคนน้ำตาลในหม้อด้วยมือข้างหนึ่งอย่างใจเย็น “ยินดีต้อนรับสู่ร้าน ‘ครัวจรจัด’ ของผมนะครับท่านอสูรผู้เกรียงไกร... วันนี้เดินทางมาเหนื่อยๆ รับของหวานล้างปากสักถ้วยไหมครับ?” คินเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มสุภาพราวกับพนักงานต้อนรับในภัตตาคารห้าดาว ดวงตาแดงก่ำของราชันย์อัคคีทมิฬกะพริบช้าๆ มันไม่ได้พ่นไฟใส่ทันทีอย่างที่คาดคิด จมูกอันทรงพลังของอสูรร้ายทำหน้าที่สูดดมกลิ่นหอมหวานละมุนที่ลอยเตะจมูก กลิ่นของขิงเคี่ยวกับน้ำตาลอ้อยแท้ผสมผสานกับความมันของกะทิสด กำลังทะลวงผ่านประสาทสัมผัสอันดุดันของมันเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจที่ด้านชา ความทรงจำเก่าก่อน... สมัยที่มันยังเป็นเพียงมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ที่วิ่งVนอยู่ในทุ่งหญ้าดันเจี้ยนชั้นต้น เคยแอบกินผลไม้ป่ารสหวานฉ่ำที่หล่นใต้ต้นไม้ใหญ่ ภาพความอบอุ่นในอดีตผุดวาบขึ้นมาในหัว สมองของอสูรร้ายสั่งการให้มันลดการป้องกันลงโดยไม่รู้ตัว คินสังเกตเห็นปฏิกิริยานั้น เขารู้ทันทีว่า ‘แผนการละลายพฤติกรรมด้วยของหวาน’ กำลังได้ผลอย่างงดงาม “เชิญชิมดูได้เลยนะครับ... ‘บัวลอยน้ำขิงจักรพรรดิอัคคี’ เมนูพิเศษที่ผมคิดค้นขึ้นเพื่อต้อนรับแขกคนสำคัญอย่างท่านโดยเฉพาะครับ แป้งนุ่มเหนียวสอดไส้งาดำคั่วบดหอมกรุ่น ลอยตัวอยู่ในน้ำขิงรสเผ็ดร้อนกลมกล่อม ตัดด้วยความหวานละมุนลิ้น รับรองว่าทานแล้วจะลืมความเหนื่อยล้าจากการปกครองดันเจี้ยนไปเลยล่ะครับ” คินตักบัวลอยลูกกลมสีขาวนวลสามลูกใส่ถ้วยดินเผาเคลือบ ลอยหน้าด้วยขิงซอยบางๆ และราดด้วยน้ำกะทิข้นคลั่กส่งกลิ่นหอมยวนใจ เขายื่นถ้วยนั้นไปข้างหน้าด้วยสองมืออย่างนอบน้อม ราชันย์อัคคีทมิฬก้มหัวลงมามองถ้วยกระเบื้องในมือมนุษย์ ลิ้นสีดำยาวตวัดเลียริมฝีปากด้วยความอยากรู้อยากเห็น มันค่อยๆ ยื่นกรงเล็บอันทรงพลังมารับถ้วยใบน้อยด้วยความระมัดระวังราวกับกลัวว่ามันจะแตกสลาย ลูน่ากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นรัวระทึก หากพลาดแม้แต่นิดเดียว ทั้งคู่คงไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้เก็บกวาด อสูรร้ายตักบัวลอยเข้าปากคำโต... ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ คินยืนยิ้มรับด้วยความมั่นใจ ขณะที่ลูน่าปิดตาปี๋ภาวนาในใจ ทันใดนั้นเอง... ดวงตาสสีแดงฉานของราชันย์อัคคีทมิฬเบิกกว้างขึ้น น้ำตาเม็ดโตสีแดงฉานราวกับหยดเลือดค่อยๆ ไหลรินออกจากหางตาของมหามอนสเตอร์ ร่างกายมหึมาสั่นสะเทือน รัศมีความร้อนรอบตัวที่เคยแผดเผาทุกสิ่งมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงบรรยากาศอันเงียบสงบและเปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง “อร่อย... มาก...” เสียงทุ้มต่ำราวกับฟ้าผ่าดังขึ้นจากลำคอของอสูร มันพูดมนุษย์ได้! “ยินดีด้วยนะครับที่ถูกใจ” คินโค้งศีรษะให้อย่างสุภาพ “ถ้าเช่นนั้น... ในฐานะที่ท่านเป็นลูกค้ารายแรกของวันนี้ ผมขอเสนอข้อเสนอพิเศษ... มาร่วมเป็นพันธมิตรการค้ากับผมดีไหมครับ? ท่านส่งวัตถุดิบชั้นยอดในเขตแดนนี้มาให้ผม ผมจะทำของหวานระดับตำนานให้ท่านทานได้ทุกวัน... ตกลงไหมครับ?” ราชันย์อัคคีทมิฬมองหน้าเชฟหนุ่มนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักศีรษะช้าๆ เป็นอันตรายรับข้อเสนอ รอยยิ้มพอใจปรากฏบนใบหน้าของคิน ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลายลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหลัง ลมหายใจอันเย็นเยียบพัดพาไอสังหารที่เข้มข้นกว่าราชันย์อัคคีทมิฬหลายเท่ายกโถมเข้ามา คินหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา เมื่อเงาร่างของแขกที่ไม่ได้รับเชิญก้าวพ้นความมืดออกมา... ด้วยความเคารพจากใจ พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนครับ