ลูน่าแอบกินวัตถุดิบ

"ลูน่า! นั่นมัน ‘ไข่มังกรอัคคีพันปี’ นะครับ ไม่ใช่ไข่ไก่ตลาดนัดที่จะเอามาเจียวเล่นในมื้อดึกได้!" เสียงโวยวายของผมดังลั่นไปทั่วห้องครัวที่รายล้อมด้วยกำแพงหินเย็นเยียบของดันเจี้ยนชั้นที่ 21 ผมรีบพุ่งตัวไปคว้ามือเล็กๆ ของภูติดันเจี้ยนสาวที่กำลังถือไข่สีแดงเพลิงขนาดเท่าหัวเด็กเอาไว้แน่น ผิวสัมผัสของเปลือกไข่ร้อนผ่าวจนไอร้อนระอุออกมาตามร่องนิ้ว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญเท่ากับดวงตากลมโตที่กำลังเป็นประกายระยิบระยับด้วยความหิวโหยของลูน่า ลูน่าไม่ได้ชักมือกลับ แต่กลับใช้นิ้วเรียวเล็กเลียริมฝีปากที่เปื้อนเศษคราบเครื่องเทศ "คิน... กลิ่นของมันหอมเหลือเกินครับ หอมเหมือนเนื้อย่างที่คลุกด้วยกลิ่นอายแห่งลาวา ถ้าข้าได้กินเข้าไป พลังเวทในตัวข้าต้องพุ่งพรวดแน่ๆ" "มันไม่ได้มีไว้กินแบบสดๆ ครับลูน่า ถ้าคุณกินเข้าไปตอนนี้ พลังงานที่อัดแน่นเกินไปจะทำให้ร่างกายคุณระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ไปซะก่อน วางมันลงซะ เดี๋ยวผมจะทำเมนูพิเศษให้" ผมพยายามดึงไข่ใบน้อยออกมาอย่างระมัดระวัง แต่ดูเหมือนว่าภูติสาวจอมตะกละจะสติหลุดไปเรียบร้อยแล้ว เธอเริ่มทำท่าทางประหลาดๆ เหมือนกำลังถูกกลิ่นของไข่มังกรสะกดจิต ห้องครัวในตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากสมรภูมิ ข้าวของเครื่องปรุงกระจัดกระจาย กลิ่นเครื่องเทศระดับตำนานอบอวลจนแสบจมูก ลูน่าที่ปกติจะแสนเรียบร้อยและคอยช่วยผมจัดเตรียมวัตถุดิบ กลับกลายเป็นเหมือนเด็กที่เอาแต่ใจจนน่าปวดหัว เธอพยายามจะกระโดดงับไข่ในมือผมให้ได้ "คินขี้งก! แค่ใบเดียวเองนะ! ข้าหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว ดันเจี้ยนชั้นนี้มันมีแต่ฝุ่นกับไอเวทจืดชืด ข้าต้องการรสชาติ... รสชาติที่ทำให้หัวใจข้าเต้นแรง!" เธอประกาศกร้าวพร้อมกับบินวนรอบตัวผมเหมือนแมลงวันหัวเขียวที่กำลังมองหาช่องโหว่ ผมลอบถอนหายใจพลางขยับตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว อาชีพเชฟดันเจี้ยนสอนให้ผมมีสัญชาตญาณไวกว่าฮันเตอร์ทั่วไปหลายเท่า "ถ้าอยากกินของอร่อย ก็ต้องอดทนครับ ผมกำลังเตรียมเมนู ‘ข้าวผัดไข่มังกรลาวาเคลือบทอง’ ให้คุณอยู่ แต่วัตถุดิบนี้ต้องผ่านการรีดพลังออกก่อนถึงจะทานได้ ไม่งั้นคุณได้กลายเป็นภูติย่างไฟแน่ๆ" ลูน่าชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีฟ้าครามของเธอวูบไหวราวกับกำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณดิบในตัว ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ยอมปล่อยมือจากเปลือกไข่ที่ร้อนจัด ผมรีบวางมันลงในหม้อดินเผาพิเศษที่ทำจากหินดูดซับความร้อน เพื่อเริ่มกระบวนการสกัดพลังงานให้คงที่ บรรยากาศในครัวกลับมาเงียบสงัดลงชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงไฟเวทมนตร์ที่เตาเผาปะทุเบาๆ ผมเริ่มลงมือหั่นเนื้อวัวกึ่งเทพที่เตรียมไว้ เนื้อสีแดงเข้มมีลายไขมันแทรกสวยงามดุจงานศิลปะ เสียงมีดกระทบเขียงไม้ดังกังวานเป็นจังหวะที่มั่นคง ผมพยายามสลัดความกังวลออกจากหัว เพราะลูน่าที่หิวโหยแบบผิดปกติในวันนี้มันดูมีลับลมคมในเกินไป "ปกติคุณไม่เคยหิวขนาดนี้ ลูน่า... คุณไปเจออะไรมาที่ชั้นนี้กันแน่?" ผมถามพลางหันไปดูใบหน้าของภูติสาวที่ตอนนี้ดูซีดเผือดลงอย่างน่าประหลาด ลูน่าก้มหน้าลงต่ำ นิ้วเล็กๆ ของเธอหมุนวนปลายผมสีเงินสลวย "ข้า... ข้าได้ยินเสียงครับคิน เสียงร้องไห้ที่ดังมาจากใจกลางของชั้นนี้ มันดึงดูดให้ข้าอยากกินทุกอย่างที่ขวางหน้า ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังพยายามเติมเต็มช่องว่างในดันเจี้ยนแห่งนี้ผ่านตัวข้า" มือของผมหยุดกึก สายตาจ้องเขม็งไปที่รอยแยกบนกำแพงหินที่อยู่หลังเตาปรุงอาหาร ปกติผมไม่เคยสังเกตเห็นมันมาก่อนเลย แต่วันนี้รอยแยกนั้นกลับมีไอสีดำจางๆ ไหลซึมออกมา พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศหายาก ยังไม่ทันที่ผมจะเอ่ยปากถามอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดหน้าห้องครัว มันไม่ใช่ฝีเท้าของมอนสเตอร์ที่โง่เขลา แต่มันหนักแน่นและทรงพลังจนทำให้พื้นหินที่ผมยืนอยู่สั่นไหวเล็กน้อย ลูน่ากระโดดขึ้นมาเกาะไหล่ผมแน่น ร่างของเธอสั่นเทาด้วยความกลัว "คิน... เขามาแล้ว... สิ่งที่ทำให้ข้าหิวโหย สิ่งที่อยู่หลังรอยแยกนั้น..." เงาขนาดใหญ่ทาบทับเข้ามาในห้องครัว แสงไฟจากเตาเผาหรี่ลงจนเกือบดับสนิท กลิ่นหอมของข้าวผัดที่ผมกำลังทำอยู่ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่เย็นเยือก ผมหยิบมีดทำครัวคู่ใจขึ้นมา เตรียมพร้อมสำหรับการปะทะ แต่เมื่อเงาปริศนานั้นก้าวพ้นม่านควันออกมา ดวงตาของผมก็เบิกกว้างจนแทบหลุดจากเบ้า บุคคลตรงหน้าคือชายในชุดเกราะสีดำทมิฬที่คุ้นตา เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากราชาปีศาจกอร์กอน... แต่ในมือของเขากลับถือตะหลิวที่บิดเบี้ยวและใบหน้าของเขากำลังเปื้อนคราบซอสข้าวผัดของผมที่เขาควรจะไม่ได้กินมันมานานแล้ว "เจ้าเชฟ... ข้าว่าข้ายังปรุงไม่เสร็จนะ" ราชาปีศาจเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "และดูเหมือนว่า... ข้าไม่ได้มาคนเดียว" จากรอยแยกมืดมิดหลังกำแพง มีเงามืดอีกนับสิบสายค่อยๆ คืบคลานออกมา พร้อมกับเสียงคำรามที่คุ้นหูแต่น่าสยดสยองกว่าครั้งไหนๆ พวกมันคือเหล่ามอนสเตอร์ระดับบอสที่ถูกยกระดับจนกลายเป็น ‘นักชิมผู้หิวโหย’ และดูเหมือนว่าเมนูไข่มังกรของผมในคืนนี้ จะกลายเป็นมื้ออาหารที่พวกมันหมายปองที่สุดเสียแล้ว ด้วยความเคารพจากใจ พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนครับ