ปฏิเสธด้วยข้าวหน้าเนื้อ

“ถ้าท่านยังไม่ลดดาบลง ผมเกรงว่าเนื้อวากิวระดับตำนานชิ้นนี้จะไหม้จนเสียของนะครับ ท่านกิลด์มาสเตอร์” ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย มือหนึ่งถือตะหลิวเหล็กกล้า อีกมือหนึ่งกำลังตวัดกระทะให้เนื้อวากิวจากมังกรปฐพีคลุกเคล้ากับซอสสูตรลับจนส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วโถงทางเดินดันเจี้ยนชั้นที่ 15 กลิ่นหอมเข้มข้นของไขมันแทรกซึมผ่านอากาศที่เย็นเฉียบ ราวกับจะสยบทุกความขัดแย้งให้หยุดลงตรงหน้าเตาถ่านของผม เบื้องหน้าของผมไม่ใช่ลูกค้าธรรมดา แต่คือ ‘คาร์ลอส’ หัวหน้ากิลด์พยัคฆ์ทมิฬ ผู้มีอำนาจสั่งเป็นสั่งตายฮันเตอร์ทั่วทั้งเขตแดน เขากำลังยืนค้ำหัวผมพร้อมกับลูกสมุนนับสิบที่วางมือบนด้ามดาบ เตรียมพร้อมจะพังร้าน ‘คินคิทเช่น’ ของผมให้ย่อยยับเพียงเพราะผมปฏิเสธที่จะขายข้าวผัดไข่ให้เขาก่อนคิวของราชาปีศาจกอร์กอน “แกคิดว่าอาหารจานเดียวจะช่วยชีวิตแกได้งั้นรึ เจ้าพ่อค้ากระจอก?” คาร์ลอสแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิญญาณระดับ S “ฉันคือคนที่คุมเส้นทางเดินทัพในดันเจี้ยนนี้ ถ้าฉันอยากให้แกหายไป แกก็แค่ธุลีดินใต้รองเท้าเท่านั้น” ผมยิ้มบางๆ ไม่ได้สะทกสะท้าน สายตาเหลือบมอง ‘ลูน่า’ ที่ลอยตัวอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้ตกใจเลยสักนิด กลับกัน เธอใช้ปีกเล็กๆ พัดกลิ่นหอมจากกระทะให้ลอยฟุ้งไปปะทะจมูกของคาร์ลอสมากขึ้นเรื่อยๆ “ธุลีดินอาจจะไร้ค่าครับ แต่ถ้าธุลีดินนั้นรู้วิธีปรุงเนื้อให้ละลายในปากได้โดยไม่ต้องเคี้ยว ผมว่าท่านคงไม่อยากให้มันหายไปหรอกจริงไหมครับ?” ผมพลิกเนื้อชิ้นสุดท้ายลงบนข้าวญี่ปุ่นที่หุงจนขึ้นเงา ราดด้วยซอสคาราเมลโชยุที่เคี่ยวมานานกว่าหกชั่วโมง “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!” คาร์ลอสชักดาบออกมาจนสุดแรง เสียงโลหะกระทบอากาศดังหวีดหวิว แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะฟาดลงมา กลิ่นหอมที่เข้มข้นจนเกือบจะเรียกว่ารุนแรงก็โถมเข้าปะทะประสาทสัมผัสของเขาอย่างจัง เขาชะงัก ดาบที่ควรจะฟันฉับลงบนโต๊ะไม้กลับค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ คาร์ลอสกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แววตาที่เคียดแค้นเปลี่ยนเป็นสับสนและโหยหาอย่างปิดไม่มิด “นี่มัน… กลิ่นอะไรกัน?” เสียงของเขาแผ่วลง ความดุดันหายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่ “ข้าวหน้าเนื้อวากิวซอสสูตรพิเศษครับ” ผมวางชามกระเบื้องเคลือบลงบนเคาน์เตอร์ไม้ด้วยท่าทีสงบนิ่ง “ผมไม่ได้ปฏิเสธที่จะขายให้ท่านเพราะผมถือตัว แต่เพราะเนื้อส่วนนี้มีจำกัดและผมรับปากลูกค้าท่านอื่นไว้แล้ว แต่ถ้าท่านอดใจรอไม่ได้ ผมก็มี ‘ของแถม’ ให้เล็กน้อย เพื่อเป็นการขออภัยที่ทำให้ต้องรอนาน” ผมคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่จานเล็กๆ แล้วเลื่อนไปข้างหน้า ลูน่ากระซิบข้างหูผมเบาๆ “คิน เจ้าหมอนี่มันไม่ได้มาดีหรอกนะ ระวังตัวด้วย” ผมพยักหน้าเล็กน้อยให้เธอรู้ว่าผมเข้าใจดี ฮันเตอร์ระดับกิลด์มาสเตอร์ไม่ได้มาหาเรื่องแค่เพราะเรื่องคิวอาหาร แต่พวกเขากำลังหาข้ออ้างที่จะ ‘ยึด’ ร้านของผมไปเป็นของส่วนตัว เพื่อที่จะได้ครอบครองเมนูที่ช่วยเพิ่มพลังให้ราชาปีศาจกอร์กอนจนแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ คาร์ลอสหยิบตะเกียบด้วยมือที่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาคีบเนื้อชิ้นนั้นเข้าปากทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ร่างกายที่เคยเกร็งขึงผ่อนคลายลงราวกับถูกปลดปล่อยจากโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น กลิ่นหอมของเนื้อที่ผ่านการย่างด้วยไฟจากมังกรผสมผสานกับความหวานเค็มของซอสแทรกซึมไปทั่วทุกรูขุมขน “อึก... รสชาติแบบนี้...” คาร์ลอสพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าอย่างลืมตัว “มันเหมือนกับ... ความทรงจำในวัยเด็กที่ฉันลืมไปแล้ว” ผมกอดอกพิงเคาน์เตอร์ “อาหารไม่ใช่แค่พลังงานครับท่านกิลด์มาสเตอร์ แต่มันคือการเตือนสติว่าก่อนที่จะกลายเป็นคนที่ไล่เข่นฆ่าคนอื่นเพื่ออำนาจ ท่านเคยเป็นคนที่มีความสุขกับการกินข้าวหนึ่งมื้อมากแค่ไหน” บรรยากาศรอบๆ เปลี่ยนไปทันที ลูกสมุนของคาร์ลอสที่ถืออาวุธอยู่ต่างลดระดับลง พวกเขาจ้องมองมาที่จานเนื้อด้วยสายตาหิวโหย ความกดดันมหาศาลที่คาร์ลอสปล่อยออกมาเมื่อครู่จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบงันที่มีเสียงฟู่ของกระทะเป็นฉากหลัง “แก... แกทำอะไรกับเนื้อนี่กันแน่?” คาร์ลอสเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากนักล่า เป็นเพียงชายที่หลงรักในรสชาติอาหาร “ผมแค่ใส่ ‘ความจริงใจ’ ลงไปครับ” ผมตอบพลางยิ้ม “และถ้าท่านชอบ ผมก็พร้อมจะปรุงให้ท่านอีก ในฐานะลูกค้า ไม่ใช่กิลด์มาสเตอร์ที่มาพร้อมกับดาบ” ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลาย ลูน่าที่เงียบอยู่นานก็ตัวสั่นเทา เธอขยับมาเกาะไหล่ผมแน่น ปีกของเธอหรี่ลงด้วยความตื่นตระหนก ผมขมวดคิ้วสงสัย ก่อนจะสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้นใต้ฝ่าเท้า มันไม่ใช่การสั่นสะเทือนจากฝีเท้าของมอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือการบิดเบี้ยวของมิติ “คิน... ดูนั่น...” ลูน่าชี้ไปยังทางเข้าดันเจี้ยนที่อยู่ด้านหลังคาร์ลอส ม่านหมอกสีดำมืดมิดปรากฏขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีเงินยวบยาบราวกับของเหลวจะก้าวออกมา ใบหน้าภายใต้หน้ากากเหล็กนั้นยิ้มกว้าง แต่มันคือรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบ คาร์ลอสที่เพิ่งจะดื่มด่ำกับข้าวหน้าเนื้อถึงกับวางตะเกียบลงทันที สีหน้าของเขามีแต่ความหวาดกลัวอย่างสุดขีดเมื่อเห็นผู้มาเยือนคนใหม่ “นึกว่าจะไม่ได้ทานข้าวหน้าเนื้อซะแล้ว” เสียงทุ้มต่ำและกังวานดังก้องไปทั่วโถง “เจ้าพ่อค้า... เจ้ากล้าดียังไงถึงทำอาหารให้ ‘สุนัขรับใช้’ ของข้ากินก่อนข้าล่ะ?” ราชาปีศาจกอร์กอนไม่ได้มาคนเดียว เขามาพร้อมกับกองทัพเงาที่ปิดล้อมร้านของผมไว้ทุกทิศทาง และดูเหมือนว่ามื้อเที่ยงวันนี้... จะกลายเป็นมื้อที่ไม่มีใครได้กลับออกไปง่ายๆ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ! ด้วยความเคารพจากใจ พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนครับ