กิลด์พ่อค้าพยายามซื้อร้าน

"วางจานลงเดี๋ยวนี้ครับท่านกอร์กอน... แล้วมองหน้าผม" คำพูดของผมไม่ได้ดูเหมือนคำขอร้อง แต่เป็นคำสั่งที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น คินในตอนนี้ไม่ใช่พ่อค้าอาหารร่าเริงที่เอาแต่ยิ้มแย้มเหมือนทุกครั้ง ผมกอดอกพิงเคาน์เตอร์ไม้ที่คราบน้ำมันของมอนสเตอร์ยังเช็ดไม่ออกดี สายตาของผมจ้องมองไปยังเงาทมิฬที่กำลังขยายตัวเบื้องหลังราชาปีศาจกอร์กอน แรงกดดันระดับที่ทำให้ชั้นหินของดันเจี้ยนสั่นสะเทือนกำลังถาโถมเข้ามา กอร์กอนหยุดมือที่กำลังตักข้าวผัดไข่เข้าปาก เขาหันขวับมามองผมด้วยดวงตาสีเลือดที่ฉายแววไม่พอใจ ก่อนจะส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ "เจ้ากล้าสั่งข้าหรือ พ่อค้า?" กอร์กอนเคี้ยวอาหารจนแก้มตุ่ย "ข้าบอกเจ้าแล้วไงว่าพวกมันกำลังมา กลิ่นหอมของเครื่องเทศที่เจ้าใส่ในจานนี้... มันรุนแรงพอจะปลุกปีศาจที่หลับใหลในชั้นลึกให้ตื่นขึ้นมาได้เลยนะ" "แล้วท่านจะยอมให้มื้ออาหารที่ท่านโปรดปรานต้องจบลงเพราะพวกสวะจากชั้นลึกงั้นหรือครับ?" ผมแค่นยิ้ม หยิบมีดเชฟเล่มโปรดขึ้นมาลับกับหินลับมีดจนเกิดเสียงแหลมบาดหู ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะก็ดังแทรกเข้ามาในโถงดันเจี้ยน ประตูเหล็กกล้าที่ผมติดตั้งไว้ถูกผลักออกอย่างถือวิสาสะ กลุ่มคนในชุดคลุมสีทองอร่ามที่มีตราสัญลักษณ์ 'ตราชั่งทองคำ' ประทับเด่นหราเดินเข้ามาโดยไม่สนแม้แต่เงาทมิฬที่กำลังก่อตัว "ร้านอาหารเล็กๆ ที่ขายของแปลกประหลาดในรอยแยกของดันเจี้ยน... ที่นี่สินะ ที่ทำเอากิลด์นักผจญภัยปั่นป่วนไปทั่ว" ชายวัยกลางคนสวมแว่นตาเลนส์เดียวเดินนำหน้า เขาไม่ได้มีแววตากลัวเกรงต่อกอร์กอนแม้แต่น้อย ราวกับมองว่าทุกอย่างในห้องนี้เป็นเพียงสินค้าที่ตีราคาได้ ลูน่าที่ซ่อนตัวอยู่หลังเคาน์เตอร์ขยับตัวมาใกล้ผม มือเล็กๆ ของเธอสั่นน้อยๆ เธอพึมพำผ่านกระแสจิต "คิน... กิลด์พ่อค้า 'โกลเด้นสเกล' พวกมันไม่มาดีแน่ พวกมันคุมเส้นทางขนส่งวัตถุดิบเถื่อนทั้งหมดในเขตนี้" ผมวางมีดลงแล้วปัดเศษแป้งบนผ้ากันเปื้อนอย่างใจเย็น "ยินดีต้อนรับครับ... แต่ต้องขออภัยที่วันนี้ร้านของเราอาจจะปิดเร็วกว่ากำหนด รบกวนท่านลูกค้าเชิญออกไปก่อนจะเกิดเรื่องน่าปวดหัวนะครับ" ชายผู้นำกิลด์หัวเราะร่า เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ลูกน้องด้านหลังก็วางหีบไม้ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ของผม เสียงเหรียญทองกระทบกันดังก้องไปทั่วห้อง "อย่าได้เสียมารยาทไปเลยพ่อค้า" เขากล่าวพลางจัดปกเสื้อ "ข้าชื่อ 'มาร์คัส' รองหัวหน้ากิลด์โกลเด้นสเกล เราไม่ได้มาเพื่อกินข้าว... เรามาเพื่อซื้อกิจการและสูตรอาหารทั้งหมดของเจ้า รวมถึงวัตถุดิบที่เจ้าใช้ทำอาหารให้เจ้าปีศาจตนนี้ด้วย" บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปทันที ราชาปีศาจกอร์กอนหยุดกินข้าว เขาวางช้อนลงช้าๆ พลางหันไปมองมาร์คัสด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร "เจ้ากำลังบอกว่า... จะมาแย่งมื้ออาหารของข้าไปงั้นรึ?" "สูตรอาหารพวกนี้ทำเงินมหาศาลเกินกว่าที่จะอยู่ในมือของนักผจญภัยระดับล่างอย่างเจ้า" มาร์คัสไม่สนใจกอร์กอน เขาก้มลงมากระซิบที่หน้าเคาน์เตอร์ "ข้าให้เจ้าสิบเท่าของกำไรรายวันในหนึ่งปี... หรือไม่... ก็ให้เจ้าหายไปจากดันเจี้ยนนี้เสียตอนนี้เลย เลือกว่าจะเอาเงินไปนอนกอด หรือจะเอาชีวิตไปถมดินในรอยแยก" ผมเงยหน้าขึ้น สบตากับมาร์คัสตรงๆ แววตาของผมที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว "คุณมาร์คัสครับ... คุณรู้ไหมว่าทำไมกอร์กอนถึงยอมนั่งกินข้าวที่นี่อย่างสงบ?" มาร์คัสเลิกคิ้ว "เพราะฝีมือเจ้ามันอร่อย?" "ไม่ใช่ครับ" ผมยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำให้กอร์กอนถึงกับถอยกรูด "เป็นเพราะเขารู้ว่าถ้าทำลายร้านนี้ไป เขาก็จะไม่ได้กินของอร่อยอีกตลอดชีวิต... และคุณกำลังพยายามพรากสิทธิพิเศษนั้นไปจากเขาทั้งที่เขากำลังหิวอยู่พอดี" เงาทมิฬที่กอร์กอนเตือนไว้เมื่อครู่ขยายตัวจนเกือบเต็มเพดาน มันไม่ใช่เงามืดธรรมดา แต่เป็นตัวตนที่ทรงพลังและหิวโหยยิ่งกว่าเดิม มาร์คัสหน้าถอดสีเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากด้านหลัง "นี่... นี่มันตัวอะไรกัน!" "แขกที่ไม่ได้รับเชิญไงครับ" ผมหยิบจานข้าวผัดไข่ที่ยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่งขึ้นมา แล้วดีดนิ้วเบาๆ "ลูน่า... เตรียมเตาไฟให้พร้อม วันนี้เรามีเมนูพิเศษสำหรับแขกวีไอพีที่กำลังจะเข้ามา... 'เนื้อตุ๋นไวน์แดงสูตรพญามาร'" ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปถึงขั้นนองเลือด เสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาดก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดของร้าน แสงไฟในร้านกระพริบถี่ๆ จนดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนที่ชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาจะปรากฏตัวขึ้นกลางวงล้อม เขายกมือขึ้นห้ามทุกคน ก่อนจะมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "ใจเย็นก่อนพ่อค้า... ข้าไม่ได้มาเพื่อซื้อร้านเจ้าหรอกนะ แต่ข้ามาเพื่อบอกว่า สิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาน่ะ... ไม่ใช่ศัตรูของเจ้า" ชายผู้นั้นเว้นจังหวะ ก่อนจะชี้ไปยังเงาทมิฬที่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนรูปร่างเป็นหญิงสาวในชุดเกราะที่แตกสลาย "แต่มันคือภรรยาของราชาปีศาจตนนี้... และเธอไม่ได้มาเพื่อกินข้าวหรอกนะ เธอมาเพื่อทวงคืน 'หัวใจ' ที่เจ้าแอบเอาไปซ่อนไว้ในสูตรอาหารนี้ต่างหาก!" ผมชะงักไปทันที เมื่อกอร์กอนหันไปมองหญิงสาวคนนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ในขณะที่มาร์คัสและลูกน้องกิลด์ต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นจริง หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับรสชาติที่เข้มข้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!