วัตถุดิบระดับแรร์

"ข้าถามเจ้าอีกครั้ง... ในข้าวผัดจานนั้น เจ้าใส่อะไรลงไป?" เสียงทุ้มต่ำของราชาปีศาจกอร์กอนดังกังวานสั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง บรรยากาศรอบข้างที่ควรจะเป็นสมรภูมิรบระหว่างเขากับแม่ทัพไร้เงากลับกลายเป็นความเงียบเชียบที่ชวนอึดอัด กลิ่นหอมฟุ้งของไข่คั่วกระทะเหล็กยังคงอบอวลไปทั่วพื้นที่ แม้แต่เศษซากของเหล่าทหารที่เพิ่งถูกกวาดล้างไปเมื่อครู่ยังดูไร้ความหมายเมื่อเทียบกับควันฉุยที่ลอยขึ้นจากจานในมือผม ผมหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผม พยายามรักษามาดเชฟผู้สงบนิ่งไว้ให้มั่นที่สุด แม้ในใจจะกำลังกรีดร้องว่านี่คือมอนสเตอร์ระดับบอสที่ฆ่าคนมานับล้านก็ตาม "มันก็แค่ข้าวผัดไข่ธรรมดาครับท่านราชา" ผมตอบพลางตักข้าวคำเล็กเข้าปาก ทำเป็นเมินสายตาอาฆาตปนหิวกระหายของชายตรงหน้า "แต่ถ้าท่านอยากทราบส่วนผสมพิเศษล่ะก็... ผมว่าเราควรหาที่นั่งคุยกันแบบลูกค้าน่าจะดีกว่านะครับ" แม่ทัพไร้เงาที่ยืนอยู่ข้างๆ ชักดาบออกมาจนเกิดเสียงเสียดสีของโลหะ "บังอาจ! เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ กล้าดียังไงมาต่อรองกับท่านราชา!" กอร์กอนยกมือขึ้นปรามแม่ทัพของเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นประกายแปลกประหลาด เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ผมจนได้กลิ่นไอความตายที่แผ่ออกมาจากร่างกายกำยำนั้น "ธรรมดาหรือ? กลิ่นที่เตะจมูกข้ามันบอกว่านี่คือเนื้อมังกรเพลิงดาราที่ถูกหมักด้วยน้ำผึ้งจากดอกไม้ปีศาจ... เจ้าช่างมีรสนิยมที่ไม่เลวเลยนะ พ่อค้า" ลูน่าที่ซ่อนตัวอยู่หลังผมแอบสะกิดเอวผมเบาๆ "คิน... ถ้าหมอนี่รู้ว่าเราลอบล่ามอนสเตอร์ระดับเทพมาทำอาหารล่ะก็ หัวพวกเราหลุดจากบ่าแน่" ผมยิ้มรับด้วยความใจเย็น ผมรู้ดีว่านี่คือเดิมพันที่สูงที่สุดในชีวิตการเป็นเชฟดันเจี้ยน ราชาปีศาจไม่ได้สนใจชัยชนะในสงครามอีกต่อไป เขาสนใจเพียงแค่รสสัมผัสที่จานข้าวผัดจานนี้มอบให้ "ถ้าท่านถูกใจ ผมยังมีของดีกว่านี้ครับ" ผมขยับกระเป๋ามิติที่ข้างเอว "วันนี้ผมมี 'สเต็กวัวกระทิงคลั่งสายฟ้า' ที่ล่ามาจากชั้น 45 เนื้อสดๆ ติดมันลายหินอ่อนที่ละลายในปากทันทีที่สัมผัสลิ้น ถ้าท่านยอมวางดาบและเปลี่ยนมาเป็นแขกวีไอพีของผมแทนการเป็นคู่ศัตรู... ผมจะทำให้ท่านลืมความหิวโหยไปตลอดกาล" กอร์กอนหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะดังก้องจนเพดานดันเจี้ยนร่วงกราวลงมา "เจ้ากล้าท้าทายราชาปีศาจด้วยอาหารงั้นรึ? น่าสนใจ... ถ้างั้นข้าขอทดสอบฝีมือเจ้าหน่อย หากสเต็กจานนั้นไม่อร่อยถึงขั้นทำให้ข้าลืมความโกรธแค้นได้ ข้าจะเปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็นวัตถุดิบในหม้อต้มแทน!" ผมไม่รอช้า หยิบกระทะเหล็กคู่ใจออกมาจากมิติ ก่อไฟด้วยเวทมนตร์ธาตุไฟขั้นสูงที่ผมปรับแต่งเองให้มีความร้อนสม่ำเสมอ แผ่นเนื้อขนาดเท่าฝ่ามือถูกวางลงบนกระทะที่ร้อนจัด เสียง *ฉ่า* ดังสนั่นพร้อมกลิ่นหอมฟุ้งที่ทำเอาแม่ทัพไร้เงาต้องกลืนน้ำลาย การทำสเต็กระดับนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของไฟ แต่มันคือศาสตร์ของการควบคุมเวลา ผมใช้มีดสั้นแกะสลักลวดลายลงบนผิวเนื้อเพื่อให้ความร้อนซึมลึกถึงแกนกลาง ลูน่าคอยส่งเครื่องเทศหายากที่ขโมยมาจากสวนสมุนไพรของบอสชั้นล่างมาให้ ผมโรยมันลงไปพร้อมกับเนยละลายสีทอง "จ้องมองดูนะครับท่านราชา นี่คือจังหวะที่เนื้อกำลังเปลี่ยนผ่านจากวัตถุดิบธรรมดา ไปสู่ศิลปะที่ไม่มีใครในโลกนี้เคยลิ้มลอง" ผมพลิกเนื้อด้วยความชำนาญ พื้นผิวภายนอกกลายเป็นสีน้ำตาลเข้มกรอบเกรียม แต่ภายในยังคงความนุ่มฉ่ำของเลือดมอนสเตอร์ชั้นสูง เมื่อวางลงบนจานหิน ผมราดด้วยซอสสูตรลับที่เคี่ยวจากกระดูกมังกรและน้ำหมักผลไม้ป่า กอร์กอนยื่นมือหนาหยาบกร้านหยิบสเต็กขึ้นมากินทั้งชิ้น เขาเคี้ยวช้าๆ ดวงตาสีโลหิตเบิกกว้างขึ้น รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาลดทอนลงจนแม่ทัพไร้เงาถึงกับหน้าซีด "ไม่เลว... รสชาติของความเกลียดชังที่แปรเปลี่ยนเป็นความหวานละมุน เจ้าทำได้ยังไง?" ราชาปีศาจพึมพำขณะที่ลิ้มรสเนื้อที่ละลายในปาก ผมยิ้มกว้าง "เพราะผมไม่เคยปรุงอาหารให้มอนสเตอร์ครับท่านราชา ผมปรุงให้ลูกค้าที่หิวโหยเสมอ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ความผิดปกติก็เกิดขึ้น เงาใต้เท้าของกอร์กอนเริ่มบิดเบี้ยวและขยายตัวอย่างผิดธรรมชาติ เสียงกระซิบที่เย็นเยียบเหมือนงูเลื้อยดังขึ้นจากความมืดมิดในมุมอับของดันเจี้ยน กอร์กอนชะงักมือที่กำลังถือมีด หน้าตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความสุนทรีย์พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจนน่ากลัว "เจ้าไม่ได้เรียกมาแค่ข้าสินะ... พ่อค้า" กอร์กอนมองไปที่เงาที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่างของใครบางคนที่สูงใหญ่และอำมหิตยิ่งกว่าเขาเสียอีก "พวกมันตามกลิ่นอาหารของเจ้ามา... กลิ่นที่ดึงดูดหายนะที่แท้จริงให้มาเยือนดันเจี้ยนแห่งนี้" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในครัวที่อันตรายที่สุดในโลกนะครับ หวังว่าเมนูในวันนี้จะถูกใจทุกท่านครับ