โฮสต์ร้านอาหารในโซนอันตราย

"เมนูนี้... แกเป็นคนเขียนมันขึ้นมาใช่ไหม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำดุจเสียงหินบดกันของร่างเงาเบื้องหน้าสั่นประสาทจนผมรู้สึกได้ถึงเม็ดเหงื่อที่ซึมออกมาตามไรผม กลิ่นอายความตายที่แผ่ออกมาจากตัวมันรุนแรงเสียจนอากาศรอบกายดูจะหนักอึ้งและบิดเบี้ยวไปหมด ผมยืนนิ่ง มือที่ถือตะหลิวเหล็กกล้ากำแน่นจนขึ้นข้อขาว ลูน่าที่เกาะอยู่บนไหล่ผมสั่นงันงกจนขนปุยๆ ของเธอพองฟู ผมสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเรียกสติกลับมาด้วยสัญชาตญาณพ่อค้าที่ไม่เคยยอมสยบให้กับความกลัว "ใช่ครับ ผมเป็นคนเขียนเอง... และถ้าท่านอ่านมันจนจบ ท่านจะทราบว่ามันไม่ใช่แค่กระดาษเปล่า แต่มันคือคำสัญญาที่ผมให้กับนักชิมทุกคนที่ก้าวเข้ามาในร้านนี้" ร่างเงาในชุดคลุมสีดำสนิทขยับตัวช้าๆ แสงสลัวจากคริสตัลในดันเจี้ยนชั้นที่ 42 สะท้อนกับผิวโลหะของอาวุธที่พาดอยู่ข้างกายมัน มือที่เหี่ยวแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งกรังของมันค่อยๆ เปิดสมุดเมนูที่ดูเก่าคร่ำคร่าเล่มนั้นออก สายตาของมันจ้องมองตัวอักษรลายมือผมราวกับจะอ่านกินเข้าไปในใจ "ข้าวผัดไข่... ที่มีราคาแพงกว่าชีวิตของนักผจญภัยทั่วไปสามเท่าเนี่ยนะ? เจ้ากล้ามากนะมนุษย์ ที่มาเปิดร้านค้าขายความหิวโหยในถิ่นที่แม้แต่ลมหายใจยังถูกตีค่าเป็นอาวุธ" "ความหิวโหยไม่เคยเลือกที่รักมักที่ชังหรอกครับท่าน" ผมสวนกลับทันควัน พยายามฉีกยิ้มที่ดูมั่นใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ขาจะเริ่มสั่น "ต่อให้เป็นราชาปีศาจ หรือจะเป็นอสูรที่โหดร้ายที่สุดในชั้นนี้ ทุกคนก็ต้องกิน และถ้าจะกินทั้งที... ทำไมไม่กินอะไรที่ทำให้หัวใจพองโตบ้างล่ะครับ?" เงาร่างนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง มันเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานที่วาวโรจน์อยู่ใต้ฮู้ด ก่อนจะแค่นหัวเราะเสียงแหลมสูง "น่าสนใจ... งั้นข้าจะให้โอกาสเจ้าได้พิสูจน์วาจา ในเมื่อเจ้าอยากเปิดร้านในเขตแดนของข้านัก ก็จงแสดงให้เห็นว่าไอ้ข้าวผัดไข่จานนี้น่ะ มันคุ้มค่ากับการที่ข้าจะปล่อยให้เจ้ามีชีวิตรอดไปจนถึงรุ่งเช้าหรือไม่" ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ทิ้งให้ผมและลูน่ายืนงงอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของวิหารโบราณที่ตอนนี้กลายเป็นครัวชั่วคราวของผม "คิน... เจ้าบ้าไปแล้วหรือเปล่า?" ลูน่ากระซิบเสียงสั่น เธอบินลงมาเกาะที่ขอบกระทะเหล็ก "นั่นมันแม่ทัพไร้เงา! ระดับความอันตรายพอๆ กับราชาปีศาจกอร์กอนเลยนะ! แล้วดูวัตถุดิบที่เรามีสิ มีแค่ 'ไข่อสูรเพลิง' กับ 'ข้าวสารดันเจี้ยน' ที่เหลืออยู่แค่หยิบมือเนี่ยนะ!" ผมหัวเราะเบาๆ พลางหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาผูกไว้ที่เอว "ลูน่า เธอจำไม่ได้เหรอว่าเสน่ห์ของการเป็นพ่อค้าในดันเจี้ยนคืออะไร? คือการเปลี่ยน 'วิกฤต' ให้กลายเป็น 'กลิ่นหอม' ยังไงล่ะ" ผมเริ่มจุดไฟในเตาแบบพกพา เปลวไฟสีน้ำเงินที่เกิดจากมานาบริสุทธิ์เริ่มลุกโชน กระทะเหล็กที่ผมตีขึ้นเองได้รับความร้อนจนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแดง ผมโยนก้อนไขมันมอนสเตอร์ลงไปจนละลายกลายเป็นน้ำมันใสกลิ่นหอมฟุ้ง ตามด้วยไข่อสูรเพลิงที่ตอกลงไป เสียง 'ซู่!' ดังสนั่นประสานกับกลิ่นหอมหวนที่ขยายตัวไปทั่วโถงวิหารที่มืดมิด บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด เสียงคำรามของมอนสเตอร์ระดับต่ำที่เคยก้องอยู่ภายนอกเงียบหายไป ราวกับว่าพวกมันเองก็กำลังรอคอยที่จะดมกลิ่นจากจานอาหารตรงหน้า "ความลับของการผัดข้าวไม่ใช่แค่การใช้ไฟแรง" ผมสอนลูน่าขณะที่สะบัดตะหลิวอย่างคล่องแคล่ว เมล็ดข้าวสีทองเด้งตัวอยู่ในอากาศราวกับมีชีวิต "แต่มันคือการทำให้ทุกเมล็ดข้าวได้สัมผัสกับจิตวิญญาณของวัตถุดิบ... เอาล่ะ เติมเครื่องเทศสูตรพิเศษที่เก็บได้จากชั้น 30 ลงไปเลย!" ลูน่ารีบโรยผงเครื่องเทศสีม่วงลงไป กลิ่นหอมที่ทรงพลังราวกับเวทมนตร์ระดับสูงตลบอบอวลไปทั่ว ราวกับว่าใครก็ตามที่ได้กลิ่นนี้จะต้องยอมก้มหัวให้กับความหิวโหยของตนเอง ในขณะที่ผมกำลังจะตักข้าวผัดลงจาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดของระเบียงวิหาร ไม่ใช่คนเดียว... แต่เป็นเสียงฝีเท้าของทหารนับสิบที่เดินเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง แม่ทัพไร้เงาขยับตัวก้าวออกมาจากเงามืดอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้มาตัวเปล่า แต่มันมาพร้อมกับกองทัพอสูรที่ดูหิวโซ แต่ทว่าในดวงตาของพวกมันกลับไม่มีเจตนาฆ่าฟัน มีเพียงความปรารถนาเดียวที่ฉายชัดอยู่ในแววตา... นั่นคือความต้องการที่จะได้ลิ้มลองสิ่งที่ผมเพิ่งทำเสร็จ "กลิ่นนี้..." แม่ทัพไร้เงาสูดลมหายใจลึก "มันไม่ใช่แค่ข้าวผัด แต่มันมีกลิ่นอายของ 'อิสรภาพ' ซ่อนอยู่ด้วย" ผมวางจานข้าวผัดไข่ลงบนโต๊ะหินที่ตั้งอยู่กลางโถง "เชิญครับท่าน การบริการของเราไม่มีอภิสิทธิ์ชน ทุกคนในร้านนี้มีค่าเท่าเทียมกัน... ถ้าจ่ายด้วยสิ่งที่คู่ควรพอ" ทันใดนั้นเอง ผนังด้านหลังของโถงวิหารที่ดูมั่นคงกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนหินร่วงกราวลงมา กระแสมานาประหลาดพุ่งทะลุเข้ามาจากกำแพงด้านหลัง ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ทรงพลังกว่าแม่ทัพไร้เงากำลังพยายามพังประตูเข้ามา ท่ามกลางฝุ่นควันและแรงอัดอากาศ ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะสีทองอร่ามที่คุ้นตาเดินฝ่าเข้ามา เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่จานข้าวผัดบนโต๊ะ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาทุกคนในโถงต้องหยุดหายใจ "ของข้า... ข้าได้ยินข่าวว่ามีพ่อค้าที่กล้าหาญมาเปิดร้านในเขตที่อันตรายที่สุด และดูเหมือนว่าเจ้ากำลังจะทำอาหารจานโปรดของข้าโดยไม่ได้รับอนุญาตนะ... พ่อค้า" นั่นคือราชาปีศาจกอร์กอน เขายืนอยู่ตรงนั้น แววตาของเขาไม่ได้มองที่ศัตรูอย่างแม่ทัพไร้เงาแม้แต่น้อย แต่จ้องเขม็งมาที่ผมและข้าวผัดจานนั้นอย่างไม่วางตา! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!