ลูน่า ภูติจอมเขมือบ

“หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าแกกล้าตักข้าวผัดคำสุดท้ายเข้าปาก ฉันจะใช้ดาบอาบเลือดนี่ฟันหัวแกให้ขาดเป็นสองท่อน!” เสียงแหลมเล็กแต่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตดังขึ้นจากมุมมืดของร้าน ราชาปีศาจกอร์กอนที่กำลังใช้ช้อนคันโตตักข้าวผัดไข่เข้าปากชะงักกึก ดวงตาสีเพลิงของมันตวัดมองไปยังร่างเล็กจ้อยที่ยืนอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ ร่างนั้นคือเด็กสาวที่มีปีกผีเสื้อโปร่งแสงสั่นระริกอยู่ด้านหลัง ผิวขาวจัดตัดกับเส้นผมสีเงินยวงที่ดูคล้ายแสงจันทร์ในคืนวันเพ็ญ ทว่าสายตาของเธอกลับจับจ้องเพียงจานอาหารบนโต๊ะด้วยความหิวกระหายไม่ต่างจากสัตว์ป่า “เจ้าเป็นใคร ภูติชั้นต่ำ? กล้าดีอย่างไรมาขู่ราชาปีศาจเช่นข้า” กอร์กอนเค้นเสียงต่ำ แรงกดดันมหาศาลจากระดับเลเวลที่สูงลิ่วแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างสั่นไหว ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะวางตะหลิวลงบนเตาแล้วก้าวเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งสอง “ใจเย็นๆ กันก่อนครับท่านกอร์กอน ส่วนคุณ... จะเป็นใครผมไม่ทราบ แต่การขู่ลูกค้าของผมเนี่ย ไม่ใช่วิธีสมัครงานที่ดีเลยนะครับ” เด็กสาวหันขวับมามองผม แววตาที่เคยมุ่งมั่นเปลี่ยนเป็นความฉงน “สมัครงาน? ข้าไม่ได้มาเพื่อทำงาน ข้ามาเพื่อ 'ชิม' กลิ่นหอมของเครื่องเทศนั่นมันยั่วยวนจนวิญญาณข้าแทบหลุดออกจากร่าง!” เธอกระโดดพรวดลงมาบนโต๊ะไม้ขัดเงา กลิ่นอายของดันเจี้ยนชั้นลึกที่ติดตัวเธอมาทำให้ผมต้องหรี่ตาลง นี่ไม่ใช่ภูติธรรมดาแน่นอน พลังงานเวทที่ไหลเวียนในตัวเธอเข้มข้นถึงขนาดที่สามารถดึงดูดมอนสเตอร์ระดับสูงได้ในรัศมีหลายกิโลเมตร “ชื่ออะไรครับ?” ผมถามพลางหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดคราบซอสบนเคาน์เตอร์ “ลูน่า... พวกคนแคระในเหมืองร้างเรียกข้าว่า 'ภูติจอมเขมือบ'” เธอตอบพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาสีอเมทิสต์จับจ้องช้อนในมือราชาปีศาจไม่วางตา “และถ้าเจ้าไม่แบ่งข้าวผัดนั่นมาให้ข้า ข้าจะสาปให้ทุกเมนูที่เจ้าทำในอนาคตมีรสชาติเหมือนขี้เถ้ามังกร!” ราชาปีศาจหัวเราะร่าด้วยความสะใจ “ฮ่าๆๆ! ดูสิไอ้พ่อค้า ฝีมือของเจ้ามันร้ายกาจขนาดที่ภูติระดับตำนานยังต้องยอมสยบ ต่อให้ข้ากินจนหมด ข้าก็มั่นใจว่ามันจะไม่มีวันรสชาติห่วยแตกหรอก!” “ท่านกอร์กอนครับ ถ้าท่านยังไม่หยุดยั่วโมโหแขกของผม ผมจะงดเสิร์ฟของหวานพิเศษที่เตรียมไว้ให้ในมื้อถัดไปนะครับ” ได้ผลชะงัด ราชาปีศาจรีบปิดปากสนิท ก่อนจะยอมเลื่อนจานที่เหลือเพียงเศษข้าวเล็กน้อยไปทางเด็กสาว ลูน่าตาเป็นประกาย เธอคว้าช้อนเล็กๆ ของตัวเองออกมาจากช่องว่างมิติ แล้วจัดการกวาดเศษข้าวนั้นเข้าปากอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอเคลิบเคลิ้มราวกับเพิ่งได้ขึ้นสวรรค์ “อร่อย... อร่อยเหลือเกิน! รสชาติของไข่ที่เคลือบด้วยพลังเวทจากเปลวไฟของดันเจี้ยนชั้นห้า มันช่างกลมกล่อมจนข้าบรรยายไม่ถูก” เธออุทานออกมาเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันของร้าน ผมมองดูภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ ในใจเริ่มวางแผนการบางอย่างไว้แล้ว การมีคนช่วยตรวจสอบวัตถุดิบมอนสเตอร์ที่อันตรายนั้นเป็นสิ่งที่ผมต้องการมาตลอด ยิ่งไปกว่านั้น ภูติที่มีสัมผัสไวต่อรสชาติและพลังเวทแบบลูน่า คือพนักงานในฝันของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนอย่างผมเลยทีเดียว “สนใจมาทำงานที่นี่ไหมครับ ลูน่า?” ผมเอ่ยทำลายความเงียบ ลูน่าชะงัก เธอมองผมด้วยสายตาเคลือบแคลง “ทำงาน? ข้าเป็นถึงภูติชั้นสูง ทำไมต้องมาเป็นลูกจ้างให้มนุษย์ที่เอาแต่ทำอาหาร” “ก็เพราะว่า...” ผมขยับเข้าไปใกล้ ลดเสียงลงจนเหลือเพียงกระซิบ “ในโกดังหลังร้าน ผมมีวัตถุดิบระดับตำนานที่ยังไม่มีใครรู้วิธีปรุง ถ้าคุณมาเป็นผู้ช่วยผม คุณจะได้เป็นคนแรกที่ได้ลิ้มรสผลงานชิ้นเอกของผมทุกจาน และผมสัญญาว่า จะไม่มีวันให้คุณต้องอดอยากอีกเลย” ลูน่านิ่งไป เธอเงียบอยู่นานราวกับกำลังต่อสู้กับความคิดตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของเธอเปลี่ยนจากความดุร้ายเป็นความดื้อรั้นที่ซ่อนความอ่อนไหวไว้ “แค่ข้าเป็นคนชิม? ไม่มีข้อแม้เพิ่ม?” “และช่วยตรวจสอบว่ามอนสเตอร์ตัวไหนกินได้หรือไม่ได้ครับ” ผมยิ้มกว้าง “ตกลงไหมครับ?” ลูน่าถอนหายใจยาว ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “ก็ได้... แต่ถ้าเจ้าทำอาหารไม่อร่อย ข้าจะกินเจ้าแทนข้าวผัดนั่น!” ข้อตกลงถือเป็นอันเสร็จสิ้น ผมรู้สึกว่าชีวิตการเป็นพ่อค้าในดันเจี้ยนของผมกำลังจะเข้าสู่ช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นที่สุด แต่ทว่า ทันใดนั้นบรรยากาศในร้านก็เปลี่ยนไป แรงกดดันที่มหาศาลยิ่งกว่าราชาปีศาจแผ่กระจายไปทั่วร้านจนแก้วน้ำบนโต๊ะสั่นระริก ราชาปีศาจกอร์กอนลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก มันหันไปทางประตูร้านที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ “คิน... เจ้าทำอะไรลงไป! ทำไมถึงตกลงทำสัญญากับเจ้าตัวอันตรายนี่!” กอร์กอนตะโกนเสียงหลง ประตูร้านที่บานพับเริ่มบิดเบี้ยวเผยให้เห็นร่างของชายในชุดเกราะสีดำทมิฬ ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบจ้องเขม็งมาที่ผม ในมือของเขาถือตราประทับแห่งกองอัศวินผู้พิชิตดันเจี้ยนเอาไว้แน่น เขาไม่ได้มาเพื่อกินอาหาร แต่เขามาเพื่อ ‘กวาดล้าง’ ร้านของผมทิ้งตามคำสั่งเบื้องบน “พบตัวแล้ว... เชฟเถื่อนแห่งชั้นที่สิบ” เสียงนิ่งเรียบของชายคนนั้นทำเอาหัวใจผมกระตุกวูบ “ได้รับคำสั่งให้ปิดร้านและประหารชีวิตผู้สมรู้ร่วมคิดกับราชาปีศาจ... เริ่มปฏิบัติการได้” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารคนนี้มาจนถึงบรรทัดนี้ด้วยความตื่นเต้นนะครับ