เมนูลับ: ข้าวผัดไข่มอนสเตอร์

"ถ้าเจ้ากล้าใส่ไข่จาก 'นกฟีนิกซ์น้ำแข็ง' ลงไปในข้าวผัดไข่จานนี้แล้วรสชาติมันออกมาแย่ ข้าจะเปลี่ยนร้านของเจ้าให้กลายเป็นเศษซากในพริบตาเดียว เตรียมใจไว้ให้ดี พ่อค้า" เสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลังไม่ได้ทำให้มือของผมสั่นแม้แต่น้อย ผมกระตุกยิ้มมุมปาก พลิกกระทะเหล็กที่ร้อนจัดจนเปลวไฟสีฟ้าลุกพรึบขึ้นกลางอากาศ กลิ่นหอมของเนยกระเทียมป่าผสานกับข้าวเมล็ดสั้นที่หุงด้วยน้ำจากบ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์กระจายตัวอบอวลไปทั่วชั้นที่สิบสาม "ใจเย็นก่อนครับท่านกอร์กอน ราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ การจะทำเมนูระดับตำนานน่ะ มันต้องอาศัย 'จังหวะ' และ 'ความเชื่อใจ' ครับ... เชฟอย่างผมไม่เคยทำให้อาหารจานไหนเสียรสชาติ โดยเฉพาะกับลูกค้าวีไอพีอย่างท่าน" ผมตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากกระทะ ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างๆ พยายามซ่อนตัวอยู่หลังไหล่ผมด้วยท่าทางหวาดหวั่น ดวงตากลมโตของภูติดันเจี้ยนจ้องมองไข่สีฟ้าเรืองแสงในชามไม้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจนแทบจะกลืนน้ำลายลงคอ "ลูน่า ส่งซอสปรุงรสที่สกัดจากต่อมพิษของ 'แมงมุมเงา' มาให้ที... นิดเดียวนะ แค่หยดเดียวพอ" ผมสั่งการ ลูน่ารีบยื่นขวดแก้วใบเล็กให้ ผมบรรจงหยดซอสสีดำสนิทลงไป กลิ่นฉุนกึกเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมหวลแบบอูมามิที่ไม่มีใครเคยสัมผัสมาก่อน นี่คือเคล็ดลับของ 'ข้าวผัดไข่มอนสเตอร์' เมนูที่จะมอบบัฟ 'พลังโจมตีทวีคูณ' ให้กับผู้ที่ได้รับประทานในช่วงเวลาจำกัด ราชาปีศาจกอร์กอนในร่างมนุษย์ที่ดูสูงศักดิ์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ที่ผมทำขึ้นเอง แววตาของเขามีร่องรอยของความคาดหวังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา เขาไม่ใช่แค่ศัตรู แต่เป็น 'นักชิม' ที่อันตรายที่สุดในดันเจี้ยนแห่งนี้ "เสร็จแล้วครับ" ผมตักข้าวผัดลงในจานกระเบื้องเคลือบสีขาวควันบุหรี่ ควันร้อนพวยพุ่งออกมาเป็นรูปมังกรจางๆ ก่อนจะค่อยๆ สลายตัวไป กลิ่นหอมของมันทรงพลังจนแม้แต่มอนสเตอร์ระดับต่ำที่ซุ่มอยู่หลังเสาหินยังต้องส่งเสียงครางด้วยความทรมานจากการอยากอาหาร กอร์กอนหยิบช้อนขึ้นมา เขาละเลียดชิมคำแรกอย่างช้าๆ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ราชาปีศาจหลับตาลง เส้นเลือดบนขมับของเขาปูดโปนขึ้นเล็กน้อย พลังงานสีม่วงเข้มเริ่มแผ่ออกมาจากร่างกายของเขาอย่างควบคุมไม่ได้ สิ่งของรอบตัวเริ่มสั่นไหวราวกับแผ่นดินไหวขนาดย่อม "พลัง... พลังมันกำลังพลุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือดของข้า" กอร์กอนลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า "ข้าวผัดจานนี้... มันไม่ได้แค่เติมเต็มกระเพาะ แต่มันกำลังปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่หลับใหลอยู่ข้างในให้ตื่นขึ้นมา!" "แสดงว่าผลลัพธ์น่าพอใจใช่ไหมครับ?" ผมถามพลางเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน กอร์กอนไม่ได้ตอบทันที เขาจัดการกวาดข้าวผัดจนหมดเกลี้ยงในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะวางช้อนลงเสียงดังสนั่น "เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจคิน... แต่เจ้าก็รู้ดีใช่ไหมว่า การที่ข้าได้รับพลังมหาศาลจากการกินอาหารของเจ้า มันไม่ได้มีแค่ข้อดี" บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปทันที ความกดอากาศในห้องต่ำลงจนลูน่าถึงกับทรุดตัวลงกองกับพื้น ผมขมวดคิ้วมองไปที่ราชาปีศาจที่บัดนี้กล้ามเนื้อขยายตัวจนชุดเกราะแทบปริออก "ท่านหมายความว่าอย่างไรครับ?" ผมถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น กอร์กอนลุกขึ้นยืน ร่างกายของเขาสูงใหญ่จนหัวแทบจะชนเพดานดันเจี้ยน เขาหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกระหายการต่อสู้ที่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "ข้าวผัดของเจ้าน่ะ มันเป็น 'ยาปลุกพลัง' ชั้นยอด แต่สำหรับมอนสเตอร์อย่างข้า... มันคือสิ่งที่จะกระตุ้นให้ข้าอยาก 'ทดสอบ' ผลลัพธ์นั้นกับผู้ที่สร้างมันขึ้นมา" สิ้นเสียงของเขา กรงเล็บแหลมคมก็งอกออกมาจากนิ้วมือ แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่ผมจนหายใจไม่ออก ในวินาทีที่เขากำลังจะกระโจนเข้ามา ประตูหน้าร้านที่พังไปแล้วตั้งแต่เมื่อวานกลับถูกเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงเตะมหาศาล ชายในชุดเกราะสีเงินวาววับที่คุ้นตาของเหล่านักล่าทั่วทั้งอาณาจักรพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าผมไว้ "หยุดอยู่ตรงนั้นเลยเจ้าปีศาจ!" เสียงของหญิงสาวผู้เป็นตำนานแห่งการล่าดันเจี้ยนก้องไปทั่วห้อง "ฉันได้รับภารกิจมาให้ 'กำจัด' ราชาปีศาจ... แต่ดูเหมือนฉันจะมาผิดเวลาไปหน่อย เพราะฉันดันมาพบ 'เชฟระดับตำนาน' ที่สมาคมกำลังตามหาตัวอยู่พอดี" ผมมองหน้าผู้มาเยือนใหม่ ก่อนจะมองราชาปีศาจที่กำลังคลั่งด้วยฤทธิ์ข้าวผัดของผม แล้วถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้... ดูท่าว่าวันนี้ร้านอาหารเล็กๆ ของผมคงไม่ได้ปิดตามเวลาที่กำหนดแล้วสินะครับ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนนะครับครับ