กลิ่นหอมเรียกแขก

“ลูน่า! ถอยออกไปห่างๆ ครับ อย่าเพิ่งเอาหางไปแกว่งใกล้กระทะ! ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าความหอมของข้าวผัดไข่จานนี้ มันต้องมาจากการทำปฏิกิริยากับไฟของดันเจี้ยน ไม่ใช่มาจากการโดนปีกคุณฟาดจนฝุ่นตลบแบบนี้!” ผมตะโกนก้องในครัวที่แคบจนแทบจะขยับตัวไม่ได้ ขณะที่มือขวาสะบัดกระทะเหล็กกล้าจนเม็ดข้าวเคลือบไข่สีทองอร่ามดีดตัวขึ้นลงเป็นจังหวะ ราวกับกำลังเริงระบำอยู่ท่ามกลางเปลวไฟสีครามที่ผมดึงพลังจากผลึกเวทมนตร์มาใช้ ลูน่า ภูติดันเจี้ยนตัวจ้อยที่มีปีกใสราวกระจกเงาทำหน้ามุ่ย เธอบินว่อนอยู่เหนือหัวผมพลางสูดดมกลิ่นหอมที่ฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน “ก็มันหอมนี่นาคิน! ขนาดข้าเป็นภูติยังน้ำลายสอ แล้วนับประสาอะไรกับมนุษย์ข้างนอกนั่นล่ะ ข้าว่าถ้ากลิ่นนี้หลุดรอดออกไปเกินสิบเมตร ดันเจี้ยนชั้นที่สิบสามนี้ได้แตกตื่นแน่!” ผมไม่ตอบ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับปรากฏขึ้น ขณะหยิบเกลือจากผลึกเขี้ยวหมาป่าทรายโรยลงไปเป็นจังหวะสุดท้าย กลิ่นหอมฟุ้งที่เข้มข้นดั่งกับดักมัจจุราชพุ่งทะลุออกไปนอกบานประตูไม้เก่าๆ ที่สั่นสะเทือนตามแรงลมจากโถงทางเดินมืดมิด ทันใดนั้นเอง... เงาดำที่โผล่มาตรงปากทางเข้าก็หยุดชะงัก มันไม่ใช่ชุดเกราะธรรมดาที่ไร้ชีวิต แต่มันคือ “อัศวินไร้ศีรษะ” ชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์ที่โชกไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังของเหล่านักผจญภัยที่เคยพยายามพิชิตชั้นนี้ มันค่อยๆ บิดคอที่ว่างเปล่าราวกับกำลังสูดดมกลิ่นหอมล้ำลึกที่ลอยมาจากครัวของผม มันวางดาบยักษ์ที่หนักอึ้งลงกับพื้นจนแผ่นหินร้าวระแหง ก่อนจะก้าวเท้าหนักๆ ตรงมาที่หน้าร้าน แต่นั่นไม่ใช่ผู้มาเยือนเพียงคนเดียว “กลิ่น... กลิ่นบ้าอะไรวะนั่น? เหมือนเนื้อย่างชั้นเลิศผสมกับความหวานของน้ำผึ้งป่า...” เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นจากความมืดมิดข้างหลังอัศวินเกราะ เป็นกลุ่มนักผจญภัยมือใหม่สามคนที่เดินเลาะกำแพงมาด้วยความหวาดระแวง แต่พอได้กลิ่นข้าวผัดไข่ของผม พวกเขาก็ลืมสิ้นซึ่งความกลัวตาย สายตาที่เคยมองหาทางรอดกลับเปลี่ยนเป็นความหิวโหยดุจสัตว์ป่า “เฮ้ย! นั่นมันร้านอาหารงั้นเหรอ? ในดันเจี้ยนชั้นลึกขนาดนี้เนี่ยนะ?” ชายหนุ่มท่าทางคล่องแคล่วคนหนึ่งชี้มือสั่นๆ มาที่ป้ายร้านที่ผมเพิ่งเขียนด้วยหมึกอักขระมอนสเตอร์ ผมเดินออกมาจากครัว ถือจานข้าวผัดไข่ที่ควันยังกรุ่นอยู่ในมือ สวมผ้ากันเปื้อนที่เลอะคราบน้ำมันนิดๆ แต่แววตายังคงความเยือกเย็นแบบเชฟมืออาชีพ ผมไม่ได้มองนักผจญภัยกลุ่มนั้นด้วยซ้ำ สายตาผมจับจ้องไปที่อัศวินเกราะที่ยืนคั่นกลางอยู่ “ยินดีต้อนรับครับ... แต่ดูเหมือนลูกค้าขาประจำของผมจะมาก่อน” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าแฝงความนัย “ถ้าจะกินข้าวร้านผม ก็ต้องต่อคิวให้ถูกที่นะครับคุณอัศวิน หรือจะลองชิมก่อนเป็นคำแรก?” อัศวินเกราะไร้หัวหยุดนิ่งสนิท บรรยากาศกดดันพุ่งสูงขึ้นจนนักผจญภัยทั้งสามคนหน้าซีดเผือด พวกเขาไม่ได้สังเกตเลยว่าเท้าของอัศวินนั่นขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อเปิดทางให้ผม เป็นการให้เกียรติในฐานะ 'เชฟ' เหนือสิ่งอื่นใด “ม...มึงเห็นไหม?” หนึ่งในนักผจญภัยกระซิบ “มัน... มันหลบให้เจ้าของร้าน!” “นั่นมันไม่ใช่แค่อาหารทั่วไปแล้ว... กลิ่นนี่มันทำให้น้ำลายข้าไหลจนควบคุมไม่ได้เลย” อีกคนตอบ มือที่จับดาบเริ่มสั่นระริก ผมวางจานข้าวผัดลงบนโต๊ะไม้โอ๊คที่ตั้งอยู่หน้าร้านพอดี อัศวินเกราะยื่นมือที่สวมถุงมือเหล็กหนาออกมา แต่มันไม่ได้หยิบอาวุธ มันกลับหยิบช้อนเงินที่ผมวางเตรียมไว้ด้วยความระมัดระวังประหนึ่งถือของล้ำค่า ในจังหวะที่อัศวินกำลังจะคีบข้าวเข้าสู่ช่องว่างของคอชุดเกราะ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและทรงพลังกว่าเดิมก็ดังแทรกเข้ามาจากโถงทางเดินเบื้องหลังนักผจญภัยกลุ่มนั้น แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นดันเจี้ยนสั่นสะเทือนจนขวดโหลในร้านผมร่วงลงพื้นแตกกระจาย นักผจญภัยกลุ่มนั้นถึงกับเข่าทรุดลงกับพื้นทันทีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเปิดร้านต้อนรับพวกมดปลวกอยู่ตรงนี้...” เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพายุลอยเข้ามาจากความมืด พร้อมกับร่างขนาดมหึมาของชายวัยกลางคนที่มีเขาแพะคู่โค้งงออยู่บนศีรษะ กอร์กอน... ราชาปีศาจเจ้าของดันเจี้ยนแห่งนี้กำลังยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีแดงฉานของเขามองตรงมาที่จานข้าวผัดไข่ของผมด้วยความอาฆาตที่ปนเปไปกับความหิว ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “พระองค์มาช้าไปก้าวเดียวครับราชาปีศาจ... ข้าวผัดจานนี้ จองไว้ให้ลูกค้าท่านอื่นเสียแล้ว” อัศวินเกราะไร้หัวหันขวับกลับมามองผู้มาใหม่ พร้อมกับดาบยักษ์ที่ถูกยกขึ้นเตรียมพร้อมปะทะ ท่ามกลางความตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนั้นเอง นักผจญภัยมือใหม่คนหนึ่งที่เพิ่งได้สติก็ตะโกนขึ้นว่า “พวกเราต้องหนี... นี่มันระดับหายนะ!” แต่ทว่า ในวินาทีนั้นเอง อัศวินเกราะที่เคยยืนนิ่งกลับหันไปมองกลุ่มนักผจญภัยแล้วชี้ดาบไปที่เก้าอี้ว่างข้างๆ ตัวมัน ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ผม... ราวกับกำลังบอกให้ผม 'เสิร์ฟ' พวกนั้นด้วย ความลับของชั้นที่สิบสามเพิ่งจะถูกเปิดเผยขึ้นว่า... ที่นี่ไม่ใช่แค่ดันเจี้ยนสำหรับล่ามอนสเตอร์ แต่เป็นภัตตาคารที่แม้แต่ราชาปีศาจยังต้องยอมเข้าคิว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนนะครับ