สลามย่างกระทะร้อน

"เครื่องเทศอะไรน่ะหรือครับ?" ผมยิ้มมุมปาก พลางบรรจงเช็ดกระทะเหล็กหล่อจนเงาวับภายใต้แสงสลัวของดันเจี้ยนชั้นที่ 1 พลางมองไปยังราชาปีศาจกอร์กอนที่ตอนนี้ดูคล้ายกับก้อนเนื้อก้อนยักษ์ที่กำลังรอคอยอาหารจานถัดไปมากกว่าจะเป็นจอมมารผู้เหี้ยมโหด "ความลับมันไม่ได้อยู่ที่เครื่องเทศหรอกครับท่านกอร์กอน แต่มันอยู่ที่ 'ความเคารพ' ต่อวัตถุดิบต่างหาก" กอร์กอนแค่นหัวเราะ เสียงของเขาสั่นสะเทือนไปถึงผนังหินรอบข้าง "ความเคารพ? กับไอ้พวกมอนสเตอร์กระจอกที่ข้าฆ่าทิ้งเป็นผักปลาทุกวันน่ะหรือ เจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าจะทำให้อาหารจากพวกก้อนสลามไร้ค่าพวกนี้ ให้กลายเป็นรสชาติที่แม้แต่ข้ายังไม่อาจปฏิเสธได้งั้นรึ?" "ถ้าท่านไม่เชื่อ..." ผมขยับมีดในมืออย่างคล่องแคล่ว จนเกิดเสียงวิ้งคมกริบ "ก็ลองพิสูจน์ด้วยลิ้นของท่านเองสิครับ" ลูน่า ภูติดันเจี้ยนตัวจิ๋วที่มีปีกใสเหมือนแมลงปอ บินวนรอบตัวผมพลางทำจมูกฟุดฟิด "คิน! แกนสลามพวกนี้มันเหนียวเป็นบ้าเลยนะ ระวังด้วย อย่าให้มันเกาะกระทะจนไหม้ล่ะ ถ้าทำเสียของล่ะก็ ฉันจะไม่ยอมให้เธอพักจนกว่าจะทำใหม่เลยคอยดู!" ผมไม่ตอบโต้ แต่ขยับมือหยิบแกนสลามสีฟ้าใสที่เพิ่งเก็บเกี่ยวได้จากหน้าดันเจี้ยนขึ้นมา มันยังคงสั่นไหวและพยายามแผ่ขยายตัวเหมือนมีชีวิต ผมไม่ได้ใช้มีดหั่นมันเหมือนเนื้อสัตว์ทั่วไป แต่ใช้เทคนิค 'แยกส่วนโมเลกุล' ที่เรียนรู้มาจากระบบร้านค้า ผมกรีดลงไปที่จุดศูนย์กลางของมันจนของเหลวหนืดๆ ค่อยๆ ซึมออกมา ก่อนจะราดซอสสูตรพิเศษที่หมักจากพืชสมุนไพรในดันเจี้ยนลงไป ฉ่า...!!! เสียงของเหลวสัมผัสกับผิวกระทะที่ร้อนจัดดังขึ้นก้องไปทั่วโถงกว้าง กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศที่คั่วจนได้ที่โชยเตะจมูก กอร์กอนที่ดูเหมือนจะหมดความอดทนขยับตัวเข้ามาใกล้เสียจนความร้อนจากร่างของเขาสัมผัสได้ถึงผิวหนังของผม "กลิ่นนี่มัน..." ราชาปีศาจพึมพำ ดวงตาสีโลหิตของเขาหรี่ลง "ไม่ใช่แค่กลิ่นไหม้ของเนื้อ แต่มันมีกลิ่นของความสดชื่น... กลิ่นของสายฝนหลังพายุ?" "ถูกต้องครับ" ผมพลิกแกนสลามด้วยตะหลิวอย่างรวดเร็ว ผิวภายนอกที่เคยเหนียวหนืดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลทองกรอบนอกนุ่มใน "สลามย่างกระทะร้อน จุดสำคัญคืออุณหภูมิครับ หากไฟแรงไปมันจะกลายเป็นยาง หากไฟอ่อนไปมันจะละลายเป็นน้ำ ผมควบคุมไฟด้วยเวทมนตร์เล็กน้อย ผสมกับเทคนิคการย่างแบบโบราณ มันจะทำให้รสสัมผัสของมันคืนชีพขึ้นมา" ลูน่าพยักหน้าหงึกหงัก "คิน... ฉันว่ากลิ่นมันเริ่มจะยั่วน้ำลายเกินไปแล้วนะ แม้แต่ฉันที่ไม่มีกระเพาะยังรู้สึกหิวขึ้นมาเลย!" ผมจัดแจงวางสลามย่างลงบนจานหินแบนที่เตรียมไว้ ก่อนจะโรยผงเกลือสมุทรสีดำที่ได้มาจากดันเจี้ยนชั้นลึกสุดลงไปเล็กน้อย จานอาหารถูกเลื่อนไปตรงหน้าจอมมารที่นิ่งเงียบไป กอร์กอนมองจานอาหารนิ่ง ราวกับเขากำลังประเมินศัตรูที่น่าเกรงขามที่สุด เขาค่อยๆ ใช้เล็บอันแหลมคมหั่นสลามชิ้นนั้นออกเป็นส่วนเล็กๆ สีสันของเนื้อสัมผัสที่อยู่ข้างในยังคงมีความใสราวกับอัญมณี เขานำมันเข้าปาก... วินาทีนั้น ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วดันเจี้ยน แม้แต่เสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหินยังดูเชื่องช้าลง กอร์กอนหลับตาลงแน่น คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันจนดูเหมือนจะเกิดสงครามในใจ เขากลืนมันลงไปอย่างเชื่องช้า ก่อนจะลืมตาขึ้นมา... ในแววตาที่เคยมีแต่ความกระหายเลือด กลับมีความโหยหาบางอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "เจ้า... ทำอะไรกับความรู้สึกของข้า?" เสียงของกอร์กอนทุ้มต่ำและสั่นเครือ "ความรู้สึกที่ข้าไม่ได้สัมผัสมานานนับพันปี... ความอิ่มเอมใจแบบที่มนุษย์เรียกกันว่า 'ความสุข' มันกลับมาหาข้าเพียงเพราะสลามกระจอกจานนี้งั้นหรือ?" ผมยิ้มบางๆ พลางเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน "มันคือรสชาติของความทรงจำครับท่านจอมมาร มนุษย์มักจะบอกว่าอาหารที่ดีที่สุด ไม่ใช่อาหารที่หรูหราที่สุด แต่มันคืออาหารที่กินแล้วทำให้เรานึกถึงความรู้สึกที่เคยมี" ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย กอร์กอนกลับเปลี่ยนสีหน้าทันที เขาผุดลุกขึ้นยืนจนเกราะเหล็กสีดำของเขากระทบกันดังสนั่น สายตาของเขามองไปที่ทางเข้าดันเจี้ยนชั้นถัดไปอย่างดุดัน มือที่เคยวางตะเกียบหยิบอาวุธคู่กายขึ้นมา "คิน... เก็บข้าวของของเจ้าให้ไว" เสียงของเขากดต่ำลงจนน่ากลัว "มี 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' กำลังลงมาที่ชั้นนี้ และพวกมันไม่ได้มาเพื่อชิมอาหารของเจ้า" ผมหันไปมองตามสายตาของเขา ความเงียบที่ผิดปกติปกคลุมเข้ามาแทนที่เสียงคึกคักเมื่อครู่ ราวกับว่าดันเจี้ยนทั้งชั้นกำลังกลั้นหายใจ แรงกดดันมหาศาลจากเบื้องบนพุ่งลงมาเหมือนพายุที่ถาโถม เงาดำสายหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้า มันไม่ใช่สลามหรือมอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์ที่โชกไปด้วยเลือดของผู้กล้า... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในทุกเมนูนะครับครับ