ตื่นมาก็เจอหม้อ: ระบบเชฟถือกำเนิด

# ตื่นมาก็เจอหม้อ: ระบบเชฟถือกำเนิด "ถ้าแกไม่หุบปาก... ฉันจะเอาตะหลิวนี่แหละตบหน้าให้หายซ่า แล้วค่อยจับไปผัดซีอิ๊วซะ!" เสียงตะคอกแหบพร่าของผมดังสะท้อนไปทั่วโถงหินอับชื้นที่เต็มไปด้วยกลิ่นสาบของมอนสเตอร์ คิน... ชายหนุ่มผู้เคยเป็นเชฟระดับมิชลินสตาร์ในโลกก่อน ตอนนี้เขากำลังยืนเผชิญหน้ากับ 'หนูยักษ์เขี้ยวพิษ' ขนาดเท่าสุนัขพันธุ์เกรทเดน ที่กำลังแยกเขี้ยวเตรียมขย้ำคอหอยเขาด้วยความหิวโหย ผมไม่ได้อยู่ในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา แต่เป็นชุดหนังสัตว์ขาดวิ่นที่ดูเหมือนเพิ่งถูกรื้อออกมาจากถังขยะในดันเจี้ยนชั้นที่ 1 แห่งนี้ ความสับสนตีรวนอยู่ในหัว สมองยังจำได้แม่นถึงอุบัติเหตุในห้องครัวร้านอาหารหรูที่ผมเป็นเจ้าของ แต่ทว่า... กลิ่นอายรอบกายในตอนนี้มันไม่ใช่กลิ่นเนื้อสเต็กเกรดพรีเมียม แต่มันคือกลิ่นของความตาย "ระบบตรวจพบเป้าหมาย: วัตถุดิบชั้นเลิศ (ระดับต่ำ) – หนูยักษ์เขี้ยวพิษ" เสียงกังวานเย็นเยียบดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีทองที่เด้งขึ้นมาขวางหน้าผมทันที [ภารกิจ: สั่งสอนมอนสเตอร์ด้วย 'ข้าวผัดไข่' สูตรพิเศษ] [เงื่อนไข: หากทำสำเร็จ คุณจะได้รับสกิล 'มีดเทพสังหาร' หากล้มเหลว... คุณจะกลายเป็นมื้ออาหารของมัน] "ข้าวผัดไข่รึ? แกคิดว่าฉันมีเวลามาเล่นขายของในสถานการณ์แบบนี้งั้นเรอะ!" ผมสบถพลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว เท้าเปลือยเปล่าเหยียบลงบนเศษหินแหลมคมจนรู้สึกเจ็บแปลบ แต่ความเจ็บนั้นกลับทำให้สติผมกลับมาเต็มร้อย ทันใดนั้น ร่างโปร่งแสงขนาดเท่าฝ่ามือก็โผล่พรวดออกมาจากความว่างเปล่า เธอมีปีกสีรุ้งที่กระพือถี่ๆ ดวงตากลมโตจ้องมองผมด้วยความเบื่อหน่าย "โวยวายไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ เจ้าเชฟตกอับ" ลูน่า ภูติดันเจี้ยนเอ่ยขึ้นพลางใช้เล็บเล็กๆ สะกิดจมูกตัวเอง "กฎของดันเจี้ยนชั้นที่หนึ่งคือ 'ใครหิว คนนั้นแพ้' และดูท่า... เจ้าหนูนี่น่าจะหิวจนลืมดูว่าใครคือเจ้านายของตัวเองไปแล้วล่ะ" ผมมองเจ้าหนูที่กระโจนเข้ามาด้วยความเร็วสูงด้วยสายตาที่เย็นชา สัญชาตญาณเชฟที่ฝังลึกในกระดูกสันหลังสั่งให้ผมคว้า 'หม้อเหล็กหล่อ' ที่วางอยู่ข้างตัวโดยบังเอิญขึ้นมาตั้งรับ ผมไม่ได้คิดจะสู้แบบอัศวิน แต่ผมจะสู้แบบพ่อค้า! "ลูน่า! หาเครื่องปรุงให้ฉันที! ฉันต้องการไข่... ไข่ของตัวอะไรก็ได้ที่อยู่แถวนี้!" ผมตะโกนสั่งพลางเบี่ยงตัวหลบเขี้ยวพิษที่พุ่งเฉียดใบหูไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงปะทะจากการเหวี่ยงหม้อเหล็กทำให้เจ้าหนูตัวนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง มันส่งเสียงขู่ฟ่อคล้ายกับกำลังโกรธจัดที่ถูกมนุษย์ตัวเล็กๆ ท้าทาย "ไข่เหรอ? ทางซ้ายมือมีรังของแมงมุมกินคนอยู่... ถ้าอยากได้ไข่ ก็ไปแลกเอาจากนางพญาของมันสิ!" ผมแสยะยิ้ม มุมปากขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจนัก "ได้เลย... ถ้ามันอยากเป็นวัตถุดิบ ฉันก็จะจัดให้" ผมออกตัววิ่งไปตามโถงทางเดินที่สว่างไสวด้วยตะไคร่เรืองแสง ในหัวไม่ได้มีความกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงภาพของ 'จานอาหาร' ที่สมบูรณ์แบบเท่านั้น ระบบไม่ได้ส่งผมมาเพื่อเป็นผู้กล้าที่กู้โลก แต่ส่งมาเพื่อเปลี่ยนมอนสเตอร์ให้กลายเป็น 'ลูกค้า' หรือไม่ก็ 'เมนูเด็ด' เมื่อมาถึงรังแมงมุม ผมไม่รอช้าที่จะคว้าตะหลิวที่คว้าติดมือมาตั้งแต่ตอนไหนไม่ทราบได้ขึ้นมาตั้งท่า แมงมุมตัวเขื่องขนาดเท่ารถยนต์เริ่มคลานลงมาจากเพดาน ดวงตานับสิบคู่จ้องเขม็งมาที่ผม "เอาล่ะคุณลูกค้า... มื้อนี้ผมขอไข่สักครึ่งโหล แล้วผมจะทำเมนูที่ทำให้คุณลืมรสชาติของเหยื่อไปชั่วชีวิต" ผมพูดประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพราวกับกำลังรับออเดอร์ในร้านอาหารระดับห้าดาว แมงมุมยักษ์หยุดชะงัก มันเหมือนจะงุนงงกับคำพูดของผม ลูน่าที่ลอยอยู่ข้างๆ ถึงกับเอามือกุมขมับ "นายนี่มัน... บ้าชัดๆ เลยนะคิน" ผมไม่ได้สนใจเสียงบ่นของภูตตัวจิ๋ว มือของผมเริ่มลงมือจัดการกับเศษซากมอนสเตอร์ที่กองอยู่รอบๆ อย่างคล่องแคล่ว ระบบแจ้งเตือนดังรัวในหัวเกี่ยวกับการสกัดวัตถุดิบ แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจเต้นรัวไม่ใช่ความตายที่อยู่ตรงหน้า... แต่มันคือความรู้สึกของการได้ถือตะหลิวอีกครั้ง ทันใดนั้น ความเงียบสงัดก็ปกคลุมไปทั่วโถง แมงมุมยักษ์ที่เคยดุร้ายกลับค่อยๆ ถอยกรูดไปด้านหลัง เมื่อกลิ่นหอมประหลาดโชยออกมาจากหม้อเหล็กที่ผมเพิ่งตั้งไฟ—ไฟที่ผมจุดขึ้นจากสกิลติดตัว 'ไฟเชฟเหนือระดับ' ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะคลุกเคล้าไข่ลงในกระทะ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดด้านหลัง โซ่ตรวนลากครืดคราดกับพื้นหิน ทำให้บรรยากาศความกดดันพุ่งสูงขึ้นจนอากาศแทบหายใจไม่ออก "เจ้ามนุษย์..." เสียงกังวานต่ำลึกดั่งเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างยักษ์ใหญ่สวมเกราะสีดำทมิฬก้าวออกมาจากเงามืด มันคือกอร์กอน... บอสแห่งดันเจี้ยนชั้นที่ 1 ที่ใครต่างกล่าวขานว่าคือปีศาจผู้กินมนุษย์ไม่เหลือซาก มันก้มลงมองหม้อข้าวผัดไข่ของผม สายตาที่เคยหมายจะสังหารกลับหยุดนิ่งอยู่ที่จานอาหารตรงหน้า มันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบดาบยักษ์ขึ้นมาพาดบ่าแล้วเอ่ยประโยคที่ทำเอาผมถึงกับชะงัก... "ข้าวผัดไข่ของเจ้า... ใส่เครื่องเทศอะไรลงไปกันแน่ ถึงได้ทำให้กระเพาะที่ตายไปแล้วของข้ารู้สึกหิวขึ้นมาได้ขนาดนี้?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในก้าวแรกของการเปิดร้านอาหารในดันเจี้ยนนะครับ พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนจะทำให้ทุกคนหิวจนลืมไม่ลงแน่นอนครับ