ดันเจี้ยนเริ่มวุ่นวาย

“วางมีดลงเสีย... อย่าให้ผมต้องทำลายงานศิลปะชิ้นนี้ด้วยเลือดเลย” ชายชุดดำคนนั้นขยับแว่นสายตาที่สะท้อนแสงไฟสลัวจากเตาถ่าน ใบหน้าของเขาราบเรียบราวกับรูปปั้นหิน แต่ในมือกลับกระชับดาบสั้นที่เคลือบด้วยออร่าสีม่วงหม่น กลิ่นอายสังหารพุ่งเป้าตรงมาที่ลำคอของผมโดยไม่ปิดบัง ผมไม่ได้ขยับหนี มือที่ถือตะหลิวไม้ยังคงกวนข้าวผัดไข่ในกระทะเหล็กใบยักษ์อย่างใจเย็น กลิ่นหอมฟุ้งของเนยกระเทียมผสมผสานกับเนื้อสัมผัสที่กำลังพอดีของไข่ไก่เกรดพรีเมียมจากมอนสเตอร์ระดับบีลอยอบอวลไปทั่วร้าน “ศิลปะชิ้นนี้ยังไม่เสร็จครับคุณนักฆ่า” ผมกล่าวพลางตักข้าวผัดขึ้นใส่จานเซรามิกที่ผ่านการทำความสะอาดอย่างดี “อีกอย่าง... ถ้าคุณประหารผมตอนนี้ ลูกค้าอีกสามคนหน้าร้านอาจจะยอมให้คุณทำแบบนั้น แต่เชื่อผมเถอะ พวกเขาจะโกรธคุณมากถ้าคุณทำลายช่วงเวลาพักเที่ยงของพวกเขา” ชายชุดดำชะงัก สายตาเขามองไปที่หน้าประตูร้านที่ตอนนี้มีฮันเตอร์ระดับสูงสามคนยืนรอคิวอยู่อย่างอดทน หนึ่งในนั้นคือหัวหน้ากิลด์ ‘โล่เหล็ก’ ที่ขึ้นชื่อเรื่องอารมณ์ร้อน หากใครมาขัดขวางมื้ออาหารของเขาแม้แต่นิดเดียว คนผู้นั้นมักจะจบลงด้วยการกระดูกหัก “คิน! ทำไมอาหารยังไม่มา!” เสียงตะโกนจากข้างนอกทำลายความตึงเครียดลงชั่วขณะ ลูน่า ภูติดันเจี้ยนตัวน้อยที่ตอนนี้พยายามทำตัวให้ดูดุร้ายโดยการพองตัวขึ้น บินว่อนไปมาด้วยความตื่นตระหนก “นายท่าน! ระบบแจ้งเตือนว่าหน่วยรบพิเศษถูกส่งมาจัดการเราจริงๆ ด้วย แต่ดูเหมือนพวกเขาจะประเมินค่าของ ‘ข้าวผัดไข่’ ต่ำไปหน่อยนะ!” ผมแสยะยิ้มพลางส่งจานข้าวผัดให้ลูน่าไปเสิร์ฟ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับชายชุดดำอีกครั้ง “คุณคงไม่ได้รับคำสั่งมาว่าห้ามกินข้าวขณะปฏิบัติภารกิจหรอกใช่ไหมครับ? ลองชิมดูก่อนไหมล่ะ ถ้าไม่ถูกปาก จะปาดคอผมทิ้งเลยผมก็ไม่ว่า” มือของนักฆ่าสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะกลิ่นที่แตะจมูกนั้นมันเย้ายวนเกินกว่าที่สัญชาตญาณมนุษย์จะต้านทานไหว เขาค่อยๆ ลดดาบลงช้าๆ เหมือนคนละเมอ “ร้านนี้เริ่มดังเกินไปแล้วนะคิน” เขาพึมพำ “คนเบื้องบนไม่ได้ต้องการให้เกิด ‘ศูนย์รวมใจ’ ในดันเจี้ยนชั้นที่สิบที่พวกเขายังคุมไม่ได้” “งั้นก็บอกให้พวกเขาสั่งจองโต๊ะล่วงหน้าสิครับ” ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปหยิบกระทะขึ้นมาคั่วข้าวผัดจานใหม่ด้วยท่าทางคล่องแคล่ว “การค้าขายมันก็แบบนี้แหละครับ ยิ่งคนต้องการมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งมีความเสี่ยงมากเท่านั้น แต่ก็นั่นแหละครับ... ความเสี่ยงที่ว่ามาพร้อมกับกำไรมหาศาล” ในช่วงเวลาที่ผมกำลังจดจ่ออยู่กับการคัดเลือกเครื่องเทศ ลูน่าก็บินกลับเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด “นายท่าน... ข้างนอกนั่นไม่ได้มีแค่หน่วยลอบสังหารแล้วล่ะ ฮันเตอร์จากกิลด์ใหญ่หลายกิลด์เริ่มล้อมร้านเราไว้หมดแล้ว!” ผมชะงักกึก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ ‘ระบบ’ ในหัวของผมเริ่มส่งเสียงแจ้งเตือนอย่างบ้าคลั่ง *ติ๊ง! ภารกิจลับ: ‘เจ้าภาพแห่งดันเจี้ยน’ – ปรุงอาหารชุดพิเศษให้แก่ตัวแทนกิลด์ทั้งสี่ที่กำลังจะพังประตูเข้ามา หากทำสำเร็จ คุณจะได้รับไอเทมระดับตำนาน ‘กระทะเหล็กนิรันดร์’ แต่หากล้มเหลว... ร้านของคุณจะถูกยุบถาวร* “กิลด์ทั้งสี่?” ผมทวนคำพลางมองไปที่หน้าต่างร้าน บรรยากาศด้านนอกเงียบผิดปกติ ฮันเตอร์ที่เคยกินข้าวอยู่อย่างเป็นสุขต่างวางช้อนส้อมลงพร้อมกัน ดวงตาของพวกเขาทั้งหมดจับจ้องมาที่ร้านของผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ประตูร้านถูกเปิดออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด ชายร่างยักษ์ในชุดเกราะทองคำก้าวเข้ามา ตามด้วยหญิงสาวในชุดจอมเวทสีเงินและนักรบเงาอีกสองคน ทั้งหมดคือตัวแทนระดับหัวกะทิของกิลด์ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในดันเจี้ยน ชายร่างยักษ์กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดที่ตัวผม “คินใช่ไหม? ข่าวลือเรื่องอาหารที่เพิ่มค่าสเตตัสได้จริงน่ะ มันคือเรื่องโกหกที่แกสร้างขึ้นเพื่อดึงคนมาฆ่าทิ้งใช่ไหม... เพราะงั้นส่งสูตรลับนั่นมาซะ ก่อนที่ร้านเฮงซวยนี่จะเหลือแต่ซาก” ผมวางตะหลิวลงเบาๆ บนโต๊ะไม้ ขยับเนคไทที่คอเสื้อเล็กน้อยก่อนจะยิ้มแย้มแบบสุภาพบุรุษที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาพอตัว “ยินดีต้อนรับสู่ร้านของผมครับ” ผมผายมือไปทางโต๊ะว่าง “หากท่านต้องการให้ผมมอบสูตรลับ... กรุณานั่งลงและสั่งอาหารให้ครบสี่จานก่อนเถอะครับ เพราะถ้าอาหารของผมไม่สามารถทำให้พวกท่านสยบยอมได้ ผมยินดีที่จะวางมือจากมีดเชฟตลอดกาล” ความเงียบเข้าปกคลุมร้านอีกครั้ง ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมอย่างคาดหวังและข่มขู่ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจากมุมมืดของร้านก็ทำเอาทุกคนต้องหันไปมองเป็นตาเดียว ชายร่างกำยำในชุดคลุมสีดำสนิทที่นั่งกินข้าวผัดไข่มาตั้งแต่ต้นบทค่อยๆ ยืนขึ้น เขาเผยให้เห็นใบหน้าที่เหล่าฮันเตอร์ทั่วโลกต่างหวาดกลัว ใบหน้าที่ไม่ได้ปรากฏตัวในดันเจี้ยนชั้นที่สิบมานานกว่าสามปี... ราชาปีศาจกอร์กอน “ใครบังอาจมาสั่งให้ ‘เชฟของข้า’ หยุดทำอาหาร... คงเบื่อชีวิตกันแล้วสินะ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารคนนี้อย่างเหนียวแน่นนะครับ!