ลูกค้าวีไอพีคนแรก

"ถ้าคุณยังกดดาบลงมาอีกนิดเดียว ผมคงต้องคิดว่าคุณไม่ได้ตั้งใจมาทานอาหาร แต่ตั้งใจมาทำลายอุปกรณ์ทำครัวชิ้นเดียวที่มีในดันเจี้ยนชั้นที่สิบสามแห่งนี้แล้วล่ะครับ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย มือข้างหนึ่งถือตะหลิวที่ยังร้อนระอุ อีกข้างวางนิ่งอยู่บนด้ามมีดทำครัวเล่มโปรด ดวงตาสีน้ำตาลของผมจ้องมองใบดาบคมกริบที่หยุดอยู่ห่างจากคอหอยเพียงไม่กี่นิ้ว เจ้าของดาบเล่มนั้นคือหญิงสาวในชุดเกราะสีเงินวาววับที่ดูไม่เข้ากับผนังถ้ำที่ปกคลุมด้วยมอสเรืองแสงแม้แต่น้อย กลิ่นหอมของเนยละลายคลุกเคล้ากับกระเทียมเจียวอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่มันกลับถูกหักล้างด้วยบรรยากาศคุกรุ่นจากไอสังหารของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ "เจ้าเป็นใคร? มนุษย์ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้" หญิงสาวขยับดาบเล็กน้อย นัยน์ตาสีฟ้าเย็นเยียบภายใต้หมวกเกราะเหล็กจ้องเขม็งมาที่ผม "นี่คือเขตหวงห้ามของดันเจี้ยนระดับหายนะ และเจ้า... กำลังประกอบอาหารจากเนื้อของสัตว์อสูรชั้นต่ำที่ข้าเพิ่งจัดการไป" "อ้อ คุณหมายถึงเจ้าหนอนยักษ์พันธุ์เขาสีครามตัวนั้นน่ะเหรอครับ?" ผมยิ้มกว้างอย่างใจเย็น พลางเบนสายตาไปทาง 'ลูน่า' ที่กำลังแอบเคี้ยวชิ้นส่วนผลึกมอนสเตอร์อยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ "นั่นไม่ใช่สัตว์อสูรชั้นต่ำหรอกครับ แต่มันคือแหล่งโปรตีนชั้นเลิศที่มีรสสัมผัสเหมือนกุ้งมังกรทิพย์ ถ้าคุณลดดาบลง แล้วลองชิม 'ผัดไทยเส้นเหนียวนุ่มใส่เนื้อหนอนเขาสีคราม' ของผมสักคำ ผมรับรองว่าคุณจะลืมความแค้นที่มีต่อมอนสเตอร์ไปชั่วขณะเลยล่ะครับ" หญิงสาวชะงัก เธอไล่สายตาไปรอบๆ ร้านที่ดูเหมือนจะเป็นการผสมผสานระหว่างเตาไฟฟ้ายุคใหม่กับซากโบราณสถาน ลูน่าโผล่หน้าออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ดวงตากลมโตเป็นประกายสีทอง "คุณผู้หญิงคะ... เอ้ย! คุณผู้หญิงครับ กลิ่นนี้มันคือสวรรค์ชัดๆ เลยนะ ดาบของคุณหนักไปรึเปล่าครับ? วางลงเถอะครับ แล้วมานั่งรอให้พี่คินเขาเสิร์ฟดีกว่า!" ความลังเลฉายชัดบนใบหน้าใต้หมวกเกราะ เธอไม่ใช่แค่หลงทาง แต่นี่คือ 'เซเลสเทีย' อัศวินผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักรชั้นนอกที่ข่าวลือว่าเธอตามล่าจอมมารมานานหลายปี แล้วเธอก็มาโผล่ที่นี่ ในดันเจี้ยนชั้นที่กอร์กอนครองอยู่... การเผชิญหน้าครั้งนี้มันเกินกว่าเหตุบังเอิญ "ข้าไม่กินอาหารจากฝีมือของพวกที่อยู่ร่วมกับปีศาจ" เธอกล่าวเสียงแข็ง แต่เสียงท้องร้องจ๊อกๆ ที่ดังออกมาจากชุดเกราะนั่นกลับหักล้างคำพูดของเธอได้อย่างหมดจด ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปที่เตา จัดการสะบัดกระทะเหล็กด้วยจังหวะที่คล่องแคล่ว เปลวไฟสีส้มพุ่งสูงขึ้นเป็นจังหวะ ราวกับกำลังเต้นรำไปตามเสียงฉ่าของน้ำมัน ผมใส่ซอสสูตรลับที่เคี่ยวจากสมุนไพรดันเจี้ยนลงไป กลิ่นหอมเข้มข้นจนทำให้แม้แต่เซเลสเทียยังต้องขยับจมูก "การที่ผมอยู่ที่นี่ ไม่ได้แปลว่าผมเป็นพวกเดียวกับจอมมารครับ ผมก็แค่พ่อค้าที่อยากขายของให้ลูกค้าที่ยอมจ่ายในราคาสูงที่สุด" ผมวางจานกระเบื้องที่เพิ่งปรุงเสร็จลงบนเคาน์เตอร์ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายจนดูเหมือนจะเห็นไอระเหยเป็นรูปกุ้งมังกร "คุณจะเชื่อใจผมหรือไม่นั่นคือสิทธิของคุณ แต่ถ้าคุณเป็นอัศวินที่หิวโหยจนมือสั่น คุณไม่มีทางก้าวพ้นชั้นนี้ไปได้หรอกครับ เพราะทางออกที่คุณกำลังตามหาอยู่... มีเพียงผมคนเดียวที่รู้" เซเลสเทียชะงักค้าง ดาบในมือลดต่ำลงจนปลายดาบปักลงกับพื้นหิน เธอถอดหมวกเกราะออกเผยให้เห็นใบหน้าที่สะสวยแต่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ นัยน์ตาสีฟ้านั้นสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นจานอาหารตรงหน้า "เจ้าต้องการอะไรกันแน่?" เธอถาม เสียงอ่อนลง "มื้อนี้ถือเป็นบริการลูกค้าวีไอพีคนแรกครับ ฟรี" ผมผายมือไปที่เก้าอี้ "ทานเสร็จแล้ว เราค่อยมาคุยเรื่อง... แผนที่ลับของดันเจี้ยนชั้นนี้กันดีไหมครับ ท่านอัศวิน?" เธอนั่งลงอย่างระแวดระวัง ก่อนจะใช้ส้อมเล็กๆ ที่ลูน่ายื่นให้ ตักชิ้นเนื้อขึ้นมาลิ้มรส ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นทันที ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางในดันเจี้ยนมานานหลายวันดูเหมือนจะเลือนหายไปชั่วขณะ แต่ในจังหวะที่เธอเคี้ยวอาหารคำที่สองนั่นเอง เสียงคำรามต่ำที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านหลังร้าน ผนังหินสั่นสะเทือนจนเครื่องปรุงร่วงลงพื้น ลูน่าหน้าถอดสี "พี่คิน... กลิ่นอาหารของเรามันไปเตะจมูก 'เขา' เข้าแล้วครับ!" เซเลสเทียรีบคว้าดาบขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเธอมองไปที่เงามืดที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กดทับลงบนพื้นจนหินแตกละเอียด "จอมมารกอร์กอน..." เซเลสเทียกระซิบ ใบหน้าซีดเผือด ผมไม่ได้กลัว แต่กลับยิ้มกว้างออกมาอย่างที่ชอบทำประจำ "ดูเหมือนลูกค้าวีไอพีคนแรกของเรา จะต้องมีแขกพิเศษมาร่วมโต๊ะทานมื้อค่ำเสียแล้วครับคุณอัศวิน... เตรียมจานเพิ่มอีกใบสิลูน่า คืนนี้เราคงต้องเสิร์ฟเมนู 'ข้าวผัดไข่' ให้กับแขกที่น่าเกรงขามที่สุดในดันเจี้ยนเสียแล้ว" ร่างมหึมาของกอร์กอนก้าวพ้นเงามืดออกมา ดวงตาสีเพลิงคู่ยักษ์จ้องมองมาที่อัศวินสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าผม... ก่อนที่เจ้าแห่งดันเจี้ยนจะเดินตรงเข้ามาหาผม แล้วเอ่ยด้วยเสียงที่ดังก้องไปทั่วถ้ำ "วันนี้... ข้าขอเพิ่ม 'พริกน้ำปลา' เป็นสองเท่าได้หรือไม่ เชฟ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในทุกรสชาติของดันเจี้ยนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ