เลเวลอัปด้วยความอิ่ม

“สายไปแล้ว! กลิ่นอาหารของเจ้า... มันปลุก ‘จอมมารลำดับที่หนึ่ง’ ให้ตื่นขึ้นมาแล้ว!” เสียงตะโกนแหบพร่าของก๊อบลินเชฟยังไม่ทันจางหายไป ความกดดันมหาศาลก็กดทับลงบนบ่าของผมจนแทบทรุด คิน... พ่อค้าอาหารผู้หวังเพียงกำไรจากวัตถุดิบหายากในดันเจี้ยนชั้นที่ 10 อย่างผมถึงกับต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กลิ่นหอมฟุ้งของ ‘ข้าวผัดไข่ใส่เนื้อก๊อบลินคัดพิเศษ’ ที่เพิ่งผัดเสร็จใหม่ๆ ยังคงคุกรุ่นอยู่ในกระทะเหล็กอาคม แต่มันดูจะกลายเป็นความซวยในทันที “คิน... กลิ่นนี่มันแรงเกินไปแล้วนะ” ลูน่า ภูติดันเจี้ยนตัวจิ๋วที่ปกติมักจะลอยไปลอยมาเพื่อดมกลิ่นอาหาร ตอนนี้เธอกลับซุกตัวอยู่หลังคอเสื้อผม มือสั่นเทาชี้ไปทางโถงถ้ำมืดมิดที่อยู่ถัดออกไป “ค่าพลังงานของมอนสเตอร์ระดับบอสกำลังพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง... นี่มันไม่ใช่เลเวล 50 แล้ว แต่มันคือระดับ 150!” ผมสูดหายใจเข้าลึก พยายามคุมสติให้มั่น “ลูน่า ถ้ามันจะมา เราก็แค่ต้องรับมือ... แต่ก่อนอื่น” ผมชี้ไปยังจานข้าวผัดสีทองอร่ามที่ยังส่งควันฉุย “คนเราจะสู้ได้ก็ต่อเมื่อท้องต้องอิ่ม เรื่องตายเอาไว้ทีหลัง เรื่องหิวรอไม่ได้!” ผมตักข้าวผัดคำโตเข้าปาก ความร้อนระดับกำลังดีแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก รสสัมผัสของไข่ที่เคลือบเมล็ดข้าวทุกเม็ดผสานกับรสหวานฉ่ำของเนื้อก๊อบลินเกรดพรีเมียมที่ผ่านการหมักด้วยเครื่องเทศจากชั้นใต้ดิน ทันใดนั้น ความรู้สึกประหลาดก็แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด ระบบโปร่งแสงเด้งขึ้นมาตรงหน้าผมโดยไม่ทันตั้งตัว [แจ้งเตือนจากระบบ: พลังงานจากการดูดซึมสารอาหารระดับสูงส่งผลต่อกล้ามเนื้อและมานาของผู้ใช้!] [สถานะ: เลเวลอัปจาก 12 สู่เลเวล 15!] [ทักษะติดตัว: ‘นักชิมผู้พิชิต’ เพิ่มความเร็วในการฟื้นฟูมานา 200% เมื่อรับประทานอาหารที่ปรุงเอง!] “เลเวลอัป... ด้วยการกินเนี่ยนะ?” ผมพึมพำ ดวงตาเป็นประกาย ความกลัวที่เคยมีมลายหายไปเกือบหมด แทนที่ด้วยความตื่นเต้นของพ่อค้าที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะมีของดีไว้สู้ จากความมืดมิดที่เคยเงียบงัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ฟังดูเหมือนหินบดกระแทกพื้นก็ดังสะท้อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือนตามจังหวะการเดินของบางสิ่งที่ใหญ่โตเกินกว่าจะเป็นเพียงก๊อบลินทั่วไป ผมรีบคว้ากระทะและตะหลิวคู่ใจ พลิกตัวออกไปเผชิญหน้ากับความมืด “เฮ้! เจ้าของร้านอาหารน่ะ ข้าได้กลิ่นที่ยั่วน้ำลายมาตั้งแต่บันไดชั้นบนสุดแล้วนะ!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับร่างมหึมาที่ก้าวออกมาจากเงามืด มันคือร่างของอัศวินในชุดเกราะสีดำทมิฬ สูงเกือบสามเมตร ในมือถือดาบยักษ์ที่มีไอความเย็นเยียบแผ่ออกมา แต่ที่น่าตกใจที่สุดคือ... ดวงตาของมันกลับไม่ได้จ้องมองมาที่คอของผม แต่มันจ้องมองไปที่จานข้าวผัดในมือผมอย่างหิวกระหาย นี่น่ะหรือ ‘จอมมารลำดับที่หนึ่ง’? ดูเหมือนมันจะไม่ได้มาเพื่อฆ่า... แต่มาเพื่อ ‘กิน’ “ท่านคือจอมมารกอร์กอนสินะครับ” ผมยิ้มกว้าง ปรับโหมดเข้าสู่มาดพ่อค้าผู้สุภาพ “ถ้าท่านมาเพื่อสั่งอาหาร ร้าน ‘พ่อค้าอาหารดันเจี้ยน’ ของผมยินดีต้อนรับครับ แต่มีข้อแม้ว่า... ลูกค้าต้องชำระด้วยวัตถุดิบที่หายากที่สุดที่ท่านมี” ร่างยักษ์หยุดชะงัก มันกวาดสายตามองผมอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะหัวเราะร่วนจนผนังถ้ำสั่นคลอน “เจ้ามนุษย์... เจ้ากล้าต่อรองกับข้าเชียวหรือ? กลิ่นของเจ้ามันช่างน่าหลงใหล แต่เจ้าหารู้ไม่ว่าการปรุงอาหารให้ข้ากินนั้น ต้องแลกด้วยชีวิตหากรสชาติไม่ถูกปาก” ผมไม่สะทกสะท้าน “รสชาติคือชีวิตของเชฟครับ ถ้าท่านไม่พอใจ ท่านจะฆ่าผมก็ได้ แต่ถ้าท่านพอใจ... ผมรับรองว่าท่านจะไม่อยากกินอย่างอื่นในดันเจี้ยนนี้อีกเลย” ผมสะบัดกระทะอีกครั้ง ไฟสีฟ้าลุกโชนขึ้นเหนือเปลวเพลิงเวทมนตร์ กลิ่นหอมของเนยกระเทียมฟุ้งกระจายไปทั่ว ราชาปีศาจกอร์กอนทำจมูกฟุดฟิด มันเดินตรงเข้ามาใกล้ผมจนสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกจากชุดเกราะ ผมตัดสินใจลงมือปรุงเมนูเด็ดอีกจานทันที ‘สเต็กมังกรเพลิงผัดซอสถั่วดำสูตรลับ’ การเคลื่อนไหวของผมคล่องแคล่วและแม่นยำ ทุกการเหวี่ยงตะหลิวคือศิลปะที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง ระบบแจ้งเตือนเลเวลอัปดังขึ้นไม่หยุด 16... 17... 18... การกินอาหารของตัวเองระหว่างสู้ทำให้ร่างกายผมเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อแน่นขึ้น พลังมานาไหลเวียนเหมือนสายน้ำที่เชี่ยวกราก ในขณะที่ผมกำลังจะยื่นจานสเต็กให้กอร์กอน สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมของจอมมาร... มันคือกล่องไม้โบราณที่สลักลวดลายคุ้นตา เป็นลวดลายเดียวกับ ‘ตำราอาหารมิติคู่ขนาน’ ที่แม่ทิ้งไว้ให้ผมก่อนหายสาบสูญ มือของผมที่กำลังถือจานสเต็กสั่นเล็กน้อย ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเลือดคู่นั้นของกอร์กอน และทันใดนั้นเอง จอมมารก็ยื่นมือที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีดำมาคว้าข้อมือผมไว้แน่น “เจ้ารู้จักกล่องใบนี้สินะ เชฟมนุษย์...” เสียงกระซิบของมันเย็นเยียบและแฝงไปด้วยนัยยะบางอย่างที่ทำให้ขนลุกซู่ “รู้ไว้ด้วยนะ... สิ่งที่เจ้ากำลังปรุงอยู่นี้ ไม่ใช่แค่ข้าวผัดธรรมดา แต่มันคือ ‘กุญแจ’ ที่จะปลดล็อกดันเจี้ยนที่ลึกที่สุด... ที่ที่พ่อแม่ของเจ้าถูกขังอยู่!” ผมชะงักกึก จานสเต็กในมือแทบหลุดร่วง ความหวังที่เคยดับมอดไปนานปีกลับมาปะทุขึ้นในอกอย่างบ้าคลั่ง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของอาหาร... แต่มันคือเรื่องของครอบครัวที่ผมตามหามาทั้งชีวิต! ผมจะทำอย่างไรต่อไปครับ? จะรุกต่อเพื่อให้ได้ข้อมูล หรือจะยอมเป็นเครื่องมือของจอมมารเพื่อแลกกับความจริง? ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมชิมความอร่อยในทุกตอนนะครับ!