สูตรลับพริกป่นหิมะ

“อย่าขยับเชียวนะลูน่า ถ้าไม่อยากให้เนื้อแก้มของเธอแข็งเป็นน้ำแข็งไปตลอดกาล!” ผมกระซิบเสียงลอดไรฟัน พลางกดไหล่ร่างเล็กของภูติดันเจี้ยนให้หมอบราบไปกับพื้นหิมะที่เย็นจัดจนแสบผิว สายตาของผมจ้องเขม็งไปยัง ‘หมีขั้วโลกเกราะเพชร’ ขนาดมหึมาที่กำลังสะบัดอุ้งเท้าอันหนักอึ้งทำลายน้ำแข็งรอบตัว มันไม่ได้ตามล่าหาเหยื่อด้วยสายตา แต่มันกำลัง ‘ดมกลิ่น’ ความร้อนจากร่างกายพวกเรา ลูน่าทำหน้ามุ่ยพลางห่อไหล่ แม้เธอจะเป็นภูติแต่ในโซนน้ำแข็งระดับ 15 นี้ ร่างกายเธอก็สั่นสะท้านไม่ต่างจากมนุษย์ “คิน... เจ้าหมีนั่นมันวนอยู่ตรงนี้มาสามรอบแล้วนะ ถ้าไม่รีบจัดการ เราได้กลายเป็นไอศกรีมภูติรสข้าวผัดแน่ๆ เลย” “ใจเย็นน่า... วัตถุดิบชั้นเลิศต้องรอจังหวะที่หัวใจมันเต้นช้าที่สุด” ผมตอบกลับพลางขยับนิ้วไปแตะที่ ‘มีดเชฟดามัสกัส’ ข้างเอว กลิ่นหิมะปนกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาเตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นจากหมีตัวนั้น แต่มันคือกลิ่นของ ‘พริกป่นหิมะ’ ที่งอกอยู่บนหน้าผาน้ำแข็งเบื้องหลังเจ้าสัตว์ร้าย พริกป่นหิมะ คือเครื่องเทศในตำนานที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง เพราะตัวต้นของมันจะปล่อยไอเย็นติดลบจนสามารถแช่แข็งวิญญาณของผู้ที่เข้าใกล้ได้ แต่มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่ผมต้องการเพื่อทำเมนู ‘หม้อไฟวิญญาณน้ำแข็ง’ ให้กับราชาปีศาจกอร์กอนที่ส่งข้อความมาขู่... เอ้ย! ส่งคำสั่งซื้อแบบด่วนจี๋มาเมื่อคืน “เดี๋ยวผมจะล่อมันไปทางซ้าย พอเห็นโอกาส เธอรีบใช้เวทลมพัดไอเย็นของพริกให้กระจายตัวออกซะ เข้าใจไหม?” ผมสั่งงานด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “แล้วนายจะทำอะไร?” “จะทำอะไรน่ะเหรอ... ก็ทำหน้าที่เชฟที่ต้องลงมือกับวัตถุดิบด้วยตัวเองไงครับ” ผมพุ่งตัวออกไปท่ามกลางพายุหิมะที่บ้าคลั่งในทันทีที่เจ้าหมีหันหลังให้ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหิมะดังสนั่นจนมันคำรามลั่นสะเทือนไปถึงขั้วปอด ผมควัก ‘กระทะเหล็กกล้าคาร์บอน’ ออกมาจากช่องเก็บของแล้วฟาดเข้าที่หัวไหล่ของมันอย่างจัง เสียงดัง *เคร้ง!* ราวกับตีเหล็กบนทั่ง เจ้าหมีหันขวับมาด้วยความโกรธจัด มันง้างอุ้งเท้าที่เปี่ยมไปด้วยพลังเวทน้ำแข็งหวังจะขยี้ผมให้จมดิน แต่ในวินาทีที่อากาศรอบตัวเริ่มแข็งตัวจนขยับยาก ผมกลับส่งยิ้มกวนประสาทให้มัน “ใจเย็นครับพ่อหนุ่ม... ของดีเขามีไว้กิน ไม่ใช่มีไว้โชว์พลัง” ลูน่าร่ายเวทมนตร์สีครามสว่างวาบไปทั่วบริเวณ ไอเย็นจากต้นพริกป่นหิมะถูกกระแสลมของลูน่าพัดจนกลายเป็นละอองน้ำแข็งสีเงินงดงาม มันหมุนวนรอบตัวเจ้าหมีจนมันเริ่มเสียหลัก แรงกดดันที่เคยรุนแรงเริ่มอ่อนกำลังลงเมื่อความเย็นในตัวมันถูกหักล้างด้วยพลังของเครื่องเทศ จังหวะนี้เอง! ผมสไลด์ตัวเข้าใต้ท้องของมัน ใช้มีดเล่มถนัดกรีดแผลเล็กๆ ตรงจุดศูนย์รวมมานาเพื่อสกัดไอเย็นออกมา แทนที่มันจะบ้าคลั่ง มันกลับทรุดตัวลงคุกเข่าเหมือนคนที่กำลังจะเคลิบเคลิ้มกับรสชาติที่สัมผัสได้ถึง “ยอดเยี่ยม... พริกป่นหิมะทำปฏิกิริยากับมานาของมันจริงๆ ด้วย” ผมพึมพำขณะเก็บผลึกพริกสีฟ้าใสเข้ากล่องถนอมอาหาร “ลูน่า! เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม เราจะทำสเต็กหมีซอสมินต์หิมะสดๆ กันตรงนี้เลย!” ลูน่าหัวเราะร่า บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความหิวโหยของภูตน้อยที่จ้องมองเนื้อติดมันคุณภาพสูงของหมีขั้วโลก แต่น่าเสียดายที่ความสุขนั้นไม่ได้อยู่กับเรานานนัก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่หนักแน่นกว่าหมีตัวนี้หลายเท่าดังขึ้นจากทางเข้าดันเจี้ยน กลิ่นอายกดดันมหาศาลที่คุ้นเคยทำเอาผมต้องชะงักมือที่กำลังหั่นเนื้อ กอร์กอนไม่ได้มาคนเดียว... และเขาก็ไม่ได้มาในฐานะลูกค้าที่ต้องการข้าวผัดไข่ “ไม่เลวนี่เจ้ามนุษย์” เสียงแหบพร่าทรงอำนาจดังขึ้นจากหมอกหิมะ “แต่การล่าวัตถุดิบโดยไม่ขออนุญาตเจ้าของพื้นที่... คิดว่าควรได้รับโทษอย่างไรดีล่ะ?” ผมค่อยๆ วางมีดลง หันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทมิฬที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ราชาปีศาจกอร์กอนไม่ได้มองมาที่เนื้อหมี แต่มองมาที่กล่องพริกป่นหิมะในมือผมด้วยแววตาวาวโรจน์ที่ทำให้เลือดในกายแทบหยุดไหล "ดูเหมือนว่าวันนี้... ผมคงไม่ได้แค่ขายอาหารแล้วสินะครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในทุกรสชาติของดันเจี้ยนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ