ชัยชนะของรสชาติ

"เจ้ามนุษย์… นี่มันความผิดพลาด นี่คือการหมิ่นเกียรติแห่งราชาปีศาจ!" เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วโถงหินอัคคีชั้นที่ 65 ไม่ได้ทำให้คินสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายังคงยืนถือตะหลิวเหล็กกล้าคู่ใจ ปลายด้ามจรดลงบนพื้นหินแกรนิตด้วยท่าทีสบายๆ ควันสีขาวนวลที่อวลกลิ่นหอมกรุ่นของกระเทียมเจียวและไข่ไก่คั่วไฟแรงยังคงลอยวนอยู่รอบตัว ราวกับหมอกพิสุทธิ์ที่ประกาศชัยชนะเหนือดินแดนแห่งความมืดมิด ราชาปีศาจกอร์กอน ร่างยักษ์สูงใหญ่เกือบสามเมตร กล้ามเนื้อหนาเตอะปกคลุมด้วยเกล็ดสีนิลกาฬ บัดนี้กำลังทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างหมดสภาพ สองมือยักษ์กุมท้องที่แบนราบลงผิดหวง แววตาสสีแดงฉานที่เคยเต็มไปด้วยจิตสังหารและความกระหายเลือด บัดนี้กลับฉายแววละล้าละลัง ตะลึงงัน และ… ความหิวโหยระลอกใหม่ที่กำลังแผดเผาซอกกระดูก "ความผิดพลาดตรงไหนกันครับท่านกอร์กอน" คินระบายยิ้มมุมปากอย่างเป็นกันเอง ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ "ข้าวผัดไข่จานนี้ ใช้ข้าวหอมมะลิเก่าขัดเงา คั่วด้วยไฟแรงปานกลางให้น้ำมันเคลือบเมล็ดข้าวทุกเม็ดจนเรียงตัวสวย ไข่เป็ดไล่ทุ่งตีจนฟูเนียนลงไปเคลือบความมันวาว และทีเด็ดคือกระเทียมดองป่าดันเจี้ยนที่ตัดเลี่ยนได้อย่างลงตัว… รสชาตินี้ ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอนครับ มีแต่ท่านนั่นแหละที่ตักคำสุดท้ายเร็วจนเกินไปหน่อย" "เจ้า… เจ้าเด็กนี่!" กอร์กอนเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลอกมองจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เมล็ดข้าวหลงเหลือให้ระลึกถึงความอร่อย รสสัมผัสอันล้ำลึกที่เพิ่งระเบิดในต่อมรับรสเมื่อครู่ยังคงหลงเหลือความอบอุ่นซ่านซ่านอยู่ในลำคอ มันไม่ใช่แค่เวทมนตร์ ไม่ใช่คำสาป แต่เป็นความสุขดิบๆ ที่ปีศาจอย่างมันไม่ได้สัมผัสมานับพันปี "ยอมรับเถอะน่าท่านบอส" ลูน่า ภูติดันเจี้ยนตัวจิ๋วในชุดพ่อครัวจิ๋วบินดึ๋งๆ มาเกาะอยู่บนไหล่กว้างของคิน นางใช้มือเล็กๆ เช็ดคราบซอสที่มุมปากตัวเองอย่างลวกๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "ระบบผู้กล้าเลเวลอัปอะไรนั่นน่ะ มันเชยไปแล้ว ยุคนี้มันต้อง 'ระบบเชฟดันเจี้ยน' ต่างหากเล่า! ฝีมือของคินน่ะ ไร้เทียมทานที่สุดในสามโลกแล้ว!" เสียงระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าคิน *[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์! พิชิตบอสประจำชั้นที่ 65 'ราชาปีศาจกอร์กอน' ด้วย 'ข้าวผัดไข่ระดับตำนาน'!]* *[สถานะ: ชนะอย่างสง่างามแบบไร้รอยขีดข่วน!]* *[ได้รับฉายาใหม่: 'เชฟเทวดาผู้สยบมาร', แต้มประสบการณ์ +50,000, และปลดล็อกสูตรลับ 'ไข่เจียวลาבהภูเขาไฟ']​* คินเหลือบมองหน้าต่างระบบแวบหนึ่ง ก่อนจะปัดมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ สิ่งที่สำคัญกว่าตัวเลขเลเวลและความสามารถในตอนนี้ คือสีหน้าของอดีตศัตรูตัวฉกาจที่กำลังกลายสภาพจาก 'ผู้ทำลายล้างดันเจี้ยน' เป็น 'ลูกค้าประจำผู้ภักดี' อย่างสมบูรณ์แบบ "เอาล่ะครับท่านกอร์กอน" คินก้าวเข้าไปใกล้ร่างยักษ์นั้น คุกเข่าข้างหนึ่งลงให้เสมอระดับสายตา พร้อมกับยื่นนามบัตรสีทองแวววาวที่พิมพ์ด้วยลายมือประณีตออกไป "ในเมื่อท่านพ่ายแพ้ต่อเดิมพันของเราแล้ว ตามสัญญา… ท่านต้องสัญญานะครับว่าจะเลิกส่งมอนสเตอร์ไปรังควานหมู่บ้านมนุษย์เบื้องล่าง และเปลี่ยนมาจองโต๊ะวีไอพีที่ร้าน 'ครัวดันเจี้ยนทองคำ' ของผมแทนอย่างน้อยสัปดาห์ละสามครั้ง" กอร์กอนมองนามบัตรแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกวนๆ ของเชฟหนุ่ม ร่างยักษ์พ่นลมหายใจแรงออกมาเป็นควันไฟสีส้ม ก่อนจะหัวเราะร่อออกมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนหินบนเพดานถ้ำร่วงกราว "ฮ่าๆๆๆ! เจ้ามนุษย์… เจ้าเป็นมนุษย์คนแรกที่กล้าต่อรองกับราชาปีศาจด้วยตะหลิวและข้าวสวยร้อนๆ!" กอร์กอนยื่นนิ้วก้อยยักษ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวคินหลายเท่าเกี่ยวก้อยสัญญากับนิ้วก้อยเรียวยาวของคินอย่างไม่ถือตัว "ตกลง! ข้าขอรับคำท้า… แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าสัปดาห์หน้าข้าวผัดไข่ของเจ้าไม่อร่อยเท่าจานนี้ ข้าจะกินเจ้าทั้งตัวพร้อมกระทะเหล็กนั่นแน่!" "ยินดีต้อนรับสู่บริการลูกค้าสัมพันธ์ของร้านเราล่วงหน้าเลยครับ" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดตะหลิวเก็บเข้าช่องเก็บของมิติด้วยความคล่องแคล่ว "รับรองว่าเมนูใหม่ที่ผมกำลังจะคิดค้น จะทำให้ท่านลืมทางกลับปราสาทมืดของตัวเองเลยทีเดียว" บรรยากาศตึงเครียดในดันเจี้ยนชั้นลึกถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะและความโล่งอก ลูน่าบินวนรอบตัวคินด้วยความดีใจ ปีกใสๆ กระพือระรัวจนเกิดละอองแสงสีรุ้งระยิบระยับ การต่อสู้ที่ควรจะนองเลือดและจบลงด้วยความตาย กลับกลายเป็นมื้ออาหารแห่งการสมานฉันท์ที่งดงามที่สุดเท่าที่ประวัติศาสตร์ดันเจี้ยนเคยบันทึกไว้ คินหันหลังเตรียมเดินนำลูน่ามุ่งหน้าสู่ทางออกเพื่อกลับไปเปิดร้านรับลูกค้ามนุษย์และมอนสเตอร์ที่ต่อแถวยาวเหยียดรออยู่ด้านนอก แต่ทว่า… ก้าวเท้ายังไม่ทันพ้นจากวงเวียนหินอัคคี เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องลึกที่ลึกลงไปอีก… ชั้นที่ 66 มันไม่ใช่เสียงคำรามของมอนสเตอร์หิวโหยทั่วไป แต่มันคือเสียงโลหะกระทบกัน เสียงโซ่ตรวนลากพื้น และเสียงฝีเท้าที่พร้อมเพรียงราวกับกองทัพทหารรับจ้างผู้ไร้ชีวิต กอร์กอนที่เพิ่งสงบศึก ขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาสดใสเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด มันผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บังคินและลูน่าไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ "ไม่ใช่ฝีมือข้า…" เสียงทุ้มต่ำของราชาปีศาจเอ่ยขึ้นด้วยความเคร่งเครียด น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "พวกมัน… 'กองร้อยอัศวินโลหิตอมตะ' จากนรกชั้นลึกสุดถูกปลุกขึ้นมาแล้ว… และเป้าหมายของพวกมัน ไม่ใช่การต่อสู้…" คินหรี่ตาลง รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาคมกริบทอประกายจริงจัง เขากระชับด้ามตะหลิวในมือแน่นขึ้นสัมผัสได้ถึงกระแสจิตสังหารที่เยียบเย็นพัดผ่านเข้ามาในอุโมงค์ เงาร่างนับสิบก้าวพ้นความมืดออกมา แสงไฟจากคบเพลิงสะท้อนเกราะเหล็กสีเลือดและใบดาบขึ้นสนิม แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของคินกระตุกวูบไม่ใช่ความน่ากลัวของพวกมัน… กลิ่นที่ลอยมาตามลมหายใจของกองทัพศัตรูใหม่นี้… มันคือกลิ่นของ 'วัตถุดิบเน่าเสีย' ที่ถูกปรุงอย่างผิดวิธีจนส่งกลิ่นเหม็นหืนคละคลุ้งทำลายต่อมรับรสไปจนหมดสิ้น! "เฮ้… พวกแกน่ะ ทำลายศิลปะการทำอาหารของชั้นหมดนะรู้ตัวไหม?" คินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับก้าวออกไปเผชิญหน้ากับกองทัพปริศนาที่หยุดชะงักฝีเท้าลงเบื้องหน้า เงาดำร่างหนึ่งก้าวออกมาจากแถวหน้า เกราะเหล็กสลักลวดลายโบราณถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือดไร้เลือดของอัศวินผู้ล่วงลับ แต่สิ่งที่ทำให้คินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด คือวัตถุดิบชิ้นมหึมาที่อัศวินปริศนากำลังถือประคองไว้ด้วยสองมือ… มันคือกล่องข้าวเบนโตะเหล็กกล้าโบราณ ที่ผนึกด้วยยันต์เวทมนตร์สีดำสนิท และทันทีที่ฝากล่องถูกงัดเปิดออกด้วยมืออันสั่นเทา… กลิ่นอายความมืดมิดและพลังเวทมนตร์โบราณก็ทะลักทะลายออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าจากก้นบึ้งของขุมนรก ที่เอ่ยชื่อของคินออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความอร่อยและร่วมลุ้นไปกับผมในตอนนี้นะครับ พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนคนนี้สัญญาว่าจะเสิร์ฟความเดือดและจานร้อนยิ่งกว่าเดิมในตอนหน้าครับ!