การดวลเดือดหน้าเตา

เสียงเหล็กกระทบกับหินลับมีดดัง *ฉับ... ฉับ... ฉับ...* เป็นจังหวะจะโคน ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า คินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่แข่ง เขายังคงเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่คมมีดเหล็กกล้าชั้นดีที่กำลังฝานเนื้อสะโพกของ 'ราชันย์วูล์ฟแห่งเหมันต์' เป็นแผ่นบางเฉียบเท่ากระดาษ ใบหน้าคมคายมีหยาดเหงื่อผุดพรายเล็กน้อย แต่รอยยิ้มมุมปากกลับระบายไว้ด้วยความท้าทายอย่างผู้เหนือกว่า "ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ... ว่ามื้อเย็นของวันนี้... ห้ามให้ใครหน้าไหนมาขัดจังหวะเด็ดขาด" คินเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยพลังกดดันที่ทำให้ผู้นำสมาคมฮันเตอร์สายลับที่แอบลักลอบเข้ามาในครัวถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ทะ... ท่านคิน! แต่อาหารจานนี้มันไม่ใช่แค่มื้อเย็นธรรมดานะครับ!" ฮันเตอร์หนุ่มผู้ลอบเร้นพยายามเค้นเสียงสั่นเครือ "นั่นมัน 'หัวใจมังกรเพลิงทมิฬ' วัตถุดิบระดับตำนานที่ท่านได้มาจากการปราบชั้นที่ 50! ถ้าท่านนำมันมาใช้แข่งกับเชฟหลวงแห่งอาณาจักรในศึกดวลกระทะเหล็กครั้งนี้... และถ้าเกิดความผิดพลาดขึ้นมา ดันเจี้ยนชั้นนี้อาจจะระเบิดเพราะพลังงานมานาที่ล้นทะลักได้เลยนะครับ!" ลูน่า ภูติดันเจี้ยนจอมกินจุที่ลอยอยู่เหนือไหล่ของคิน ส่งเสียงหัวเราะคิกคักพลางหยิบชีสเค้กมอนสเตอร์เข้าปากคำโต เธอกลืนลงคออย่างเอร็ดอร่อยก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่แขกไม่ได้รับเชิญ "โอย เจ้ามนุษย์หน้าโง่... นายท่านของข้าไม่เคยทำอะไรพลาดหรอกน่า! อีกอย่างนะ ถ้าไม่ได้กลิ่นหอมของอาหารฝีมือคิน เจ้าพวกสภาสูงที่ส่งพวกเจ้ามาสอดแนม คงลงแดงตายคาเก้าอี้ไปนานแล้วล่ะ... ว่าไหมครับ คิน?" ลูน่าหันมาขยิบตาให้คิน ซึ่งชายหนุ่มก็เพียงแต่หัวเราะในลำคอเบาๆ "พูดได้ดีนี่ Louna... ความผิดพลาดในครัวเรือนคือสิ่งอัปยศ แต่ความผิดพลาดในการทำอาหารให้ลูกค้ากิน นั่นคือโทษประหารครับ" คินวางมีดลง เสียงโลหะกระทบโต๊ะไม้ดัง กังวานไปทั่วห้องครัวลับใต้ดิน ประตูเหล็กบานยักษ์ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล กลิ่นอายความเย็นยะเยือกและกลิ่นอายความตายแผ่ซ่านเข้ามาพร้อมกับร่างของ 'ราชาปีศาจกอร์กอน' ในร่างจำแลงเป็นบุรุษหนุ่มชุดสูทสีดำสนิท ดวงตาสีแดงฉานกวาดมองไปทั่วห้องครัว ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เขียงไม้ของคิน "ข้าได้กลิ่น... กลิ่นที่ทำให้วิญญาณแห่งความชั่วร้ายของข้าเกิดอาการหิวโหยขึ้นมาอีกครั้ง" กอร์กอนก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าไร้เสียง มุมปากของบอสใหญ่แห่งดันเจี้ยนยกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว "คิน เจ้าพร้อมสำหรับการดวลเดือดหน้าเตาเพื่อแลกกับอิสรภาพของเหล่ามอนสเตอร์ชั้นล่างสุดแล้วหรือยัง?" "เตรียมตัวมานานแล้วครับท่านกอร์กอน" คินหันกลับมาเผชิญหน้า พร้อมกับตบมือเบาๆ สองครั้ง *พรึบ!* เปลวเพลิงสีฟ้าจากเตาเวทมนตร์ลุกโชนขึ้นพร้อมกันสามเตา แรงดันความร้อนพุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว การแข่งขันทำอาหารเพื่อตัดสินชะตากรรมระหว่างมนุษย์ผู้เปิดร้านอาหารกับราชาปีศาจและเชฟหลวงแห่งสภาวะได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ณ วินาทีนั้นเอง "กฎของการดวลในวันนี้มีเพียงข้อเดียว..." คินประกาศกร้าว ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยจิตวิญญาณของเชฟมืออาชีพ "ใช้เวลาสามสิบนาที รังสรรค์วัตถุดิบต้องสาปให้กลายเป็นอาหารที่ทำให้ผู้กินลืมหายใจ ใครที่ทำให้กรรมการวางช้อนลงก่อน... เป็นอันแพ้!" เชฟหลวงแห่งอาณาจักรผู้หยิ่งทะนง ซึ่งยืนอยู่เตาฝั่งตรงข้าม แค่นเสียงหัวเราะเยาะหยัน "หึ! ไอ้พ่อค้าเร่ขายข้าวผัดไข่ คิดรึว่าแกจะเอาชนะตำรับอาหารหลวงที่สืบทอดมากว่าพันปีได้ด้วยของป่าเถื่อนพวกนี้!" คินไม่โต้ตอบ เขาเพียงแต่หยิบกระทะเหล็กหล่อขึ้นมาตั้งไฟ พลางโยกย้ายข้อมืออย่างคล่องแคล่วราวกับร่ายรำ น้ำมันหมูป่าภูเขาถูกเทลงไปจนเกิดควันสีขาวบางเบา กลิ่นหอมมันเริ่มกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นคาวเลือดของมอนสเตอร์จนหมดสิ้น "ของป่าเถื่อนอย่างงั้นเหรอครับ?" คินพึมพำเบาๆ ขณะที่มือซ้ายตอกไข่มังกรสีทองคำลงไปในกระทะ *ฉ่าาา...!* เสียงไข่กระทบน้ำมันร้อนจัดดังสนั่น กลิ่นหอมเย้ายวนพุ่งกระแทกจมูกของทุกคนในห้องครัวจนแทบคลั่ง กอร์กอนสูดลมหายใจเข้าลึก █ ดวงตาสีแดงฉานเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความตื่นตะลึง "นี่มัน... มานาในไข่นั่น ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความร้อนระดับสมบูรณ์แบบงั้นรึ?" เวลาผ่านไปสิบหนาที ความกดดันในห้องครัวพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าของคิน แต่สมาธิของเขากลับแน่วแน่ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกระทะในมือ ในขณะที่เชฟหลวงฝั่งตรงข้ามกำลังงวิดอยู่กับการเคี่ยวซอสสูตรลับราคาแพง คินกลับกำลังบรรจงโรยผงเครื่องเทศลับที่เขาเพิ่งคิดค้นขึ้นเมื่อวานนี้ลงบนข้าวเม็ดร่วนสีทองอร่าม "เกือบเสร็จแล้วครับ..." คินยิ้มกริ่ม ทันใดนั้นเอง ผนังห้องครัวด้านทิศเหนือก็เกิดรอยร้าวขึ้น เสียงคำรามต่ำๆ ที่สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังสะท้อนมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ธรรมดา แต่เป็นแรงกดดันระดับที่ทำให้ฮันเตอร์ระดับ S-Rank ถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น ลูน่าหน้าถอดสี ร้องลั่นด้วยความตกใจ "นะ... นั่นมันคลื่นพลังงานจากดันเจี้ยนชั้นที่ 51! มีบางอย่างกำลังตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลเพราะกลิ่นอาหารของพวกเรา!" คินชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวผัดใส่จาน เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังรอยร้าวที่กำลังขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะหันมาสบตากับราชาปีศาจกอร์กอนที่ตอนนี้ใบหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ดูท่าทางว่า..." คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความระทึกขวัญที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "ลูกค้าพิเศษของเรา... จะทนรอให้เราจัดจานเสร็จไม่ไหวซะแล้วล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับผมในทุกๆ ตอนนะครับ พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนคนนี้สัญญาว่าจะเสิร์ฟความสนุกให้จานร้อนกว่าเดิมในตอนหน้าครับ!