เลเวลอัปจนระบบแจ้งเตือน

“ถอยไปให้พ้นเจ้ามนุษย์สารเลว!” เสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคิน ราวกับเสียงกู่ร้องจากขุมนรกโลกันตร์ที่ลึกที่สุด กลิ่นอายความมืดมิดและพลังเวทมนตร์โบราณทะลักทะลายออกมาจากซากกะโหลกของราชันอสูรเบื้องหน้า จนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีม่วงเข้ม แสงไฟจากตะเกียงมานาสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับจะดับวูบลงได้ทุกเมื่อ คินกะพริบตาปริบๆ มือซ้ายยังคงถือตะหลิวเหล็กกล้าที่เคลือบด้วยคราบน้ำมันหมูป่า ส่วนมือขวาคีบไข่ไก่ดรากอนสีทองอร่ามที่เพิ่งตอกลงกระทะหินลาวา “เดี๋ยวนะครับ… เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ? สารเลวเหรอ? โอ้โฮ พูดจาแบบนี้ตัดแต้มรีวิวร้านผมไม่ได้นะครับ ถึงผมจะเป็นพ่อค้าเร่ แต่เรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหารนี่ผมค่อนข้างซีเรียสพอดูเลยนะ” คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นว่าความร้อนจากเตาถ่านเวทมนตร์กำลังจะอ่อนลง “คิน! ระวังตัวด้วย!” ลูน่า ภูติดันเจี้ยนตัวจิ๋วบินว่อนด้วยความตื่นตระหนก ปีกสีฟ้าใสกระพือถี่จนเกิดเสียงหึ่งๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบถลน “พลังงานนั่นมัน… มันไม่ใช่ระดับบอสธรรมดาแล้วนะ! มันคือจิตวิญญาณตกค้างของราชาปีศาจโบราณที่ถูกผนึกไว้ในดันเจี้ยนชั้นที่สิบห้า! ถ้าแกโดนไอเวทนั่นกลืนกิน วิญญาณของแกจะถูกบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่เศษผงเลยนะ!” “อ๋อ ราชาปีศาจโบราณเหรอครับ?” คินพึมพำเบาๆ พร้อมกับตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงด้วยเมล็ดข้าววิเศษจากทุ่งหญ้าสวรรค์เทลงไปในกระทะ เสียงฉ่าดังสนั่นพร้อมกับไอความร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมากลิ่นหอมกรุ่นของกระเทียมเจียวและเนื้อมอนสเตอร์แดดเดียวคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงมืดทึบ แรงกดดันมหาศาลจากวิญญาณโบราณถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นสึนามิ พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของคินแตกร้าวเป็นทางยาว รอยแยกสีดำแผ่ขยายออกราวกับใยแมงมุม แต่ทว่า ท่ามกลางพายุแห่งความมืดนั้น คินกลับยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคง มือขวาควงตะหลิวอย่างคล่องแคล่ว ข้าวเม็ดสวยสีทองถูกโยกสลับไปมาในกระทะด้วยลีลาที่พริ้วไหวราวกับนักรบกำลังรำดาบ “เจ้า… เจ้ามนุษย์ตัวจ้อย กล้าดียังไงถึงเอาอาหารชั้นต่ำมาเซ่นไหว้ข้า… ข้าคือผู้ทำลายล้าง… ข้าคือ…” “โอ๊ยๆ เงียบก่อนน่าครับ กำลังผัดข้าวอยู่ เดี๋ยวไหม้หมดพอดี!” คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังยิ่งกว่าตอนรับมือกับฝูงออร์คคลั่ง “คุณจะรอดูนรกแตกอะไรนั่นก็เรื่องของคุณเถอะครับ แต่จำไว้ว่า ข้าวผัดไข่สูตรพิเศษของผมเนี่ย ถ้าไฟไม่แรงพอ เม็ดข้าวจะไม่ร่วนซุยนะรู้ไหม? เพราะฉะนั้น ช่วยกรุณาหุบปากแล้วรอชิมเงียบๆ หรือถ้าหิวมาก ก็หยิบบัตรคิวมาก่อนครับ!” สิ้นคำพูดของคิน ออร่าสีทองเจิดจ้าก็ระเบิดออกมาจากร่างของเขาโดยไม่รู้ตัว! *เปรี้ยง!* คลื่นพลังเวทสีทองอร่ามพุ่งทะยานเสียดฟ้า แหวกม่านพลังความมืดที่ปกคลุมดันเจี้ยนจนสลายหายไปในพริบตา ราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ขับไล่ความหนา ลูน่าอ้าปากค้าง ตาค้างจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ปริมาณมานาในตัวของคินพุ่งทะยานสูงขึ้นแบบเอ็กซ์โพเนนต์ เส้นกราฟพลังงานทะลุเพดานการวัดระดับของโลกใบนี้ไปไกลลิบลิ่ว จนผลึกมานาสีฟ้าที่ลูน่าถืออยู่ระเบิดแตกละเอียดคามือ [แจ้งเตือนจากระบบดันเจี้ยนระดับจักรวาล] [ตรวจพบการบรรลุเงื่อนไขลับสุดยอด: ‘การสยบภูตผีปีศาจด้วยกระทะเหล็ก’] [ผู้เล่น ‘คิน’ ปลดล็อกสถานะ: ‘ผู้กล้าแห่งกระทะทองคำ’ โดยไม่ได้ตั้งใจ] [ระดับเลเวลของคุณกระโดดจาก เลเวล 78 สู่ เลเวล 99 (MAX) ในพริบตา!] [ปลดล็อกสกิลติดตัวระดับพระกาฬ: ‘หัตถ์เทวะสยบมาร’, ‘กลิ่นหอมสะท้านภพ’, และ ‘พลังตบะเชฟกระทะเหล็ก’] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังรัวเป็นชุดจนสมองแทบระเบิด แต่คินกลับทำเพียงแค่เอานิ้วก้อยแคะหูอย่างไม่ใส่ใจนัก พลางใช้ตะหลิวเกลี่ยข้าวผัดไข่ให้เรียงตัวสวยงามในจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด “ฮะ? เลเวลเต็มเหรอครับเนี่ย?” คินกะพริบตาปริบๆ มองหน้าจอสีฟ้าใสที่ลอยอยู่กลางอากาศ “นี่ผมเพิ่งเปิดร้านมาได้แค่สามเดือนเองนะ ทำไมระบบถึงใจร้อนรีบดันผมขึ้นตำแหน่งสูงสุดเร็วจังล่ะครับเนี่ย แบบนี้ภาษีการค้าของผมจะไม่พุ่งกระฉูดเหรอเนี่ย” “นะ… 99? ระดับผู้กล้าในตำนานเหรอ!?” ลูน่ากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจจนเสียงหลง เธอโผบินเข้ามาใกล้ใบหน้าของคิน สำรวจร่างกายของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “นี่นาย… นายกลายเป็นผู้กล้าไปแล้วเหรอเนี่ย!? แบบนี้พวกสมาคมฮันเตอร์ต้องส่งคนมาเชิญนายไปกราบไหว้แน่ๆ!” “ไม่เอาหريكหรอกครับ น่ารำคาญจะตายไป” คินโบกมือปฏิเสธอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปมองซากกะโหลกของราชันอสูรที่ตอนนี้สงบเสงี่ยมลงอย่างน่าประหลาด ไอสีดำมืดมิดหายเกลี้ยง เหลือเพียงควันจางๆ และกลิ่นหอมของข้าวผัดไข่ที่ลอยตลบอบอวล คินตักข้าวผัดไข่คำโตใส่จานใบเล็ก แล้ววางลงตรงหน้าซากกะโหลกนั้นอย่างสุภาพ “เอ้า หายซ่าแล้วก็กินซะนะครับ ไหนๆ ก็อุตส่าห์ตื่นขึ้นมาทักทายกันทั้งที ถือว่าผมเลี้ยงต้อนรับลูกค้ากิตติมศักดิ์ก็แล้วกัน รสชาตินี่ผมรับประกันเลยนะว่าอร่อยจนวิญญาณต้องร้องขอชีวิตแน่นอนครับ” ในวินาทีนั้นเอง กะโหลกโบราณที่เคยเหี้ยมเกรียมค่อยๆ เคลื่อนไหวเล็กน้อย แสงสีแดงวาบขึ้นในเบ้าตากลวงโบ๋ ราวกับมันกำลังพิจารณาอาหารตรงหน้าด้วยความลังเล ก่อนที่ความเงียบจะถูกทำลายลงด้วยฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากอุโมงค์มืดเบื้องล่าง… เสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง พร้อมกับเงาร่างมหึมาของใครบางคนก้าวเข้ามาในแสงไฟ “หอมจริงเว้ย… กลิ่นนี้มัน… ข้าวผัดไข่ของเจ้ามนุษย์คนนั้นสินะ!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างของชายหนุ่มร่างยักษ์ในชุดเกราะสีดำสนิท มีเขาโค้งงองอกออกมาจากศีรษะ รัศมีรอบตัวน่าเกรงขามจนลูน่าถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ราชาปีศาจกอร์กอน… บอสใหญ่แห่งดันเจี้ยนชั้นที่ยี่สิบ ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกเขาแล้ว! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับผมในตอนนี้นะครับ - พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน -