ลูน่าเริ่มมีความรู้สึก

"ถ้าท่านยังกล้าขโมยเบคอนแผ่นสุดท้ายลงหม้อต้มวิญญาณอีกแม้แต่ชิ้นเดียว ผมจะสาปให้กระทะเหล็กกล้าคาร์บอนใบนี้กลายเป็นเหล็กขึ้นสนิมไปชั่วกัปชั่วกัลป์นะครับ ลูน่า" เสียงทุ้มต่ำของคินดังแทรกเสียงเดือดปุดๆ ของน้ำซุปกระดูกมังกรไฟในหม้อดินเผาขนาดใหญ่ ดวงตาคมกริบภายใต้ผ้ากันเปื้อนสีมอซอเหลือบมองไปยังเงาสะท้อนในกระจกทองเหลืองเบื้องหน้า ซึ่งปรากฏร่างโปร่งแสงของภูติดันเจี้ยนกำลังลอยละลิ่วอยู่เหนือชั้นวางเครื่องเทศ ใบหน้าเล็กจิ๋วของเธอบودบึ้งตึง แก้มป่องพองลมราวกับปลาปักเป้า แต่มือข้างหนึ่งยังคงถือชิ้นเบคอนรมด้วยควันไฟซ่อนไว้ข้างหลังอย่างแนบเนียน ลูน่าสะดุ้งสุดตัว ปีกสีครามโปร่งแสงกระพือถี่ด้วยความตกใจ เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะค่อยๆ โผล่ศีรษะออกมาจากหลังโหลใส่พริกไทยดำ "ขะ... ข้าไม่ได้ขโมยนะ! ข้าแค่... แค่กำลังตรวจสอบคุณภาพความชื้นของเนื้อต่างหากเล่า คิน! เจ้านี่มันขี้เหนียวเสียจริง ภูติอย่างข้าใช้พลังงานในการรักษาอาณาเขตดันเจี้ยนชั้นที่สิบสองนี้มากแค่ไหน เจ้ารู้บ้างไหม!" เธอยกมือขึ้นเท้าสะเอว พยายามทำเสียงให้แข็งกร้าวกลบเกลื่อนความผิด แต่ดวงตากลมโตสีมรกตกลับกะพริบปริบๆ หลบสายตา คินถอนหายใจยาว วางทัพพีไม้ลงบนเขียงไม้มะค่าเสียงดังตุ้บ เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่ลอยละลิ่วอยู่กลางอากาศ กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและน้ำมันงาจางๆ ลอยอบอวลมาจากตัวของเชฟหนุ่ม ทำให้จมูกจิ๋วๆ ของภูตสาวกระดุ๊กกระดิ๊กโดยอัตโนมัติ "ตรวจสอบคุณภาพ?" คินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ยื่นมือออกไปดึงแผ่นเบคอนออกจากมือเรียวเล็กของเธออย่างนุ่มนวล "ถ้าตรวจสอบด้วยการโยนเข้าปากตัวเองแบบนั้น เกรงว่าพรุ่งนี้เช้า ราชาปีศาจกอร์กอนที่อุตส่าห์จองโต๊ะ VIP ล่วงหน้าคงได้กินข้าวผัดไข่ใส่ลมหายใจของภูติแทนเบคอนกรอบๆ แน่ๆ ครับ" "ฮmph!" ลูน่าเบือนหน้าหนีด้วยความขัดเคือง แต่ทว่า... บริเวณพวงแก้มใสราวกระจกกลับเริ่มปรากฏริ้วสีชมพูจางๆ ขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ นี่คือความเปลี่ยนแปลงที่คินสังเกตเห็นมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว... นับตั้งแต่ที่เขายอมแบ่งข้าวผัดไข่จานแรกให้ภูติดันเจี้ยนผู้หิวโหยเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ลูน่าที่ควรจะเป็นเพียงจิตวิญญาณไร้ร่างไร้ความรู้สึกแห่งความตาย กลับเริ่มมี "อุณหภูมิ" ในหัวใจ จากเดิมที่เป็นเพียงเสียงสะท้อนก้องในหอคอยร้าง ตอนนี้เธอกลับแสดงอารมณ์ความรู้สึกราวกับมนุษย์ผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งงอแง หวงของ หิวโหย และที่สำคัญที่สุด... เริ่มมีความผูกพัน คินมองปฏิกิริยาของภูตสาวด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เขาไม่ได้เอ่ยปากแซวต่อเพราะรู้ดีว่าถ้าลูน่าเกิดอาการเขินอายจนระเบิดพลังภูติขึ้นมา ร้านอาหารเล็กๆ ใต้ดินแห่งนี้อาจจะต้องซ่อมแซมฝ้าเพดานใหม่อีกรอบ เชฟหนุ่มหันกลับไปจัดการกับหอมใหญ่ในมือ ใช้ปลายมีดเชฟคมกริบสับลงบนเขียงด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอและแม่นยำ "เอาล่ะๆ เลิกทำหน้าเป็นยักษ์เป็นมารได้แล้วครับ วันนี้ผมไม่ได้ทำแค่เบคอนธรรมดา แต่ผมคิดค้นสูตร 'เบคอนพันมอนสเตอร์แบล็กลิสต์ย่างซอสเทริยากิสูตรลับ' ขึ้นมาใหม่ เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ท่านช่วยผมสกัดกั้นฝูงก็อบลินคลั่งเมื่อวานนี้" สิ้นคำว่า 'ซอสเทริยากิสูตรลับ' ลูน่าที่เคยทำท่าทางงอนตุ๊ปป่องเมื่อครู่ ก็พุ่งตัวเข้ามาประชิดไหล่ของคินทันที ดวงตาสีมรกตเป็นประกายวาววับ ลืมความโกรธเคืองไปจนหมดสิ้น "จริงนะ? เจ้าไม่ได้โกหกข้าวนะคิน? มันหอมหวานเค็มกลมกล่อมเหมือนตอนที่ราชาปีศาจกินแล้วทำหน้าเคลิบเคลิ้มแบบนั้นหรือเปล่า?" เธอเอียงคอมองด้วยความคาดหวัง ร่างโปร่งแสงแนบชิดกับต้นแขนของชายหนุ่มจนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ของภูติ แต่ทว่า... ลึกๆ กลับมีความอบอุ่นบางเบาแผ่ซ่านออกมาผ่านการสัมผัสนั้น คินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นแปลกปลอมที่ส่งผ่านมาจากภูตสาว ปกติแล้วร่างของลูน่าจะเย็นเฉียบราวกับน้ำค้างกลางคืน แต่ในยามนี้ หัวใจดวงน้อยๆ ที่เต้นอยู่ภายใต้หน้าอกโปร่งแสง กลับเริ่มมีจังหวะการเต้นที่สอดรับกับความรู้สึกของเธอเอง "ครับ... อร่อยกว่าจานนั้นของราชาปีศาจเสียอีก เพราะจานนี้ผมทำพิเศษให้ 'ผู้ช่วย' ของผมคนนี้โดยเฉพาะ" คินพูดเสียงนุ่ม พลางใช้ปลายนิ้วเขี่ยจมูกรั้นของภูตสาวเบาๆ อย่างหยอกเย้า ลูน่าหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เธอรีบถอยหลังลอยเค้งคว้างไปกลางอากาศ มือเล็กๆ ยกขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าว ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยมีมาก่อนในรอบหลายร้อยปีของการเป็นภูติดันเจี้ยนกำลังก่อตัวขึ้นในอก มันไม่ใช่ความหิวโหย ไม่ใช่ความโกรธเกลียด และไม่ใช่ความกลัวต่อผู้บุกรุก แต่มันคือ... ความรู้สึกอิ่มเอมที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าอาหารจานใดในโลก "คน... คนบ้า! ใครเป็นผู้ช่วยเจ้ากัน ข้าเป็นถึงผู้ดูแลดันเจี้ยนชั้นที่สิบสองต่างหากเล่า!" เธอเสียงสั่นเครือเล็กน้อย พยายามหลบสายตาที่พราวระยับด้วยความจริงใจของเชฟหนุ่ม บรรยากาศภายในห้องครัวอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความหมาย เสียงเดือดของซุปกระดูกมังกรและกลิ่นหอมหวานของซอสที่เคี่ยวจนงวดกลายเป็นเสียงดนตรีขับกล่อมความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นทีละน้อยท่ามกลางความโหดร้ายของดันเจี้ยนระดับพระกาฬ ทว่า ความสงบสุขในยามวิกาลมักมีอายุสั้นเสมอ... ในขณะที่คินกำลังจะยกกระทะลงจากเตา เสียงระฆังเตือนภัยเวทมนตร์ที่ติดตั้งไว้ที่หน้าประตูดันเจี้ยนก็ดังขึ้น "กริ๊งงงงงง!" ลั่นไปทั่วบริเวณ แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องเข้ามาผ่านช่องหน้าต่างหิน ลูน่าหน้าถอดสี ท่าทางเขินอายเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เธอลอยพรวดเข้าไปใกล้หน้าต่างเพื่อตรวจสอบอาณาเขตผ่านพลังจิต "คิน... ไม่ใช่พวกมอนสเตอร์กระจอกๆ แล้วล่ะ" เสียงของภูตสาวสั่นเทาเล็กน้อย ความหวาดกลัวที่เธอเกือบจะลืมเลือนไปเพราะความอบอุ่นของอาหารกลับมาเกาะกุมจิตใจอีกครั้ง "พลังเวทมนตร์มหาศาลกำลังเคลื่อนตัวเข้ามา... มันคือ 'อัศวินโลหิตแห่งห้วงนรกอเวจี' บอสรับจ้างระดับ SS ที่ถูกจ้างวานมาเพื่อกวาดล้างร้านอาหารของเราโดยเฉพาะ!" คินหยุดมือที่กำลังถือตะหลิว รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเชฟหนุ่มจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาคมกริบดั่งใบมีด เขาเหลือบมองจานอาหาร 'เบคอนพันมอนสเตอร์แบล็กลิสต์' ที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ ส่งควันฉุย ก่อนจะหันไปสบตากับลูน่าที่กำลังลอยตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า ประตูกระจกหน้าร้านถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง เสียงฝเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขาถล่มดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างมหึมาในชุดเกราะเหล็กสีเลือดที่ก้าวเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดแก้วหู "ไหนล่ะ... พ่อค้าอาหารที่กล้าท้าทายกฎแห่งดันเจี้ยน? วันนี้ข้าจะควักหัวใจของแกมาทำเป็นเครื่องเคียง!" คินสูดหายใจเข้าลึกๆ เอื้อมมือไปคว้าด้ามจับกระทะเหล็กคู่ใจ พร้อมกับเอ่ยกระซิบเบาๆ ข้างหูภูตสาวที่ลอยอยู่ใกล้ๆ ด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทแต่มั่นคง "ลูน่า... ดูแลเตาไฟให้ผมดีๆ นะครับ ถ้าอาหารไหม้ ผมจะหักเงินเดือนท่านจริงๆ ด้วย" พูดจบ เชฟหนุ่มก็ก้าวเท้าเดินออกไปเผชิญหน้ากับความตายโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะพ้นขอบประตูครัว มือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นแปลกประหลาด ก็ควชายเสื้อผ้ากันเปื้อนของเขาไว้แน่น ลูน่าไม่ได้พูดอะไรสักคำ เธอกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาสีมรกตฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน พลังเวทมนตร์สีครามเข้มเริ่มแผ่ซ่านออกจากร่างของเธอ ห่อหุ้มกระทะในมือของคินให้ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าแห่งภูติ "ถ้ามันกล้าทำลายมื้ออาหารของเรา..." เสียงของลูน่าสั่นเครือแต่ทว่าก้องกังวานด้วยความรู้สึกใหม่ที่อัดแน่นเต็มอก "ข้าจะสาปให้มันกลาย-เป็น-วัตถุดิบ-เกรด-ต่ำ-ที่สุด-ใน-ดันเจี้ยน-ให้ดู!" - พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน -