สกิลลับ: จิตวิญญาณนักปรุง

"คิน... เจ้าทำอะไรลงไป" เสียงของพ่อดังก้องสะท้อนอยู่ในมิติบิดเบี้ยว บรรยากาศรอบกายไม่ได้กดดันด้วยความร้อนแรงของลาวา แต่เป็นความเย็นยะเยือกที่กัดกินเข้าไปถึงไขกระดูก ร่างมหึมาของ 'อสูรบรรพกาล' ที่เพิ่งถูกอัญเชิญออกมาจากรอยแยกมิติสีเลือดกำลังกวาดสายตาสีอำพันมองมาที่ผม ราวกับจะประเมินว่าเจ้ามนุษย์ตัวจ้อยที่ถือกระทะเหล็กกล้านี้คือ 'อาหารว่าง' หรือ 'ธุลีที่ไร้ค่า' "ผมแค่หิวครับพ่อ" ผมตอบกลับพลางขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดในชีวิต "และก็นะ... ดันเจี้ยนชั้นที่ 50 มันเงียบเหงาจนเกินไป ผมแค่อยากจัดปาร์ตี้หมูกระทะต้อนรับบอสที่ดูท่าทางจะกล้ามเนื้อแน่นน่าดู" ลูน่าที่เกาะอยู่บนไหล่ผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว ปีกใสๆ ของเธอหม่นแสงลงจนแทบกลายเป็นสีเทา "คิน... นายกำลังบ้า! นั่นมัน 'ผู้เฝ้าประตูแห่งความว่างเปล่า' นะ ไม่ใช่หมูสามชั้นในตลาดนัด!" ผมไม่ตอบ แต่สายตาจับจ้องไปที่ก้อนเนื้อขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนไหว จิตสังหารของมันรุนแรงจนก้อนหินรอบข้างแตกละเอียด แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมสนใจ สิ่งที่ผมเห็นผ่านดวงตาแห่ง 'นักปรุง' คือค่าพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ใต้เกล็ดหนาเตอะนั่น... ความเข้มข้นของมานาที่สูงจนเกือบจะกลายเป็นเหล้าชั้นดี "ลูน่า ฟังนะ" ผมกระซิบ เสียงของผมเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ได้สั่นเครือเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในยามดึก "เตรียมเกลือสมุทรจากทะเลลึก และพริกไทยดำที่บดด้วยค้อนเทพเจ้า ถ้าเราทำให้นี่เป็นมื้ออาหารได้ เราก็รอด แต่ถ้าไม่... เราจะเป็นเพียงวัตถุดิบชิ้นสุดท้ายของมัน" *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ท่านกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูระดับพระกาฬ (World Boss - Grade S)] [เงื่อนไขการเอาชีวิตรอด: ปรุงเมนูที่สามารถ 'สยบ' จิตวิญญาณของผู้ที่ได้รับประทาน] [สกิลพิเศษถูกปลดล็อก: 'จิตวิญญาณนักปรุง' (ระดับลับ)] โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ผมมองเห็นเส้นใยสีทองที่เชื่อมโยงระหว่างตัวผมกับวัตถุดิบตรงหน้า นั่นไม่ใช่แค่การมองเห็นไอเทม แต่มันคือการหยั่งรู้ถึง 'แก่นแท้' ของชีวิตที่อยู่ตรงหน้า ผมเห็นความโหยหา... ไม่ใช่โหยหาเนื้อมนุษย์ แต่มันโหยหาความอบอุ่นที่สูญหายไปนับพันปี "ข้าไม่ได้หิว... แต่ข้าเหนื่อย" เสียงทุ้มต่ำดั่งภูเขาถล่มดังออกมาจากลำคอของสัตว์ประหลาดตัวนั้น ผมไม่รอช้า พลิกกระทะในมือ ความร้อนที่เกิดจากมานาในร่างผสานกับเปลวไฟที่โชติช่วงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ "ถ้าเหนื่อยก็พักก่อนครับคุณอสูร ของว่างที่ผมเตรียมให้ ไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าใคร แต่มันมีไว้เพื่อชโลมใจคนบาป" ผมโยนวัตถุดิบชิ้นส่วนมอนสเตอร์ลงในกระทะ เสียง 'ฉ่า' ดังลั่นสนั่นดันเจี้ยน กลิ่นหอมที่ไม่อาจนิยามได้ฟุ้งกระจายไปทั่ว มันไม่ใช่กลิ่นเนื้อย่างธรรมดา แต่มันคือกลิ่นของความทรงจำ กลิ่นของสายฝน กลิ่นของบ้าน... "คิน! นายทำอะไรลงไป! นั่นมันกลิ่นของความทรงจำที่หายไปของผู้ถูกอัญเชิญเลยนะ!" ลูน่าร้องออกมาด้วยความตกใจ ผมไม่ตอบ มือขวาควงตะหลิวด้วยจังหวะที่เหนือชั้น สกิล 'จิตวิญญาณนักปรุง' กำลังสูบฉีดมานาของผมจนหมดสิ้น ผมรู้สึกได้ว่าร่างกายของผมกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของกระทะใบนี้ กระทะคือหัวใจ เปลวไฟคือชีวิต และสิ่งที่อยู่บนนั้นคือคำตอบของทุกคำถาม แต่แล้ว ความผิดปกติก็เกิดขึ้น ท่ามกลางกลิ่นหอมที่ชวนเคลิบเคลิ้ม ร่างของอสูรบรรพกาลที่เคยดุดันกลับค่อยๆ ย่อขนาดลง เกล็ดที่เคยแข็งแกร่งค่อยๆ หลุดลอกกลายเป็นฝุ่นผง ดวงตาที่เคยเป็นสีอำพันอาฆาตเริ่มมีน้ำตาไหลรินออกมาเป็นหยดสีทอง "รสชาตินี้... เจ้าเอามาจากไหน" อสูรตนนั้นถาม เสียงที่เคยข่มขวัญกลับสั่นเครือ "เจ้าไม่ใช่แค่พ่อค้า... เจ้าคือคนที่ทำลายกฎเกณฑ์ของดันเจี้ยนนี้" ผมหยุดมือลง จานที่วางอยู่ตรงหน้ามีเพียงข้าวผัดไข่จานหนึ่ง แต่ในจานนั้นมันกลับสะท้อนภาพดันเจี้ยนที่กำลังล่มสลายลงจริงๆ รอบข้างเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง พื้นดินเริ่มปริแตก ความจริงที่ว่าดันเจี้ยนนี้กำลังสูญสิ้นกำลังประจักษ์แก่สายตา "คิน! ระวังข้างหลัง!" ลูน่าตะโกนสุดเสียง ผมหันกลับไปพบกับร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด เขาคนนั้นไม่ได้ถืออาวุธ แต่ถือ 'สมุดบัญชี' เล่มหนาที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด "เจ้าทำเกินไปแล้ว พ่อค้าหนุ่ม" ชายคนนั้นกล่าวพลางก้าวเข้ามาในรัศมีของเปลวไฟ "การปรุงอาหารให้มอนสเตอร์เลเวลพระกาฬด้วย 'วัตถุดิบแห่งอดีต' มันมีราคาที่ต้องจ่าย... และดูเหมือนเจ้าจะจ่ายด้วยชีวิตของเจ้าเองในวินาทีนี้" เขาวางมือบนไหล่ผม ความเย็นที่แผ่ออกมาทำให้ผมรู้ทันทีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา แต่นี่คือ 'ผู้คุมกฎแห่งดันเจี้ยน' ที่แท้จริง "ถ้าเจ้าอยากขายอาหารต่อในดันเจี้ยนนี้" ชายในชุดคลุมกระซิบข้างหูผม "จงเลือกระหว่างการรักษาชีวิตของเจ้าไว้ หรือการทำให้บอสตัวนี้กลายเป็น 'ลูกค้าประจำ' ของเจ้าไปชั่วกัลปาวสาน... ซึ่งหมายความว่าเจ้าจะต้องตายในอีกสิบนาทีข้างหน้า เพื่อกลายเป็นวิญญาณแห่งการปรุง" ผมก้มมองข้าวผัดไข่ในจาน แล้วเงยหน้ามองชายคนนั้นด้วยรอยยิ้มที่กะล่อนที่สุดเท่าที่จะทำได้ในวินาทีวิกฤต "สิบนาทีเหรอครับ? ถ้าอย่างนั้น..." ผมขยับตะหลิวอีกครั้ง "งั้นผมขอเวลาอีกสักนาที เพื่อเพิ่มเมนูของหวานปิดท้ายให้ลูกค้าของผมได้ไหมครับ คุณผู้คุมกฎ?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในทุกๆ รสชาติของดันเจี้ยนนะครับครับ