มิตรภาพท่ามกลางกลิ่นเครื่องเทศ

"หนึ่งนาทีที่คุณร้องขอ มันช่างยาวนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์เลยนะครับ คิน" เสียงของ 'เอเลียส' ฮันเตอร์ระดับ S ผู้คุมกฎแห่งดันเจี้ยนชั้นที่ 29 ดังลอดผ่านเสียงฉ่าของกระทะเหล็กที่กำลังกระทบกับเนื้อพิษของ 'แมงมุมทอแสง' ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินยืนพิงผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยไอเย็นจัด ดวงตาคมกริบของเขามิได้มองที่การต่อสู้เบื้องหน้า แต่กลับจับจ้องไปที่ควันฉุยที่พวยพุ่งจากตะหลิวของผมด้วยความหงุดหงิดระคนหิว "ความใจร้อนคือศัตรูของรสชาติที่สมบูรณ์แบบครับ คุณเอเลียส" ผมตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากกระทะ แสงไฟสีนวลจากตะเกียงมานาสะท้อนใบหน้าของลูน่าที่กำลังวุ่นวายกับการหั่นหัวหอมปีศาจด้วยความเร็วแสง "อีกสิบวินาทีเท่านั้นครับ รับรองว่าเมนูของหวานปิดท้ายนี้จะทำให้คุณลืมความตึงเครียดของภารกิจล่าบอสไปจนหมดสิ้น" "โฮ่... มั่นใจนักนะ" เขาแค่นหัวเราะ กระชับดาบยาวในมือแน่น ทันใดนั้น เสียงแผ่นดินสั่นสะเทือนก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าโถงมืดเบื้องหน้า กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหม็นไหม้ของก๊าซพิษพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัส มันไม่ใช่แค่บอสตัวเดียวแล้ว... แต่เป็นกองทัพลูกสมุนที่แห่กันเข้ามาตามกลิ่นหอมของอาหารที่ผมปรุง! "ลูน่า! เตรียมโล่พลังงานให้พร้อม ส่วนคุณเอเลียส..." ผมโยนพริกไทยดำเม็ดจิ๋วลงในกระทะ เกิดเป็นประกายไฟวาบขึ้นกลางอากาศ "ถ้าอยากกินของหวานมื้อนี้ให้ทันเวลา รบกวนช่วยจัดการพวกตัวกระจอกที่กำลังพังผนังเข้ามาให้ผมทีครับ!" เอเลียสถอนหายใจยาว แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับดูสนุกสนานขึ้นมาทันตา "ได้เลยพ่อค้า งานถนัดเลยล่ะ" เขาพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนู แสงสีเงินจากดาบตวัดผ่านอากาศตัดผ่านร่างของมอนสเตอร์ที่โถมเข้ามาอย่างดุดัน ทุกจังหวะที่ดาบของเขาฟาดฟัน มันคือท่วงท่าที่งดงามราวกับเต้นรำท่ามกลางฝูงนรก ผมเองก็ไม่รอช้า เร่งไฟในเตาให้แรงขึ้นจนเปลวเพลิงสีฟ้าลุกโชน กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลเคี่ยวกับเนยจากนมมอนสเตอร์เริ่มอบอวลไปทั่วโถง "คิน! ทางขวา! บอสแมงมุมทอแสงมันเริ่มคลั่งแล้ว!" ลูน่าตะโกนบอกพลางชี้นิ้วไปยังเงาร่างมหึมาที่กำลังขยายตัวขึ้นจากมุมมืด เจ้าบอสตัวนั้นมีดวงตาสีเลือดหลายคู่จ้องเขม็งมาที่กระทะของผม มันไม่ได้สนใจเอเลียส แต่มันต้องการ 'อาหาร' ที่ผมกำลังปรุง มันแผ่ใยพิษเหนียวหนืดออกมาดักทางเดินของเอเลียสเอาไว้ ฮันเตอร์หนุ่มเสียหลักเล็กน้อยเมื่อถูกใยพันธนาการเข้าที่ขา "เวรเอ๊ย! ยุ่งยากชะมัด!" เอเลียสสบถ "ไม่ต้องห่วงครับ! ของหวานจานนี้... จะเป็นกับดักที่หอมหวานที่สุดของมันเอง!" ผมตะโกนกลับพลางสาดส่วนผสมลับในมือลงไปในกระทะ กลิ่นหอมขจรขจายจนแม้แต่มอนสเตอร์ที่บ้าคลั่งยังชะงักฝีเท้าลง เจ้าแมงมุมตัวยักษ์เบนเข็มจากเอเลียสมาที่โต๊ะอาหารชั่วคราวของผม มันกระโจนเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย เอเลียสในตอนนั้นไร้ทางป้องกันเพราะใยเหนียวขวางอยู่ ผมไม่ได้ถอยหลัง แต่ผมคว้าจานเหล็กที่เพิ่งปรุงเสร็จ โยนมันขึ้นไปกลางอากาศ "เอเลียส! รับไป!" เขารู้ทันทีโดยไม่ต้องบอก สองมือที่ว่างจากการจับดาบคว้าจานนั้นไว้ แล้วเขาก็ทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... เขาไม่ได้กิน แต่มันคือการ 'สังเวย' เอเลียสใช้ปลายดาบตักขนมหวานชิ้นนั้นกระแทกเข้าไปในปากที่อ้ากว้างของแมงมุมทอแสง รสชาติเข้มข้นของวัตถุดิบระดับพระกาฬปะทะกับต่อมรับรสที่ไวต่อสัมผัสของมอนสเตอร์โดยตรง เจ้าแมงมุมหยุดนิ่ง ดวงตาหลายคู่ของมันเบิกกว้าง ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังงานในร่างของมันปั่นป่วนจากผลกระทบของเครื่องเทศที่ผมเตรียมไว้เป็นพิเศษ "จังหวะนี้แหละครับ!" ผมตะโกนสุดเสียง เอเลียสที่หลุดจากการพันธนาการกระโดดขึ้นสูงเหนือหัวบอส ดาบสีเงินของเขาอาบไปด้วยแสงมานาเข้มข้น ก่อนจะฟาดลงมากลางกะโหลกของแมงมุมยักษ์อย่างแรง ร่างของมันร่วงลงสู่พื้น เสียงกระดูกแตกละเอียดดังสนั่นไปทั่วดันเจี้ยน ทุกอย่างเงียบลง... เอเลียสยืนหอบหายใจอยู่ข้างร่างที่ไร้วิญญาณของบอส เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเดินกลับมาหาผมที่กำลังเช็ดโต๊ะอย่างใจเย็น เขาหยิบจานที่ว่างเปล่าขึ้นมาดูก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "ยอมรับเลยว่าฝีมือการปรุงของคุณมันอันตรายพอๆ กับฝีมือดาบของฉันเลยนะ คิน" "มิตรภาพที่แลกมาด้วยอาหารรสเลิศ ย่อมแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้าครับ" ผมยิ้มตอบ ขณะที่ลูน่าหยิบเหรียญทองระดับตำนานที่ดรอปจากบอสขึ้นมาด้วยความดีใจ แต่ทว่า... ท่ามกลางความโล่งใจนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางออกโถงมืด ไม่ใช่เสียงมอนสเตอร์ แต่มันคือเสียงรองเท้าหนังที่มั่นคงและทรงอำนาจ เอเลียสหน้าถอดสีทันทีที่เห็นร่างนั้นก้าวเข้ามาในแสงไฟ "ไม่นึกเลยว่าจะได้มาเจอกันที่นี่... ราชาปีศาจกอร์กอน" เอเลียสพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะอาหารของผม แววตาที่เย็นชาของเขากวาดผ่านศพแมงมุมทอแสงไปที่กระทะที่ยังคงอุ่นอยู่ ก่อนจะหันมาสบตาผมด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก "ข้าวผัดไข่จานเดิม... ยังเหลืออยู่ไหม พ่อค้า?" ผมวางตะหลิวลงในมือ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วโถง แต่ในหัวของผมกลับคิดถึงเพียงเรื่องเดียว... การเผชิญหน้าระหว่างฮันเตอร์กับบอสใหญ่กำลังจะเปลี่ยนจากสนามรบ กลายเป็นโต๊ะอาหารที่อันตรายที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสเรื่องราวไปด้วยกันในทุกตอนนะครับ หากบทนี้ถูกใจท่านผู้อ่าน อย่าลืมติดตามตอนต่อไปว่าอาหารของผมจะสยบราชาปีศาจได้หรือไม่ แล้วพบกันใหม่ครับ!