ดันเจี้ยนชั้นที่ 10

"ถ้านายกล้าก้าวเท้าเข้าไปอีกก้าวเดียว นายได้กลายเป็นวัตถุดิบชิ้นสุดท้ายของดันเจี้ยนชั้นที่สิบจริงๆ แน่ คิน" เสียงของลูน่าสั่นเครือ แม้เธอจะเป็นภูติดันเจี้ยนที่คุ้นเคยกับความตายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่รัศมีพลังงานสีม่วงอมดำที่พุ่งออกมาจากประตูบานยักษ์ตรงหน้ากลับทำให้แม้แต่ร่างโปร่งแสงของเธอยังดูซีดเผือด ผมกระชับสายกระเป๋าเป้อุปกรณ์ครัวข้างหลังแน่น กลิ่นไอของสนิมและเลือดเก่าๆ ลอยแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นเหม็นเน่า แต่มันคือกลิ่นของ 'ความหิวโหย' ที่ฝังรากลึกอยู่ในหินผา "ลูน่า... เธอจำที่ฉันเคยบอกได้ไหม" ผมเอ่ยขึ้นพลางปรับลมหายใจให้เป็นจังหวะ "ในครัวน่ะ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่มีดที่คมกริบ แต่มันคือการไม่รู้ว่าลูกค้าต้องการรสชาติแบบไหน" ผมก้าวผ่านธรณีประตูหินที่สูงลิ่ว พื้นที่เบื้องหน้าคือห้องโถงกว้างใหญ่ที่ถูกลืมเลือน ผนังไม่ได้ทำจากหินปกติ แต่มันคือเกล็ดของมอนสเตอร์โบราณที่เรียงซ้อนกันจนเหมือนเกราะป้องกันธรรมชาติ ตรงกลางโถงมีร่างมหึมาที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างจากซากอาวุธฮันเตอร์นับพันชิ้น... ราชาปีศาจกอร์กอน ดวงตาสีเลือดของมันค่อยๆ ลืมขึ้น กวาดมองผมด้วยความเฉยเมยที่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล แรงกดดันที่ทำให้กระดูกในอกของผมลั่นเปรี๊ยะ "เจ้ามนุษย์..." เสียงของมันก้องกังวานราวกับแผ่นดินแยก "เจ้ามาที่นี่เพื่อมอบความตาย หรือมาเพื่อหาเหตุผลให้ข้าต้องไว้ชีวิตเจ้า?" ผมไม่ได้คุกเข่า ผมไม่ได้ชักอาวุธ แต่ผมหยิบกระทะเหล็กกล้าใบเก่งออกมาจากเป้าหมาย มันเงาวับสะท้อนใบหน้าของผมที่ดูผ่อนคลายเกินกว่าจะเป็นคนบุกรุก ผมยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ผมใช้ฝึกหน้ากระจกมานับพันครั้งก่อนเปิดร้าน "ผมมาเพื่อถามว่า... ราชาผู้ยิ่งใหญ่ มื้อล่าสุดที่ท่านทานจนรู้สึกว่า 'ชีวิตนี้ช่างมีความหมาย' น่ะ มันผ่านมากี่ร้อยปีแล้วครับ?" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหยดน้ำไหลผ่านซอกหิน ลูน่าหายตัววับไปหลบหลังเสาด้วยความหวาดวิตก กอร์กอนเลิกคิ้วหนาที่ปกคลุมด้วยเส้นขนแข็งกระด้าง มันโน้มตัวลงมา กลิ่นอายความตายแผ่พุ่งจนอากาศรอบตัวผมบิดเบี้ยว "เจ้ากล้าดีอย่างไร ถึงได้ยื่นข้อเสนอที่น่าขันเช่นนี้?" "ถ้ามันน่าขัน ท่านก็แค่ฆ่าผมทิ้ง แล้วค่อยเอาศพไปฝังไว้ใต้บัลลังก์นั่นเถอะครับ" ผมตอบพลางควักวัตถุดิบออกมาจากช่องเก็บของมิติตัวเอง มันคือไข่ไก่สีทองอร่ามที่เพิ่งดรอปจากมอนสเตอร์ระดับบอสในชั้นก่อนหน้า และต้นหอมมรกตที่มีออร่าสีเขียวเรืองรอง "แต่ถ้าข้าวผัดไข่จานนี้ ทำให้ท่านรู้สึกถึงรสชาติของ 'อิสรภาพ' ที่ท่านโหยหา... ท่านต้องปล่อยให้พวกผมสำรวจดันเจี้ยนชั้นที่สิบนี้โดยไม่มีเงื่อนไข ตกลงไหมครับ?" กอร์กอนจ้องมองผมอยู่นาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความสนุกในการสังหารกับความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกปิดตายมานานแสนนาน สุดท้ายมันก็แค่นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนหินถล่ม "ตกลง... แต่ถ้าข้าวผัดของเจ้าทำข้าผิดหวัง ลิ้นของเจ้าจะเป็นส่วนผสมแรกในมื้ออาหารที่ข้าจะปรุงจากร่างของเจ้าเอง" ไฟจากตะเกียงมานาในมือผมลุกโชนขึ้น ผมเริ่มบรรจงตอกไข่ลงบนกระทะที่ร้อนจัด เสียงซู่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถง กลิ่นหอมฟุ้งของเนยระดับพรีเมียมและรสสัมผัสของเครื่องเทศที่ผมเตรียมมาอย่างดีเริ่มฟุ้งกระจาย มันไม่ใช่แค่กลิ่นอาหาร แต่มันคือการยั่วยวนวิญญาณที่หิวโหย ขณะที่ข้าวเรียงเม็ดสวยในกระทะ ผมเหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมห้องด้านหลังบัลลังก์ มันไม่ใช่สมบัติ แต่มันคือ 'รอยแยกของมิติ' ที่ดูไม่ธรรมชาติ ลวดลายของมันเหมือนกับรอยสักบนแขนของลูน่า... ราวกับว่าดันเจี้ยนชั้นที่สิบนี้ ไม่ใช่ดันเจี้ยนที่ถูกสร้างขึ้นตามธรรมชาติ แต่มันคือห้องทดลอง หรืออาจจะเป็น... คุก? "เสร็จแล้วครับ" ผมตักข้าวผัดไข่ร้อนๆ ใส่จานเซรามิกชั้นดี กลิ่นหอมระเหยเตะจมูกราชาปีศาจจนมันต้องขยับตัวลงจากบัลลังก์อย่างไม่อาจอดใจ กอร์กอนรับจานไป มันคีบข้าวเข้าปาก ดวงตาของมันเบิกกว้างขึ้นชั่วขณะ ความเย็นชาในแววตาค่อยๆ มลายหายไปเหลือเพียงความโหยหาที่ถูกปลุกเร้า แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ทำให้ผมตกใจที่สุด วินาทีที่กอร์กอนวางจานลง มันไม่ได้ยิ้มให้ผม แต่มันกลับมองไปที่รอยแยกมิติด้านหลัง แล้วเอ่ยคำพูดที่ทำให้หัวใจของผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "เจ้าทำรสชาติได้เหมือนนาง... เหมือนผู้หญิงที่กักขังข้าไว้ในกรงทองแห่งนี้... นางเป็นอะไรกับเจ้ากันแน่ พ่อค้าอาหาร?" ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบ รอยแยกมิตินั้นก็ระเบิดออกด้วยแสงสีขาวโพลน พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเมดสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากช่องว่างมิติ เธอคนนั้น... มีใบหน้าเหมือนกับลูน่าในวัยผู้ใหญ่ทุกประการ และในมือของเธอก็ถือตะหลิวที่ดูคุ้นตายิ่งกว่าของผมเสียอีก! "ในที่สุด... ก็มีคนมาปรุงรสชาติที่ห่วยแตกนี้ให้เข้าที่สักที" เธอกล่าวพลางยิ้มเย็นให้ผม แล้วเธอก็หันไปหาลูน่าที่ตัวสั่นงันงก "จะยืนมองอยู่อีกนานไหม ยัยตัวดี? กลับเข้าที่ของเธอได้แล้ว... งานเลี้ยงรอบสองกำลังจะเริ่มขึ้น" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ