หม้อไฟรวมมิตรวิญญาณ

"ถ้าเจ้าคิดว่าการเอาเศษซากวิญญาณมาต้มในน้ำซุปสีขุ่นๆ นี้จะทำให้ข้าศิโรราบได้ เจ้าก็ประเมินค่าของราชาปีศาจกอร์กอนต่ำเกินไปแล้ว เจ้ามนุษย์!" เสียงคำรามของกอร์กอนดังก้องไปทั่วโถงบัลลังก์ที่สั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์ ควันสีม่วงคลุ้งกระจายออกจากปากของมันราวกับภูเขาไฟที่เตรียมจะระเบิด ทว่าคินไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขากำลังบรรจงใช้ตะเกียบไม้โอ๊คกดเนื้อปลาหิมะแห่งห้วงมิติลงไปในน้ำซุปที่กำลังเดือดปุดๆ ในหม้อดินเผาขนาดใหญ่ กลิ่นหอมฟุ้งที่ตัดกับความกดดันในอากาศเริ่มฟุ้งกระจาย "ราชาครับ... ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น มือของเขาตักฟองออกจากหม้ออย่างใจเย็น "อาหารน่ะ ไม่ได้มีไว้เพื่อพิสูจน์ความแข็งแกร่งของใคร แต่มันมีไว้เพื่อสื่อสารกับสิ่งที่ถูกลืม... ลองชิม 'หม้อไฟรวมมิตรวิญญาณ' ของผมดูก่อน แล้วค่อยตัดสินว่าหัวใจของคุณยังอยากจะฆ่าผมอยู่หรือเปล่า" ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างๆ ขยับปีกเล็กๆ ของเธอด้วยความตื่นเต้น เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การปรุงอาหาร แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตในระดับเลเวล 99 เธอส่งสายตาให้คินว่า *'เอาล่ะนะคิน อย่าพลาดเชียว'* คินยกหม้อดินเผาที่ส่งเสียงฉ่ารุนแรงวางลงบนโต๊ะหินตรงหน้ากอร์กอน กลิ่นหอมของสมุนไพรหายากจากชั้นที่ 50 ผสานกับความหวานล้ำลึกของเนื้อมอนสเตอร์ระดับบอสที่ผ่านการตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยทำให้บรรยากาศที่เคยดุดันเริ่มเปลี่ยนไป กอร์กอนชะงัก สายตาที่เคยจ้องมองคินเหมือนเหยื่อค่อยๆ เลื่อนลงมามองหม้อไฟสีทองอำพันตรงหน้า เจ้าปีศาจยักษ์ค่อยๆ ใช้กรงเล็บแหลมคมจับช้อนไม้ขึ้นมา มันตักน้ำซุปที่มีเศษเสี้ยวของวิญญาณมอนสเตอร์ที่คินปรุงให้กลายเป็นเครื่องเทศรสเลิศขึ้นมาดื่มเพียงคำเดียวเท่านั้น เงียบ... ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วโถงกว้าง กอร์กอนนิ่งไป ดวงตาสีโลหิตที่เคยแข็งกร้าวค่อยๆ หรี่ลง ภาพความทรงจำของการต่อสู้ที่โดดเดี่ยวในดันเจี้ยนแห่งนี้มานานนับพันปีดูเหมือนจะถูกปลุกขึ้นมาผ่านรสชาติที่ซับซ้อน มันมีความขมเล็กน้อยของอดีต ความเผ็ดร้อนของความแค้น และปิดท้ายด้วยความหวานล้ำที่ปลอบประโลมทุกอย่าง "รสชาตินี้..." กอร์กอนพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเป็นดั่งพายุกลับกลายเป็นเสียงกระซิบที่สั่นเครือ "เจ้า... เจ้าไปเอาความรู้สึกแบบนี้มาจากไหนกัน" "ผมไม่ได้เอามาจากไหนหรอกครับราชา" คินยิ้มบางๆ ขณะหยิบกระปุกพริกไทยดาวตกขึ้นมาโรยเพิ่ม "ผมแค่นำเสนอสิ่งที่ทุกคนในดันเจี้ยนขาดหายไป นั่นคือการได้รับประทานอาหารอย่างมีความสุขครับ" กอร์กอนวางช้อนลง มันไม่ได้โกรธเกรี้ยวอีกต่อไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของคินกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนคินเกือบเสียหลัก กอร์กอนเบิกตากว้าง แววตาของมันเปลี่ยนจากความซาบซึ้งเป็นความตระหนกที่ดูเหมือนจะหวาดกลัวอะไรบางอย่างที่อยู่เหนือขึ้นไป "ข้าขอโทษ... ข้าลืมไปว่าการมอบความสุขให้ข้าถือเป็น 'การขัดขวางสมดุล' ของดันเจี้ยน" กอร์กอนคำรามเสียงต่ำ "เจ้าทำสิ่งที่เกินเลยไปแล้วคิน ตอนนี้ 'ผู้คุมกฎแห่งระบบ' กำลังจับตามองที่นี่... และพวกเขากำลังส่ง 'เพชฌฆาต' ลงมาปิดฉากร้านอาหารของเจ้า" เสียงโซ่ตรวนที่สั่นสะเทือนมาจากเพดานโถงที่ค่อยๆ ปริแตกออก แสงสีขาวสว่างจ้าสาดส่องลงมาจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ชายในชุดเกราะสีเงินไร้ใบหน้าค่อยๆ ร่อนลงมาจากรอยแยกนั้นในมือถือดาบยาวที่แผ่ไอเย็นเยือกจนน้ำซุปในหม้อของคินกลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา "คิน! หนีเร็ว!" ลูน่าร้องลั่น แต่คินกลับยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งกำมีดทำครัวคู่ใจแน่น เขาหันมามองกอร์กอนที่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นพวกเดียวกับเขาแล้ว "ราชาครับ... มื้อนี้ยังกินไม่หมดเลยนะครับ" คินเอ่ยพลางยิ้มมุมปากให้ผู้มาเยือนที่ไร้ใบหน้าคนนั้น "ถ้าจะมาขัดจังหวะเวลาทานข้าวของลูกค้าผมแบบนี้ ผมคงยอมไม่ได้จริงๆ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความสนุกไปพร้อมกับผมเสมอนะครับ!