ขยายสาขาไปทั่วดันเจี้ยน

“ถ้าเจ้ายังดึงดันจะเอาเครื่องเทศจากหุบเขาเพลิงโลกันตร์มาใส่ในข้าวผัดไข่ล่ะก็ ข้าสาบานได้เลยว่าร้านของเจ้าจะระเบิดเป็นจุณก่อนที่ลูกค้าคนแรกจะได้ชิมคำแรกด้วยซ้ำ” เสียงทุ้มต่ำของราชาปีศาจกอร์กอนดังก้องไปทั่วโถงหินที่ตอนนี้ถูกดัดแปลงให้เป็น ‘ครัวสาธิต’ ขนาดย่อม คินใช้กระบวยไม้เคาะลงบนขอบกระทะเหล็กกล้าเสียงดังเคร้ง เขาไม่ได้หันไปมองร่างยักษ์ใหญ่ที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนบัลลังก์หิน แต่กลับจดจ่ออยู่กับการคัดเลือกเมล็ดข้าวสีเงินที่ได้จากดงมอนสเตอร์ระดับบอส “ท่านกอร์กอนครับ ความกลัวคือศัตรูตัวฉกาจของเชฟ” คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากแต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ “ถ้ามัวแต่กลัววัตถุดิบ พ่อค้าอย่างผมจะเอาอะไรไปนำเสนอความแปลกใหม่ให้คนทั้งดันเจี้ยนได้ล่ะครับ?” ลูน่า ภูติดันเจี้ยนตัวจ้อยบินวนรอบหม้อต้มน้ำซุป พลางใช้ปีกโปร่งแสงปัดฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งจากการระเบิดของไอเวทมนตร์ “คิน! แต่ข้าว่าท่านกอร์กอนพูดถูกนะ ครั้งที่แล้วแค่แก่นพลังงานระดับต่ำหลุดเข้าไปนิดเดียว ผนังดันเจี้ยนชั้นที่ 15 ก็ร้าวเป็นทางยาวแล้วนะ!” คินวางกระบวยลงแล้วหันมาฉีกยิ้มให้ทั้งสอง เขาหยิบแผนที่ดันเจี้ยนที่ทำจากหนังมังกรกางลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยคราบซอสและรอยไหม้ “นั่นแหละครับคือเสน่ห์ และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมวันนี้เราถึงต้องวางแผน ‘ขยายสาขา’ ไม่ใช่แค่ที่นี่... แต่ต้องกระจายไปถึงชั้นลึกสุดที่มอนสเตอร์ระดับพระกาฬอาศัยอยู่” ราชาปีศาจกอร์กอนเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาที่เคยดุดันเริ่มฉายแววสนเท่ห์ “ขยายสาขา? ในสถานที่ที่ฮันเตอร์ระดับ S ยังเอาชีวิตไม่รอดเนี่ยนะ? เจ้าจะเปิดร้านอาหารหรือเปิดสุสานส่วนตัวกันแน่ พ่อค้า?” “ถ้ามันอร่อยพอ ต่อให้ต้องฝ่าดงกระสุนเวทมนตร์หรือกับดักเลเซอร์ ลูกค้าก็จะดั้นด้นมาหาเราเองครับ” คินใช้นิ้วชี้ลากเส้นบนแผนที่ จากชั้นที่ 10 ไล่ลงไปสู่ชั้นที่ 30 ซึ่งเป็นเขตแดนที่ยังไม่มีใครย่างกรายเข้าไป “เราไม่ได้จะเปิดร้านแบบเดิม แต่เราจะใช้ ‘ระบบขนส่งเคลื่อนที่’ ผ่านเส้นทางลับที่ท่านกอร์กอนเป็นคนคุมอยู่” บรรยากาศในห้องเงียบลงกะทันหัน มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของน้ำซุปกระดูกมังกรที่คินเพิ่งปรุงเสร็จ กอร์กอนโน้มตัวลงมาใกล้โต๊ะจนลมหายใจอุ่นร้อนประทะเข้ากับใบหน้าของคิน ราชาปีศาจไม่ได้โกรธ แต่ดูเหมือนเขากำลังประเมินอะไรบางอย่างในตัวชายหนุ่มตรงหน้า “เจ้าต้องการเส้นทางเชื่อมต่อที่ข้าใช้เคลื่อนย้ายกองทัพปีศาจไปทั่วดันเจี้ยน เพื่อเอาไปส่งข้าวผัดไข่?” กอร์กอนแค่นหัวเราะในลำคอ “เจ้าช่างมีความทะเยอทะยานที่น่าขบขันจริงๆ คิน” “ไม่ใช่แค่ข้าวผัดไข่ครับ” คินก้าวเท้าเข้าไปหาเจ้าแห่งปีศาจอย่างไม่เกรงกลัว “แต่เป็นความสุขในรูปแบบของอาหารที่มอนสเตอร์และฮันเตอร์สามารถวางอาวุธแล้วนั่งกินร่วมกันได้... สักครู่หนึ่งก็ยังดี” ลูน่าที่เงียบไปนานเริ่มเข้าใจแผนการของคิน เธอร่อนลงมาเกาะบนไหล่ของเขา “ถ้าเราวางเครือข่ายนี้ได้ เราจะมีวัตถุดิบจากทุกชั้นมาอยู่ในครัวเดียว และเราจะกลายเป็นศูนย์กลางของระบบเศรษฐกิจในดันเจี้ยนนี้!” คินพยักหน้าพลางหยิบสมุดบันทึกออกมาจดรายการที่จำเป็น แผนการขยายสาขาของเขาไม่ใช่แค่การเปิดร้าน แต่คือการสร้าง ‘เครือข่ายจัดส่งอาหารดันเจี้ยน’ ที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ โดยมีราชาปีศาจกอร์กอนเป็นผู้คุ้มกันและสนับสนุนเส้นทาง ทว่า ในขณะที่คินกำลังคำนวณต้นทุนและจำนวนวัตถุดิบที่ต้องใช้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเข้าถ้ำ ซึ่งไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมอนสเตอร์ตัวใด แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทเหล็กของ ‘ผู้กล้า’ ที่ควรจะอยู่ห่างออกไปหลายชั้น คินหยุดมือที่กำลังเขียน เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับราชาปีศาจกอร์กอน ก่อนจะหันไปทางปากทางเข้าที่ตอนนี้มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้น ท่ามกลางแสงไฟสลัวของดันเจี้ยน ร่างนั้นถือดาบสีเงินที่ส่องประกายวาววับ มันเป็นดาบที่คินคุ้นตาเป็นอย่างดี... ดาบของผู้กล้าที่เขาเคยบริการอาหารให้เมื่อเดือนก่อน “ขอโทษที่มารบกวนมื้อค่ำนะครับ” ชายในชุดเกราะสีขาวกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ก่อนจะดึงหน้ากากออกเผยให้เห็นใบหน้าที่คินจำได้แม่น “ผมไม่ได้มาเพื่อล่าคุณกอร์กอน... แต่ผมมาเพื่อขอจ้างคุณคิน ให้ไปทำอาหารใน ‘งานเลี้ยงวันสิ้นโลก’ ที่กำลังจะจัดขึ้นในอีก 3 วันข้างหน้า” คินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่างานเลี้ยงนั้นไม่ใช่กิจกรรมสังสรรค์ทั่วไป แต่มันคืองานรวมตัวของเหล่าผู้กล้าที่ตั้งใจจะ ‘กวาดล้าง’ ดันเจี้ยนแห่งนี้ให้ราบคาบ โดยมีเขาเป็นหนึ่งในเป้าหมายที่พวกเขาต้องการตัวเพื่อนำไปเป็นพ่อครัวประจำกองทัพ ผมหวังว่าทุกท่านจะยังคงสนุกไปกับความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนหน้านะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผมมาโดยตลอดครับ!